Reader

پردهٔ اول

بازیگر با لباسی از آب چشم، از ابری سیاه به پایین می‌بارد. صدای باران. در ناودانی زنگ زده فرو می‌رود و می‌ریزد روی صحنه. در پس زمینه خدا نشسته شبیه به داوود پیامبر در وقت آهنگری و دارد آهن می‌بافد. صحنه تاریک می‌شود. نور روی بازیگر قفل شده و او شروع می‌کند: زندگی کردن فعل عجیبی است. آدمیزاد از سیاهی زِهدان با چه مشقّت و دردی بیرون می‌آید رنج بی‌شمار و بی‌حساب می‌کشد. تا روزی دوباره با چه مشقّت و دردی برود در سیاهیِ گور. حالا خبری باشد از آنجا به بعدش یا نباشد تا به خیال خودش جاودانه شود، نمی‌دانم.

نشسته در آب چشم، ادامه می‌دهد:

فعل عجیبی است که رنجِ رشد و درد روده و دندان و ملاج را پشت سر بگذارد برسد به دردهای عمیق تر از ترکهٔ معلّم و تیر دشمن و غم نان و نگرانی اولاد و عائله.

یا اصلا بختش کج بیافتد کله‌اش بوی قرمه سبزی بگیرد. تصوّر کنید چه رنگ پریده‌ای بشود از درد جامعه و ظلم ستمگر و پاندمی و شیخ و شاه و اوین و کوفت و زهرمار.

بعد با چه مصیبت‌ها که جان سالمی نصف و نیمه کوفته و خسته و خرد به در برد، بعد از سالی ماهی چندتا شمع بیشتر روی کیکش فوت کند دوباره چرخهٔ مریضِ معکوس را سر بگیرد مستهلک شود. آخرِ سر هم یکی از مرض قند، گاهی چربی، آن یکی تصادف، این یکی مغز و قلب و کلیه و روده و خلاصه با تنوع بسیار شگفتی(!) به خط پایان برسد.

برمی‌خیزد و آب چشم خون می‌شود و پایین می‌ریزد. و ادامه می‌دهد:

ابناءِ فلک زدهٔ آدم اینطور برسد به خط پایان که چه شود؟ که بگیرند و روی سر و کول ببرند؟ روی دست خاطرخواهان؟ برود عیش و نوش و جشنِ پایان و سیگارِ برگ و شامپاین؟

نه... تازه بعد از سه بار زمین گذاشتنِ هول هولکی برسد به گور تنگی که شاید در آن حفره جا نشود و متولّیِ غم زده که حالا شاید پسرش باشد یا دامادش یا کس و کار دیگر، مدام بالاپایین کند، روی دست، یک وَر، آن وَر، بخواباند، زیر سرش خاک‌بالش بسازد، شانه‌اش را با اکراهی شَرم زده تکان بدهد، بعد بیایند مشتی کار بکنند و چیزی بخوانند و بعد... همین دیگر. بعدی نیست انگار.

اگر باشد هم با حسابی سر انگشتی که من کرده‌ام، برای نود و نُه و نُه دَهُمِ درصدشان اوضاعِ سیخ داغ و قیر و قیف و عقده گشایی‌های عجیبی براه است.

به اجبار آورده‌اند، بی‌انتخاب حکم کرده‌اند به خطوط قرمز مویی و متقاطع و پرتعداد، همان سَبک و قِسمِ موتورسواریِ برازجانی ولی در تراکمی شبیه به میدان تایمز نیویورک. اصلاً هم حرف حساب حالیشان نیست انگار که هر کار کنی یک‌ جایی بالاخره از این همه خط خطیِ قرمزِ دیوانه‌وار میزنی بیرون.

آدم، یقین اگر برگردد در همان لحظه‌ای که دارند جا سازش می‌کنند در گور، می‌بیند چه رَوَند و آمد و شدِ تباه و بی‌منطقی بود. چه روال غلطی بود.

صدای رعد ناگهان از اطراف سالن بلند می‌شود و باران می‌بارد. تماشاگران نمایش، چتر به سر می‌گیرند. روی صحنهٔ نمایش ابراهیم شریف زاده ظاهر می‌شود و چگوری کهنه را می‌نوازد. بازیگر به میان مردم می‌آید و ادامه می‌دهد:

حقیقتاً بله، این زندگی کردن فعل عجیبی است. وقتی بیشتر عجیب می‌شود که می‌بینی با این همه نکبت و فگار، یک وَرِ قشنگ هم دارد که اصلاً و ابداً قابل چشم پوشی نیست. اینطور است که می‌آیی، عاشقت می‌شوند، بازی می‌کنی، توی شلوارت خراب‌کاری می‌کنی، بعد آدم‌تر می‌شوی خیال پردازی می‌کنی، در حدی که اگر اقتضای سن و سال جلویت را نگیرد با خیالات خودت چه غلط‌ها که نمی‌کنی. بعد بادی نسیمی پس کله‌ات می‌زند عاشق می‌شوی، بقول همشهری ما «پسین گاهی ز بندر بار» می‌کنی، دوتا روی هم یکی می‌شوید. بعد اگر شانس بیاوری همین را تکثیر کنی در نسل و تخم و ترکه‌ات، آدم باشی شَرَّت به مردم نرسد، حقیقتاً سرگذشتِ قشنگ و شیرین و پر از خنده و هیجانی خواهی داشت. این‌ها هم نباشد، همین که تو شعر و سینما و موسیقی و هنر و تاریخ و سفر و مردم را می‌بینی و می‌گویی چقدر قشنگ، چقدر لطیف، چقدر خوب، چقدر عمیق... با همین عجایب صنعت خلقت، آدمیزادی هستی که می‌گردد و می‌پوشد و به چیزهای مسخره‌ای دلخوش می‌شود که بیا و ببین. چیزهایی که شاید برای آن یکی هیچ باشد، ولی برای این یکی تمام جان و جهانش است. و این قشنگ است، و این کافی است.

بازیگر بر می‌گردد روی صحنه. ابراهیم شریف زاده و خدا پشت ابرهای سیاه محو می‌شوند. نور دوباره رویش قفل می‌شود. با همان لباس از جنس آب چشم ادامه می‌دهد:

حتی اگر آن طرف خبری نباشد، لبخند دختربچه‌ات که از شادیِ هدیه تولد چشمانش برق می‌زند کافی است.

این نقطه، همین جا که کار به جان و جهانِ آدم می‌رسد، جایی است که می‌خواهم قصه‌ای را شروع کنم. نقطه‌ٔ ورود.

صدای چگور از دور می‌آید.

نامش «چارتار» است. همان چارتاری که مثلاً با سه تار بنوازند و یکی با تنبک جواب دهد. همان.

چارتاری که پیش درآمدش را در گوشه‌ٔ بنداروز و طلحه زدند، رِنْگَش در حد فاصل برازجان و کنگان و دیّر و خورموج پر شتاب دوید و شب و روز یکی کرد، درآمدش بداهه‌ای شورانگیز بود در بوشهر. و در شیراز اوج گرفت. و در اوج تمام شد.

چگور ساکت می‌شود. صدای جیرجیرک جایش را می‌گیرد.

همان ساز چارتاری که سیم مشتاقش در صدرا گسست و دسته‌اش شکست، همانکه طنین بازمانده در کاسه‌ٔ صدایش در جادّهٔ اَهرَم تَرَک برداشت. و صدایی دیگر نیامد.

چارتاری که مثل «خوزه آرکادیو بوئندیا» یا حتی آدم‌های عجیب‌تر، چنان مبهوت و پرت، در هپروت خیره و ساکت شد که شبیهَش را احدالنّاسی هنوز جایی پیدا نکرده.

این قصه‌ٔ یک ساز است. قصه‌ٔ من. چارتار.

مشقّت اصلی‌ام از آن حکایتی شروع شد که در خلالش دسته‌ٔ سازم با آن همه پرده‌ٔ کوک و خوش دست، ظهرِ داغِ مردادی در گورستان بُنداروز، همانطور که ظهرها روی دست می‌خوابید تا راحت‌تر نفس بکشد، روی دست در سایه‌ٔ جمعیتی ایستاده بالای سرش، بی‌نفس، مثل مُرده‌ها خوابید تا رویش خاک بریزند. و ریختند.

و کاسه‌ٔ سازم با یک کهکشان طنین خوش لحن و عاشقانه، هزار آوازِ خاموش شده، پسینِ بهاری در گورستان برازجان در جایی تنگ، با خنده‌ای شکفته و لبهایی قشنگ، چشمانی باز، خوابید تا رویش خاک بریزند. و ریختند. سیمانش کردند.

همان روزی که انگار از آسمان خدا میکروفن را داد دست آن دیوانهٔ لاهوری تا بخواند:

صدا اکو می‌شود طنین بازیگر سالن را در هم می‌ریزد.

«گمان مبر که به پایان رسید کار مغان، هزار باده‌ٔ ناخورده در رگ تاک است!».

ابرهایی زرد شن می‌بارند. صحنه پر از شن می‌شود. قدیمی می‌شود. کویر.

این‌ها را گفتم که برسم به جان و جهانم. که شاید برای دیگران هیچ باشد. یا اصلا در گفته و شنفته در نیاید. یا هر چیز دیگر.

بازیگر روی صحنه آب می‌شود. بچه‌ها می‌آیند آب بازی.

پایان پرده‌ٔ اول.

پردهٔ دوم

بازیگر از آب شدگی برکشیده می‌شود. لباسی به رنگ بلوط سوخته، به عطر خاک و مزه‌ٔ گل به تن دارد. خسته روی بافته‌های آهن خدا می‌نشیند. خدا دارد هنوز گوشه‌ای دور، آهن می‌بافد. صدای بافتن آهن. از آسمان هزار دست آویزان شده تا از زمین چیزی بگیرد و بالا ببرد. شروع می‌کند:

یوحنای رسول، همانکه رسولِ پسر خودخوانده‌ٔ خدای هیچوقت نادیده و دست نیافته بود. یعنی رفیقِ شفیقِ عیسای ناصری از تپه‌های سرسبز ناصریه، در اوّلِ کتابِ خاطراتِ یکساله‌اش با عیسی(که با نام بی‌مسمّای انجیل یوحنا از آن یاد می‌کنند) حرف شاعرانه‌ای زده که هرچه بالا پایین کردم دیدم نمی‌توانم برای گفتن این پرده به عنوان نقطه‌ٔ شروع ازش چشم پوشی کنم.

یوحنا دقیقاً هزار و نهصد و نود و چهارسال پیش، چند روز بیشتر یا کمتر، حالا شاید شبی زیر نور ماه یا روزی زیر سایه‌ٔ بیدی، وسط دشتی مینیمال، آسمانی آبی، تیغ آفتاب وحشی، کیارستمی‌وار، برداشته روی پوستی کاغذی برگی نوشته:

در آغاز کلام بود و کلام با خدا بود و کلام، خودِ خدا بود؛ همان در آغاز با خدا بود. همه چیز به واسطۀ او پدید آمد، و از هرآنچه پدید آمد، هیچ چیز بدون او پدیدار نگشت. در او حیات بود و آن حیات، نور آدمیان بود. این نور در تاریکی می‌درخشد و تاریکی آن را درنیافت.

بازیگر از بافته‌های آشفته‌ٔ آهن پایین می‌آید و راه می‌رود:

این سرآغاز برای من به طرز عجیبی تمام سِیر و سیاحت و سفَرِ این زندگیِ پَرچَگینه و زشت و قشنگ را، که حالا به سیاه‌ترین پیگمنت و مویی‌ترین مُحاق خودش رسیده، می‌شوید و سفید و تروتمیز می‌کند. و بُر می‌دهد. تا نفس بکشم.

صحنه تاریک می‌شود. نور در گوشه‌ٔ تصویر روی مردی قفل می‌شود. سپید پوش، که اسب سیاهی بر دوش دارد. اسب باشکوه و بزرگ است با جهاز و یراق شکوهمند. اما مرد، پای اوست. صدای شکست هزار شیشه می‌آید. بازیگر زیر نور تند و زردی در گوشه‌ای دیگر ادامه می‌دهد:

شاید جرأت می‌دهد. جرأت می‌دهد که حالا بگویم من همان نوزاد نَرمی هستم که با چشمانی درشت و سیاه، چرخان و غلتان، جایی در اتاقِ بیمارستانی در استان بوشهر، بین سال‌های شصت و سه تا هفتاد، طی همین سال‌ها، تن لختم را پیچیدند لای پارچه‌ای و دادند بغل آرسول و ماه‌بی‌بی. بابا و مامانمان. من همان یک نوزادم. یک تار. که چهار نغمه ازش نواخته‌اند. اسم و رسمی نداشتم اول. شکلی نداشتم. به قول آقای شاملو «نوجی در آبکَندی» بودم. ولی در آغاز، همین کلام بودم. هَست شدن و روی زمینی شدنم کلام بود.

که اول چرخیدم در هوا و جفت‌پا، سریع تیز و فرز، مثل شمشیر فرود آمدم و سینه‌ٔ سنگی را شکافتم و مرا حامد خواندند.

همان که نامش نشست روی لب‌های مامان، نشستم روی تاریخِ مامان، تا «مامان حامد» بخوانند و تا روز آخر «مامان حامد» بماند.

من اولین نسخه‌ٔ این چارتار بودم. که نشستم زانو به زانو کنار قلب بابا تا همراز و همسنگش باشم و همسنگرش. همان تفتیده جانی که تا لحظه‌ٔ آخر با اضطراب و استیصال ماساژِ قلب بدهم، احیا کنم و او برنگردد. بعد بگذارمش توی دالانِ بی‌انتهای نعشکش. آن بافته‌ٔ آهن.

صدای ماشین نعشکش. گریستن هفتاد مرد:

که دالانِ آن ماشین زشت تا کیلومترها درازا در سیاهی کشیده شود و بابا را ببلعد. بافته‌های آهن بِپیچد دور و برم دست و پایم را قفل کند. دهانم بوی آهن مزه‌ٔ آهن رنگ آهن بگیرد. پشت سرش بروم و او داخل آن قوطی آهنی روی دست اندازها بالا بپرد و من مَنگ. نا مطمئن. که نکند هنوز زنده باشد و من کافی نبوده باشم... .

تا همین «سَختِ سیاه» نفسم را بِبُرد. که شاید بریده باشد. بریده است.

نورها خاموش می‌شود. صدای شیهه‌ٔ اسب، افتادن جثّه‌ای عظیم روی زمین. هزار دست از زیر زمین بیرون می‌آید تا چیزی را بگیرد و پایین بکشد. بازیگر از عمقی محو، در لباسی از بخار داغ زیر بافته‌های سنگین آهن بیرون می‌آید و شکلی می‌گیرد. ادامه می‌دهد:

و دوباره زاده شدم. دومْ‌نسخه‌ای از همان. فُرمِ جدیدی پیدا کردم و شدم وحید که انگار شیشه‌ٔ زلالی را بریزند در آن فرم. وقتی عمل آمدم شدم خِپِل‌خان بابا و جگرگوشه‌ٔ جدایی ناپذیرِ مامان. همان چکیده‌ خون‌ از دلی که تا لحظه‌ٔ آخر کنار مامان باشم. مدام زور بزنم دَرِ آن بافته‌‌ٔ آهن لعنتی باز نشود. دور ماشین مامان به هیئت پروانه‌ٔ لاجونی بچرخم تا جان به لب شوم. تا خونِ لای آن ردیف بی نقص دندان قشنگ را ببینم. پاهایش را ببینم.

بیچاره شوم با همین تجربهٔ بیچارگی، گنگ خواب دیدگی، عالمی تماماً کَر. بارِ سنگین و غمِ تنهایی را تا آخر با خود ببرم. که شاید برده باشم. برده‌ام.

صحنه تاریک می‌شود. روی سر تماشاگران ناگهان برف باریدن می‌گیرد. چترها را باز می‌کنند. برف از کناره‌ها تن و بدن تماشاگران را منجمد می‌کند. سرد می‌شود. بازیگر از پشت سر تماشاگران به سمت صحنه‌ٔ نمایش در لباسی از شعر سروده می‌شود و راه می‌افتد. ادامه می‌دهد:

بعد برای نمی‌دانم چندمین‌بار انگار خوابی دید مامان. توی خواب داشت با پیغمبر می‌رفت زیارتِ خانه‌ٔ خدا.

از آسمان دسته‌های بزرگ کلاغ‌های سیاه پیچیده در بافته‌های آهنی سرد، با بال‌های خونین، چرک‌ مرده و بی‌جان، جنازه‌وار به زمین می‌بارند. صدای به زمین افتادن هزار قطعه آهن بافته شده. بازیگر درون سینه‌ٔ عاشق خود چاهی می‌کند. خشن و بی‌عاطفه. از چاه عمیق سینه‌اش نجوای بی‌شکلی بیرون می‌تراود: لبَّيك اللّهمّ لبَّيك، لبَّيك لا شريك لك لبَّيك! و بازیگر ادامه می‌دهد:

آن مکعّبِ کاریزماتیک. آن سیاه! بعد کلامِ کذایی شد رسولِ اعرابیان، با هیبتی به زیباییِ ضدّنور شدنِ نخلی تنومند و بلندبالا در برابر خورشید. جایی شبیه فیلم‌های بیضایی در وقت بیابانی شدن.

زیر سایهٔ سنگی تَفتیده وسطِ بیابان، مصطفای رسول هلو و سیب‌ترش به مامان داد. خودش برایم تعریف کرد.

بعد چرخیدم و کلام‌وار، اَجَل سرودی ساخت از من، از همانجا نوشت حالتِ سوّمی بگیرد تا محمّد شود. و محمد شدم.

بی‌حرف پیش سومین تار روی سازی عربی. تا هلویِ رفیق و قریب و قرین باشم، پنبه‌ٔ باباش، شعر مامان و امتداد قلمش. بی‌تعارف ترینش باشم. همراز و همسنگ و همسنگر مامان. مَه بلند. که تا روز آخر قربان صدقه بروم، دور بگردم، عاشق باشم. تا آن گوشی را در آن تاریکی شب در بیابان پیدا کنم. زیر بِرِزِنْتِ سیاه آن هلال نارسیده‌ٔ رمضان، صد دور کنار صحنه‌ٔ تصادف بچرخم. جانی شاید مانده باشد تا ببرم برای مادرم؟ آقا شما نیمه جانی عاشق در این حوالی ندیده‌اید؟ احتمالا هنوز صدای خنده‌های عاشقش از آن به گوش می‌رسد، به طنین نام چهار پسر... آقا شما شیشه‌ٔ سخت‌ِ جانیْ گلگون را ندیده‌اید؟ چند دقیقه پیش همینجا شکسته است... آقا...؟

و تخت گاز دنبال آمبولانس. بیمارستان اهرم. «شتاب کردم که آفتاب بیاید، نیامد».

رضا براهنی با آن کلاهش در آغوش دسته‌ٔ کلاغ‌های پرسروصدایی وارد سالن می‌شود. از روی سر تماشاگران رد می‌شود. به صحنه می‌رسد. تمام صحنه و پس زمینه سفید می‌شود. چشم را می‌زند. تماشاگران عینک می‌زنند تا ببینند چه شده است. کلاغ‌های شلوغِ مضطرب آقای براهنی را چون کرکسی گشوده بال دور بازیگر می‌چرخانند. مردمِ عینک‌زده ترسیده‌اند. بازیگر ادامه می‌دهد:

محمّد شدم تا بروم چهارستونِ بیمارستانِ خراب شدهٔ اهرم را با فریاد بلزرانم:

فریاد ناگهانیْ سالن را در می‌نوردد. آمیخته با زخم‌ صدای کلاغ‌. از سالن نمایش بیرون می‌رود. روی سر مردم نفیر می‌کشد. بازیگر داد می‌زند:

ماماااااااااان بیوووووو! و بیمارستان اهرم می‌لرزد... .

محمد شدم، همچنان بی‌معجزه. و صدایم تا معاد کش می‌آید، همچنان محمد.

تازیانه‌های آقای براهنی بر تن رنجور بازیگر پی‌درپی فرود می‌آید. صدای تازیانه. بازیگر زیر ضربات ادامه می‌دهد:

«چو گُرگ زوزه کشیدم، چو پوزه در شکم روزگار خویش دویدم، شبانه روز دریدم، دریدم، که آفتاب بیاید، نیامد».

آقای براهنی تازیانه بر می‌کشد و در سکوت بالای سر بازیگر می‌چرخد. کرکسی در آغوش هزار کلاغ‌. بازیگر ادامه می‌دهد:

از بخت خراب یا درست، من باید محمّد می‌شدم تا داغِ دستهای افتاده از دوسوی برانکارد را هم ببینم. داغ جا نشدن در آن سَردحُفره‌ٔ سردخانه‌ٔ بی‌هویت را هم ببینم. محمّد شدم که تا روزِ آخر، بابا نباشد، ذوق نکند، آدرس ندهد، پشت کمرم را دست نکشد، تا سوجی و مجنون‌وار بنویسم تا روز آخر، شاید به خانه برگردم، شاید بمیرم. مرده‌ام.

دسته‌ٔ کلاغ‌ها و آقای براهنی محو می‌شوند. سفیدیِ تند و تیز و چشم‌آزار، خاموش می‌شود. صحنه در تاریکی مطلق فرو‌ می‌رود. تماشاگران عینک از چشم برمی‌دارند. صدای شکستن ساز می‌آید. هزار شمع با شعله‌های لرزان، وارونه از آسمان آویزان می‌شوند. صدای گریه‌ٔ نوزاد. گریستن هفتاد مرد. بعد باد مرگ می‌وزد. هزار شعله را خاموش می‌کند. اشک شمع‌ها در فواصل نامنظمی نرسیده به صحنه، به زمین، خشک می‌شوند. باران مرده‌ای از موم. بوی کافور.

پایان پرده‌ٔ دوم

پردهٔ آخر

دود سیاهی از سینه‌ٔ بازیگر به بیرون لَمْبَر می‌خورَد. سرخ‌نورِ ضعیفی نشان از آتشی خاموش، درون سینه‌اش پیداست. زمین به عرض شانه‌ٔ بازیگر بیرون می‌خراشَد. زیر پایش بالا می‌آید. می‌برد در ارتفاعِ ناتوانی و همانجا خشکش می‌کند. درد، از دریچه‌های تنگِ قلبش بیرون می‌ریزد. بازیگر با صدایی گرفته از دردی جانکاه شروع می‌کند:

محمد که بودم، در همان دوران، ناگاه یکی شدم که آمدم ولی پسند نکردم و جلوتر از همه رفتم.

محمود یا چیزی شبیه به همین، می‌گویند سِقط شدم، ولی اینطور نیست. خبر دارم دنبال چیزی آمده بودم که انگار از اول نبود. پس رفتم و در بهشت صادقِ بوشهر جایی بیش از سی‌ سال پیش برای همیشه گم شدم. نیست بودم، نیست‌تر شدم.

بعد خواستند محتوای پنجمی بسازند از آن سیب‌ ترش که احمد به آن سر و روی غریبش بیاید. که جای محمود باشم یا عطیه‌ای در پس نذری. از شاهزاده‌ ابراهیم ننیزکی یا حاج سی‌مح‌مین دشتی. کاکی. یادم نیست.

به هر بهانه، پنجی در پی چهاری مرده و رفته. شاید به همین علت بود که از اول نعل را وارو زدم. حاجَتِ روایی شدم در پس مرده‌ای سقوط کرده ته گودالی در بهشت صادق. به زن آرسولم دادند در هیئت ته‌طغاری، که دور باشم و دور باشم و دور. دریغ که باید نزدیک‌ترین می‌بودم. چسبیده‌ترین. بغل‌ترین. حالا غریب‌ترین و برعکس‌ترین باشم. که روز آخری که راهی لامرد شدم مامان با گریه‌ٔ بنفش راهی‌ام کند، بابا با غرور و بغضِ هم‌زبانی. همان باشم که بابا تا دامغان و تهران برای نصب گاز و یخچالم دنبالم بیاید. که با غرور نامم را ببرد بی‌آنکه لایقش باشم.

صدای رعدِ بی‌برقی ناگهان سکوت را می‌شکند. در پس آن، باران شیشه روی صحنه باریدن می‌گیرد. آقای براهنی در هیئت کابوسی سیاه برمی‌گردد. تماشاگران می‌ترسند. بازیگر زیر بارانِ شیشه، زخم‌آغشته داد می‌زند:

آن باشم که نتوانست ته‌طغاریِ تومِ دِلی باشد. آن باشم که همیشه پشت تلفن بود. همیشه نبود. همیشه رد تماس با پیامکِ آماده بود.

زانو می‌زند و زمزمه می‌کند:

که داغ شوم داغ، وقتی چه شب‌ها حدس می‌زدند قرار است فردا از راه برسم و نرسیدم. داغ شوم داغ، که حامد زنگ بزند و یَلِ سرهنگ را با کلمه‌ای برایم تمام کند، و من آنجا نباشم. کمرم بشکند.

که محمد زنگ بزند و شبانه قرصِ ماهِ مقنعه‌پوشِ مامان را با کلمه‌ای برایم تمام کند. و من آنجا نباشم و جانم تمام شود.

احمد باشم، آنکه که هزار سال صبحِ مرداد در هواپیما گریستم و شکستم و نرسیدم. که هزار سال صبحِ اسفند در هواپیما سوختم و تمام شدم و خاکستر شدم و نرسیدم.

رضا براهنی کابوس‌های بازیگر را روی سرش می‌ریزد. در آوار خرد کننده‌ٔ بافته‌های آهن. در شکل و حالت‌های ترسناک، اما به طرز غریبی ساخته از خاطرات آرسول و ماه‌بی‌بی. بافته‌های آهن به شکل سرهنگ و مرجان. بازیگر جان می‌دهد و ادامه می‌دهد:

«کشیده‌ها به رُخانَم زدم به خلوتِ پستو چو آمدم به خیابان، دو گونه را چونان گدازه‌ٔ پولاد سوی خلق گرفتم، که آفتاب بیاید، نیامد».

من همان شدم که در حسرت آغوش آخر، صدای آخر، تماس آخر، لمسِ گرم و بیدار و زندهٔ آخر، بغض به گور می‌برد.

«اگرچه هق هقم از خواب، خوابِ تلخ برآشفت خوابِ خسته و شیرینِ بچّه‌های جهان را، ولی گریستن نتوانستم، نه پیش دوست نه در حضور غریبه نه کُنجِ خلوت خود، گریستن نتوانستم، که آفتاب بیاید، نیامد».

باران شیشه و کابوس تمام می‌شود. صدای جیرجیرک جای همهمه‌ها را می‌گیرد. باد سردی می‌وزد. تماشاگران می‌لرزند. بازیگر در لباسی از فتیله‌ای کثیف و سوخته، از زیر آواز کابوس‌ها، آرسول‌ها، ماه‌بی‌بی‌ها، سرهنگ‌ها و مرجان‌ها بیرون می‌خزد. یکپارچه خون! و ادامه می‌دهد:

کلام شدیم ما چهارتا. شدیم همان نیّت ازلی مامان و تسلیم و رضای بابا. چرخیدیم و سنگین و بارور شدیم، بیرون پریدیم چسبیدیم به پیشانی نسخه‌ٔ دست سازِ دوتا آدم عاشق از خودشان، تا کلامِ با خدا باشیم و کلام، گیرم که خودِ خدا باشد. که خدا بود. که هست.

یکی سرِ ظهر، یکی مغرب، دوتا صبح؛ دقیق نمی‌دانم، بالاخره سازی تیار شدیم چارتار، پرشتاب رفتیم به جادویی‌ترین چهاردیواری دنیا که حالا بزنند، ردیف را به آتش بکشند. کشیدند.

صدای تار لطفی می‌آید. تنبیه می‌کند. بداهه‌ٔ اصفهان. «در وفای عشق تو .... مشهور خوبانم چو شمع...» و بازیگر ادامه می‌دهد:

یک چهاردیواری شد اتاق موسیقیِ ساده و خاکی، پر از خورشید. پر از آب زلال. پر از زندگی‌های زیسته. آردهای بیخته. الک‌های آویخته. مفهوم عمیقی که هفتاد مَن گپ و روات و قصّه و دلیل و اشتیاق و نقشه و برنامه و امید و آرزو را در کلمه‌ٔ کوچکی زیر لفظ خونه خلاصه کرد.

صدای تار لطفی می‌رود. مرجان فرساد جایش را می‌گیرد: خونه‌ٔ ما... دوره، دوره... پشت کوه‌های صبوره... و بازیگر بی‌تفاوت رد می‌شود، ادامه می‌دهد:

خونه‌ای که یقین دارم خدا اگر خجالت نمی‌کشید یک نصف‌ شبی سحری دم‌ صبحی با لگدِ مازه پیغمبرش را از خواب می‌پراند که «چه خوابیدی بلندشو ما ادراک خونه...!» و سورهٔ تکمیلی در عمق این مفهوم اون برای بشریت نازل می‌کرد. و کاش بشر خونه را در قرآن و انجیل و تورات و اوستا و بودا و چین و ماچین، قبلاً از اینهمه مرگ و شاه و شیخ می‌خواند. طور دیگری می‌یافت. نیافت.

خونه همانقدر که آجر و سیمان و سیم و تیرآهن بود، همانقدر آرسول و ماه‌بی‌بی بود. همانقدر مرجان و حسینی داشت. یکی دائم روفت و روب. هرگز ننشین. نخواب. ناخَسته. بقول خودش بمب انرژی! که حتی روی تنشورِ آرامگاه برازجان بخندِ خوشگل و سرحال بود. بیدار بود. بیدار رفت. با چشم باز رویش لحد گذاشتند.

دیگری اردیبهشتیِ مغرور. دائم‌ فرمانده. تا توی سردخانه‌ٔ شیراز، سرهنگِ راست قامت بود.

خونه همانقدر که سقف و پناه بود، همانقدر چارتار بود. چهار پسر بود. پر از ریتم و رِنگ و ضرب و فراز و فرود. کوک و ناکوک. تَقّه و کوبه. دَم و آرشه و زَخمه.

خونهٔ ما سازی بود که مثلا بیست سالِ اول داده باشند جلیل شهناز، ده سال میانی داده باشند محمدرضا لطفی تا «ساز را ادب کند»، بعد این اواخر گذاشته باشند روی طاقچه، بن گنجه، زیر زمین و دَر رویش بسته باشند. علیزاده‌ها را حسرت به دل نگه داشته باشند.

صحنه روشن می‌شود. بازیگر قامت راست می‌کند. زیر دایره‌ٔ نور کمی جلو می‌آید. توی چشم تماشاگران نگاه می‌کند. زهرخند. صدای پچ‌پچ می‌آید اما نه از تماشاگران. مردم کنجکاوند. صدا از هزار سایه‌‌ای می‌آید که پشت سر بازیگر قد می‌کشند. بازیگر را می‌گیرند تا تکان نخورد. او ادامه می‌دهد:

چارتار حکایت ما است. حکایت چهار پسری که حالشان حالِ چهارتارِ جدا گسیخته از ساز است. سازی حالا شکسته، یکی اینجا یکی آنجا خوابیده، بین الحرمین وار. برازجان و بنداروز. هفت شوط که بروی حاجت روا می‌شوی. حالا چه می‌دانی از چارتار کوکِ سابق. یکی مضراب راستِ بیخود می‌خورَد یکی چپِ بی‌ربط. یکی اصلاً روی خَرَک نیست. یکی هم که عمری صدای Do می‌داد حالا به مکافاتی شاید Si لَنگی ازش در بیاید. آن هم چه زاید رنجور و بیمار.

داد می‌زند:

من چارتارم اینک!

مُرده اما اگر روزگاری کوک بودم شاید، با سیم اولم صدای کیهان و آتشِ طور و ذوالفقار می‌شنیدی. با سیم دومم طنین آب زمزم و مقام اسماعیل. با مشتاقِ سومم باران احساس و همهمه‌ٔ ساختنِ چتر نجات بعد از پریدن. و با سیم زیرِ نازکِ آخرم، صدایی به رنگ آبی دریا و بوی عود.

من یک نفر بودم که چهار صدا داشتم.

این داستان چارتار است.

بازیگر دست می‌گشاید. هزار قلّابِ خاطره از آسمان به پایین می‌آید. از بافته‌های آهن. دورش می‌پیچد آنچنان که چیزی از او دیده نمی‌شود. پوسته‌ٔ صلیبی از آهنِ بافته‌ شده شکل می‌گیرد با مغزی از آدمیزاد. صدای سرشکستن موج دریا در سنگ خارا می‌آید. بافته‌ آهنِ صلیب، بازیگر را می‌برد در اوج. روی بلندی‌های کلاغ‌ نشین شهر، پا در جایِ زمینی نرم و مرطوب می‌کند. گِلِ آدم سرشته و چارمیخ می‌کند. خدا هنوز روی صحنه دارد جایی در هیئت داوود پیامبر در وقت آهنگری، آهن می‌بافد. و‌کلاغ‌ها می‌خوانند. پرده بسته می‌شود.

پایان پرده‌ٔ سوم

انتهای نمایش

نویسنده: سید احمد حسینی

خودگویه – مونولوگ

#مونولوگ #چارتار #خودگویه

the digital blows forward n' the digital doesn't blow back* (through smtp)

of all the emails i've sent those:left unanswered(reply:no:why) pave the way to many lives in many worlds that exist (perhaps? but:feel like the (worse?)words i type on this backlit keyboard & do not appear on screen-where are they? (will someone find them on their screen and ask: where do these words come from?)

the answer be:lost

En este último tiempo he estado trabajando en mi superación personal. Creo que es grandioso mejorar las distintas áreas de nuestras vidas. ¿Pero qué pasara cuándo muera? ¿De que servirá todo ese esfuerzo? Por eso se dice que uno tiene que luchar por algo más grande que uno mismo. Y estoy de acuerdo.

He estado pensando en distintas causas en las que involucrarme, y hay varias que parecen súper importantes para la humanidad. Pero me surge otra pregunta: ¿Qué pasaría si es que la humanidad desapareciera? ¿De qué habrá servido todo ese esfuerzo?

Una opción es trabajar para que la humanidad nunca se extinga, o podamos traspasar nuestra civilización a otra especie inteligente que nos reemplace, para así preservar nuestro legado. Sin embargo, puede que eso no sea posible, o bien siga habiendo mal en nuestra civilización y si el tiempo es infinito eso podría hacer que haya infinito mal (daño, mentiras, sufrimiento, lo que consideres malo) en el mundo lo que encuentro terrible también. En un peor escenario la humanidad podría seguir existiendo pero bajo una distopía con mucho sufrimiento. En ese caso podríamos pensar que sería mejor que no hubiese humanidad.

Hay quienes sostienen la existencia de un alma inmortal. Sócrates lo plantea con sus argumentos. La Biblia habla de la dicha eterna. Si nuestra esencia no desaparece entonces el norte debería ser fortalecer nuestro espíritu. Todavía no tengo claro cómo hacerlo. Tengo muchas preguntas sin responder, pero esto es parte de lo que he avanzado.

#G

「山海喜相逢」达达利亚生日贺文。

璃月码头激情告白事件（？）

环抱的山把海风滤了一道，吹到璃月港时，便失去了别处海港空气中尖锐的咸腥。沿街各色铺子飘出花、果、茶叶、粮食被蒸或炸熟散发的香气，达达利亚穿行其间，毫不费力地从中寻到钟离身上那一种。

他即将离开璃月。往生堂的客卿正在送他。

晨光刚刚爬上屋檐，吃虎岩的街道已称得上摩肩接踵，他们却没有被任何人打扰，顺利地一路走到港口——要知道，往日客卿总会招来无数热切的目光、殷勤的招呼、乃至莽撞的拦路请教。他怀疑钟离使了什么神仙的小技巧，叫旁人注意不到他们。这令执行官难免从胡思乱想中生出一些隐秘的期待——或许对方同他一样，比表现出来的更加享受两人的独处。

于码头站定时，达达利亚终于借着这份期望说服自己，这或许是最后的机会。于是，当着两个似乎看不到他们的至冬卫兵，他放弃了计划中的道别之语，向钟离吐露告白；他把声音压得很低，却将潮水、汽笛、水手吆喝和海鸟振翅的声音推得很远。

往生堂谜一般的客卿注视着他，金色的眸子仿若夕照下宁静的深潭，足以让任何沐浴在这样眼神中的人产生为他所爱的幻觉。听罢他偏了偏头，耳饰随之摆荡，“可是公子，如今我不过是璃月港一个普通人。”

当然，当然，前任岩君总爱这样把自己轻描淡写地放进人群里。只是对于钟离的否定，即使来自钟离本人，也会让达达利亚产生争辩的欲望。他愤然吐了口气，“没有人会把让整个璃月港倾倒的人称为‘普通’，钟离先生。要么我对璃月语的‘普通’理解有误，要么你对‘普通’的要求太高了。”

“也许不太普通，”钟离微微一笑，“但和那种让公子念念不忘的‘不普通’已经不太一样了。”

执行官知道他在暗示什么，忍不住提醒他，“我还不知道你是谁的时候就很欣赏你，钟离先生。”

“然而这种欣赏只在我揭露上一份工作时才被点燃，转化为激情。”他柔声道。

达达利亚张了张嘴，却发现自己可能无法反驳。在重新逼近的潮水、汽笛、水手吆喝和海鸟振翅声中，钟离清晰地说：“眼下你我都有正事要忙。按至冬和璃月的价值观，公子不妨再走走看看，等见识够了，再考虑这些儿女情长的事。”

无论如何，这便是拒绝了。这回他倒是没有试图争辩自己的见识是否足够，再怎么说要与摩拉克斯相比必然还是有所欠缺。被对方一语道破后他也不得不承认，对钟离产生兴趣有点类似吊桥效应。但钟离不是吊桥上的同行者，他是吊桥所在的高度本身。

他没有觉得太难受，摩拉克斯想来有这样的本事，能够轻易拨弄凡人的情绪。不过事后回忆，达达利亚也不确定是否真的如此，毕竟人类就是擅长忘记痛苦，而他已经记不清他们最后是怎样道别的了。

离开璃月之后的那些年，他确实见识了更大的世面，更不普通的存在。七神之上尚有四影，四影之上又有天理的王座，这王座终究在他的亲眼见证下化为熊熊火雨，一度点燃了笼罩整个提瓦特的玉璋。他曾连续作战数月，战斗的尽头是另一场他所渴望的战斗，它们在他的人类之躯上撂下无数伤痕，而他自然没有过多闲暇在午夜梦回时思念某个璃月人。

直到至冬舰船归国途中经璃月补给，第十一席才又忆起那次未成功的告白。

启航之前，他走上甲板。这里是提瓦特最繁华的商港，曾经千帆竞渡，灯火彻夜不熄。如今战火余烬未散，扩建过的码头整整齐齐地支着几行便携屋舍，从悬挂的标识不难猜到都是七星八门之外的民间组织协调战后重建的临时办事处。达达利亚找不到当年分别之地，却一眼扫见往生堂的招牌，坐镇其下的就是他正在想的人。

钟离与他记忆中不太一样了。

大约为了行动方便，客卿将长发盘在脑后，也没戴那支流苏耳饰。公子望了许久，终于确认他发尾金色褪去，现在是纯粹的墨。这一发现几乎冲垮了他心中的某一道关隘。战舰鸣笛，即将起锚，而他只来得及随机抓住一位同僚，请他带话自己先不回了，接着单手一撑船舷跃上岸边。

执行官挤开人群，跌跌撞撞跑了几步；几日的海上生活叫他一时忘记如何在陆地行动，笨拙得好像刚刚长出双腿的人鱼。当他的影子终于落在往生堂桌前，钟离显然把他当成了别的什么人，递来文件，右手还在书写另一份。“请送到月海亭。药蝶谷节点还需调试，物资已经委托剑匣镖局送去了。”

达达利亚没有及时去接。他意识到钟离眼底的朱痕也淡了几分。钟离这才抬起头，露出他似乎第一次在对方面上见到的惊讶：“……公子阁下，好久不见？”

公子在他收回之前一把抓过那张纸。“交给我吧，钟离先生。”

　

END

　

这一霎天留人便 ♫

وقتی برای آخرین بار به صورتش خیره شدم و لبخند زیبایی که بر چهره‌اش نقش بسته بود را دیدم، دریافتم که هرگز نمی‌توانم مثل گذشته به زندگی ادامه دهم... . سیاه چاله‌ای در دلم سر برآورد که بنا داشت تمام جهانم را تهی کند. خالی از امید، انگیزه و شور زندگی. تمام دنیا در آن لحظه برایم پوچ و بی‌ارزش بود. گویی تمام روح و هستیم را از دست داده بودم و برای بار آخر، بر بالینش ایستاده و درحال وداع با آن بودم. خم شدم تا از فاصله‌ای نزدیک‌تر نگاهش کنم و چهره‌اش و این دیدار آخر را در ذهنم ماندگار کنم.

چقدر مهربان بود که حتی پس از مرگ نیز چهره‌اش، بخصوص با آن لبخند دلنشین آنقدر زیبا و توام با آرامش بود. گویی در خواب درحال دیدن رویایی شیرین بود. مهربانی ذاتی مثال زدنی‌ و مهر مادری بی‌مانندش سبب شد تا این آخرین دیدار را هم به زیباترین شکل ممکن برگزار کند و با گشاده‌رویی از فرزندان و عزیزانش جدا شود. دلم می‌خواست ساعت‌ها بر بالینش بایستم و چشم از آن چهره مهربان و تکرار نشدنی برندارم. اما عرصه بسیار تنگ بود و فرصت وداع اندک.

هرگز فکر نمی‌کردم این روز به این زودی فرا برسد و این داغ تا به این اندازه سنگین و جان گداز باشد. تاپیش از این، بزرگترین غمی که تجربه کرده بودم، درگذشت پدرم بود. اما همانطور که از خیلی ها شنیده بودم، غم از دست دادن #مادر بسیار سنگین‌تر بود. همه راست می‌گفتند... . شوک بروز این مصیبت ناگهانی که در آن مادر و خاله‌ام در یک حادثه و درکنار هم از دنیا رفتند، آتش این داغ را صد چندان ‌کرد و به جانمان انداخت. و اینجاست که انسان درماندگی را به معنای واقعی کلمه تجربه می‌کند. درحالی که عزیزترین و خالص‌ترین عشق زندگی‌ات را از دست می‌دهی، هیچ راهی برای تغییر این شرایط نداری و هیچ کاری از دست هیچکس بر نمی‌آید. تنها محکوم به پذیرش و ادامه هستی.

زمان این دیدار اما خیلی زود به پایان رسید. این آخرین لبخند، هدیه‌ای بود که ماه بی‌بی هنگام وداع به تمام عزیزانش تقدیم کرد تا نشان دهد، عشق و مهربانی هیچ حد و مرزی نمی‌شناسد و حتی بعد از مرگ هم ادامه دارد... . هنگام خداحافظی، دو بار بر گونه‌اش بوسه زدم. این بار متفاوت از همیشه، گونه‌هایش خیلی سرد بود. این سرما که وجودم را به لرزه درآورد، یادآور آن بود که دیگر همه چیز تمام شده است و دیدار مجدد، آرزویی دست نیافتنی خواهد بود.

روزهای خوب گذشته

نمی‌دانم تا چه اندازه روز‌های اول اینستاگرام را به یاد دارید. آغاز یک رسانه اجتماعی که خیلی زود محبوب شد و کاربران زیادی را به خود جذب کرد. بعنوان یک کاربر قدیمی #اینستاگرام خوب به خاطر دارم که در ابتدا چه محیط دوست داشتنی‌ای بود. اغلب تصاویر طبیعت و چشم اندازهای زیبا، نقاشی و آثار هنری و سلفی‌های مردم معمولی در آن به چشم می‌خورد. به هیچ عنوان خبری از تبلیغات و مطالب زرد و سمی نبود. اما رفته رفته پتانسیل این رسانه اجتماعی برای دیده شدن و کسب درآمد، بیشتر به چشم آمد و استفاده تجاری از این رسانه پررنگ‌تر شد. در ابتدا اوضاع خیلی بد نبود و فروشندگان خورد و مشاغل خانگی از اینستاگرام برای معرفی خدمات و محصولات خود استفاده می‌کردند. اما با گذشت زمان محتوای این رسانه زرد و زردتر می‌شد. تصاویر زیبا و دلنشین جای خود را به شوآف و روایت‌های دروغ از زندگی لاکچری یک مشت دغلباز داد. با این حال هنوز هم می‌شد این محیط را تحمل کرد، چون شما محتوای افرادی را می‌دیدید که آن‌ها را دنبال می‌کردید و تنها در بخش کاوش یا همان Explore سایر پست‌ها قابل مشاهده و جستوجو بود. اما بنا نبود این روند به قوت خود باقی بماند.

الگوریتم وارد می‌شود!

پس از سپری شدن سال‌های نخست و خریده شدن اینستاگرام توسط #فیسبوک و امروزه #متا، دیگر با یک رسانه اجتماعی رو به رو نیستیم. سکویی برای انتشار محتوای مسموم در یک رسانه مسموم که مالک آن یک مونوپل فاسد است. این چیزی است که از اینستاگرام باقی مانده. با فعال شدن الگوریتم‌های تحلیل رفتار کاربران برای بهبود نمایش تبلیغات، شما حتی دیگر این حق انتخاب را ندارید که مطالب افراد دست‌چین شده خود را ببینید و این الگوریتم‌ها هستند که تصمیم می‌‌گیرند چه چیزی باید به شما نمایش داده شود. عملا صفحه خانه شما دیگر تفاوتی با اکسپلور ندارد. اینجا جایی بود که برای نخستین بار حسابم در اینستاگرام را بصورت کامل حذف کردم. هرچند مدتی بعد باز حسابی در آن ایجاد کردم.

از ریلز نگم برات...

در میان ظهور و سقوط خیل رسانه‌های اجتماعی که همگی به دنبال سهمی از بازار داغ تبلیغات و کسب درآمد بودند، #تیک‌توک توانست با ارائه یک سکوی انتشار کلیپ کوتاه ویدیویی، به یک رقیب جدی برای متا تبدیل شود و توجه کاربران زیادی را به خود جلب کند. زنگ خطر برای متا به صدا در آمده بود و باید مقابله به مثل می‌کرد. به رغم مخالفت شدید کاربران، بخش جدیدی با عنوان ریلز به اینستاگرام اضافه شد که مشابه تیک‌توک به منظور انتشار کلیپ‌های کوتاه ویدیویی ایجاد شده است. ترکیب قابلیت‌های جدید و اشتیاق مردم به دیده شدن و کسب درآمد دست به دست هم داد و محیط اینستاگرام هرچه بیشتر مسموم شد. اکنون با یک محیط فریبنده و بسیار مخرب رو در رو هستیم که اگر غافل شویم ممکن است ساعت‌ها زمان، انرژی، سلامتی و البته حجم اینترنت‌مان را هدر دهد، بی‌آنکه چیزی به دانش ما اضافه کند. به این پدیده که مختص اینستاگرام تنها هم نیست، Scroll Doom گفته می‌شود.

فرار از زباله‌دان متا

این روز‌ها فضای اینستاگرام آنچنان غیرقابل تحمل شده که چندین و چند بار برنامه آن را از روی گوشی تلفن همراهم پاک کردم و امروز که این مطلب را می‌نویسم تصمیم دارم برای دومین و احتمالاً آخرین بار حساب اینستاگرامم را حذف کنم. مانند اکانت قدیمی فیسبوکم که مدت‌ها پیش برای همیشه آن را حذف کردم. دلیل اینکه تا به امروز این کار را انجام نداده‌ام، علاقه‌ام به عکاسی و اشتراک عکس بوده. اما با وجود جاگزین‌های مناسبی مانند پیکسلفد دیگر مانعی برای این کار بر سر راهم نیست. فعالیت در اینستاگرام دیگر هیچ فایده‌ای ندارد. پست‌ها درمیان انبوهی از محتوای تهوع‌آور گم می‌شود. پرسه زدن در آن نیز هیچ دستاوردی جز حس بدبختی و ناکافی بودن دربر ندارد. اگر شما هم مانند من به دنبال تجربه مجدد روزهای نخست اینستاگرام هستید، حتما شبکه‌های اجتماعی و سکوهای نرم‌افزاری آزاد و نامتمرکز #فدیورس بویژه #پیکسلفد را امتحان کنید. اینجا هنوز خبری از الگوریتم‌ها نیست. خبری از اینفونسرها، سلبریتی‌ها و سایر دلقک‌ها از این دست نیست.

ما که رفتیم نگرون... 😁

Moïse & Pharaon

Pharaon, jouis abondamment de la vie, Chacun de ces instants, tu en paieras le prix.

Moïse, sois réjoui d'être un éprouvé, Ton maître te protègera des dépravés.

Pharaon, tu prends une part des biens des gens, Je laisserai ton âme en paix de ton vivant.

Moïse, d'aucun ne sera jamais croyant, Tant qu'il attendra que vienne un signe probant.

Pharaon, tu peux graver tes lois sur la pierre, Mais sache que tout finit recouvert de terre.

Moïse erre avec ceux qui croient dans le désert, Qu'ils boivent tes paroles comme l'eau de mer.

Pharaon, tu humilies les croyants sans droit, Mais tu restes une brebis perdue dans les bois.

Moïse, ici-bas l'amour sera ta seule voie, Sois un exemple pour ceux qui cherchent Sa voix.

Pharaon, sois pour toujours parmi les impurs, Enfin comprends que tu n'es qu'une créature.

Moïse, tu es du nombre des rapprochés, Ta patience, les anges ont rapporté.

Pharaon ne pourra plus empêcher sa perte, Il a été prévenu, lui et Ses ancêtres.

Oh Moïse, tu as placé ta confiance, Au seul à l'origine de toutes naissances.

La goutte silencieuse

la graine d'hier sera l'arbre de demain Sans prière pour guider, nos efforts sont vains Je sème les verset du Livre dans mon cœur Que mes actions soient belles comme des fleurs

j'ai choisi les désirs qui plaisent à mon être Et les ai placés entre les mains de mon maître Il traça pour nous toutes les direction Nous ne pouvons que tourner notre attention

Il nous faut trois années pour apprendre une langue Mais une seule mauvaise journée pour se pendre Comme une goute de pluie qui tout les jours tombe Sur les pierres et les falaises qui se fondent

Quand nous désirons une chose plus que tout Nous oublions d'aimer ce qui est devant nous Nos égos sont comme de la neige au soleil Face à la mort rien n'arrêtera le sommeil

Ce qui est précieux se construit dans l'amour Si j'écris c'est pour me transformer chaque jour Je collectionne tous mes moments gênants Pour pouvoir en rire avec mes petits enfants

(brainbody stillstatic)

words muted, sounds unmoving

not-I,a plurality of frayed, out of f o c us synapses

synopsis of a

restless

isolated

cognitive assemblage(am I an I? my phone computer useless working environment streets of this city the pages by mircea cărtărescu embrac.ing.ed (by)my perceptionthinking are me:chanical digital flesh parts of my malfunctioning de vivre which stands here:watching m(ultiplem)e

notcreate

Me gustan los días lluviosos.

Cuando era niño me gustaba pensar los charcos como grandes lagos donde pequeños barquitos de papel navegaban. La lluvia entonces formaba grandes ríos que conectaban esos lagos.

#R

「海誓岩契」情人节贺文，前篇：《壶中无日月》。

千年似一日，一日胜千年。

钟离落下的姿态仿佛桌子自动接住了他，而非仓促之间被甩到上面。达达利亚又一次从类似的细枝末节意识到自己的情人是一位神明——且不论先前桌上一满一空的两只酒杯在对方挥手后就此消失，任何一名人类都无法如此精确、优雅、毫不费力地控制自己的肢体——当然，他也绝无可能对任何一名人类做出如此粗鲁野蛮的行为。

但这是钟离。而钟离可以接受并应对他的一切。

他很快就顾不上考虑这些了。钟离的手指从他看不见的角度搭上他的腰带，然后这根腰带不翼而飞。达达利亚腾不出嘴，忙于摄取对方口中的甘霖，顾不上询问自己没有听到神瞳和其它一些挂在边上的危险小玩意儿落地的声音，只能怀疑它们连腰带一起跟酒杯去了同一个袖子。

那只手没有继续往下，却探进来本就敞着的衬衣下摆，指尖画出肌肉的轮廓，画完一圈半又径自转向，挑开一颗衬衣纽扣。

执行官低头瞧了一眼，纽扣还在，没有前往某个未知空间。他握住那只手，拉起来压在对方耳侧。“说好我来伺候帝君大人的。”他佯作不满。

钟离不去计较从来没有说好这件事，只低声笑了笑，那声音一如往常叫他胸中鼓胀。“公子可曾听闻，山中方一日，世上已千年？不知阁下有无请假，不然只怕等公子在我这山间‘伺候’完，出去发现自己旷工数月。”

达达利亚被他摸得不知今夕何夕，也算是种“世上已千年”了，好一会儿才反应过来，此前洞天里的时间流速和外界并无差异，有几回似乎还更快一些，便知道自己又被打趣。借着半真半假的忿忿，他扯开钟离腰间锦带，石珀带钩“铛”地撞在白玉桌案上，但这是仙人的带钩和仙人的桌案，所以它们都会没事的。

仙人当然也不会有事，但公子不想让他如此笃定。他用腰带蒙住对方的眼睛，试图制造一些意料之外的冲击。片刻后，冰凉的液体无规律地滴落在钟离胸腹各处，惹得他抽了口气，幸而立刻被揉开了，因两人的体温而激发出雪松的香气——至冬人特意避开桂花霓裳之类带了这个，指望引来一些与雪乡相关的缱绻之思。

他隔着锦缎亲了亲钟离的眼睛，双手从颈侧肩窝一路纯洁地按到腰际——相识以来，从他尚不知道这位前执政魔神的身份时起，钟离在他面前永远神采奕然，而达达利亚此刻希望尽己所能，让那些似乎从未存在的千年重担消失哪怕一点点。不过在这些常人往往因工作而紧绷的地方，他毫不意外地只感觉到掌下完美的肌肉。

“公子百忙之中至我洞天，竟是来做这个？”钟离低声笑道。

“是呀。”他答，手却滑向上方，握起对方饱满的胸肌，又顺势捏住乳头。钟离轻嘶一下，另一边便也落入对方口中，糖果一般被抵在舌尖上品玩。

达达利亚追逐仙君人类之躯胸腔里的呼噜声和一点儿多半是自己幻想出来的甜味，又在那种奇妙的小声音透出不耐烦之前住了嘴（虽然对他本人而言只能算浅尝辄止），跳过大片淌着蜜一般的美味腹肌——钟离现在穿的裤子比他平日那条好脱得多。他径直含住半勃的阴茎，倾注自己为数不多的技巧与完完全全的感情，很快把那活儿吸得硬了，又蘸着精油开拓起后方的穴道。

钟离顺着他的动作放松身体，在恰当的时候抬腰，还会在被碰到好地方时发出赞美般的呻吟。公子尝试着做了几次深喉，一边用舌面寻找性器上的青筋，感受对方在自己手指上不由自主的收缩。直白的手指接着换作滚烫的唇舌，他尝到雪松的清苦，钟离则几乎半坐起身，又被他哄着躺回去。没过多久他要求主菜——钟离总是如此，坚持自一切事物之中追求最顶级的快乐，并且从不掩饰，而达达利亚忍耐至此，就是为了给他一切。

他没去动蒙眼的缎带，头发洒在整张白玉桌上，身上因精油反射着外景的暧昧天光，不断飘落的桂花也染上冬的气息。没有什么能比眼前的人更加重要，拥有对方胜过了拥有全世界——执行官在大约仍未消退的微醺中想道。他知道这是激素造成的幻觉，但即使以清醒时的逻辑判断，这句话似乎也没问题。

两人转移到巨木之侧时，金色的碎花在玉台上隐约堆出了一个人形轮廓。钟离任由他用腰带和一些水元素力把自己的双手挂在枝杈上。随后他们幕天席地，相拥而卧，落花在身下悉悉簌簌。达达利亚嗅着对方身上掺入了金桂和雪松和微不可察的酒香，轻声道：

“海灯节快乐，钟离先生。”

“但是海灯节已经过去半个月了，”钟离说，“在你醉酒昏迷的时候。”

“………………先生逗我的吧？！”他好一会儿才反应过来。

“对。”钟离笑道。

达达利亚扑过去咬他，又被他以一个吻轻易化解。尘歌壶外，岩港千灯飘摇，明宵如昼；溯碧水原寻其源流，雪正悄无声息地落在轻策以北的璃月大地和至冬广袤的冻土上。而在壶中，仙桂在他们头顶纷纷扬扬，千年似一日，一日胜千年。

　

END

　

（不是那个日。）

de notre épuisement on fait des sons

written words become sounds (so) sounds can become touch (then) this sonic tactile transforms into tactical (because) individual = political so are: our fatigues: si violentes (donc) défaisons la matière même du temps: (tools) 1. speak up together 2. sounds/noises (like thoughts:impermanent) 3. lost drum machines (dramachines?) as: thirteen voices, creative commons, free to listen or name your price

笑死我力，办个食堂还让它办出三六九等来了。通知“A部门12点开吃，B部门12:40开吃”定时就餐，人按时到场，却说不给开门，要等高级别人训完话。一点时间观念没得，给我处一老同志当场气走“每年都搞成这鬼样子，真服了”，真给我笑麻了。 要人等位，好歹多备条座放门口呢？可不惯这臭毛病。物资还能比活人重要？给我扒拉下来盒子垫坐，谁管你介不介意压扁盒子？ 让等一刻钟才能吃着连一片绿叶没有的腌菜，没便秘10年可想不出这“青黄不接”的辙。

男同事A：X老师骂人真带劲 我：这做都做了，还不让说吗？我说句不好听的，就你们惯着臭毛病才纵得它们老作践你 女同事B：X老师从来不“内耗” 我：本来么，来公司主要是来上工，谁是为了来交谊？出了这栋楼，谁也别认识谁。

#G

「涎玉沫珠」钟离生日贺文，后篇：《寒尽不知春》。

公子幽会情人，但情人的别野大到开银趴都摇不到人。

常驻蒙德城的愚人众回国休假时谈及猫尾酒馆那跳脱于物理坐标之外的神秘房间，激起一波对其原理的各抒己见。公子没有参与讨论。他听过发明者亲自阐述如何实现这项被称为外景洞天的时空技术——虽然完全没有听懂，更是不止一次进过对方的小世界。

达达利亚每次去钟离的尘歌壶都会降落在同一座山巅庭院，钟离则可能出现在任何地方。至冬人怀疑他的壶可能有整个提瓦特这么大。他漫无目的地从最左边开始寻找，权当欣赏风景，反正钟离总会在他不耐烦前找到他。

或许是配合他来处的节气，壶中漫天白雪，却是从大地倒飞长空。达达利亚随意选了个方向，张开风之翼跃下，在云雾中滑翔几分钟，占据整片视野的琥珀色渐渐浮现。

他没有调整角度，一头撞了进去，仿佛穿过一只史莱姆。钟离曾经提过，那些琥珀般的仙力凝固着往日的时空断片，而这一片，他念出镌在仙力中的铭文——“某某年璃月港规划稿（确定版）”。

不知从何而来的天光为这座一比一的模型洒下如同夕照的涟漪。从半空俯瞰，当时吃虎岩仍欠人气，绯云坡倒已初具如今的格局；往生堂尚未搬到岩港，北国也不曾在此开设银行。落地后，达达利亚信步迈向山间，不多时走到黄金屋前。里面想必和他曾见过的不同，至少不会有摩拉克斯的龙形法蜕，不过这扇门能打开吗？钟离会不会就在里面等他？他推了推。

门轻易开了。室内的明亮程度叫他立刻闭上眼睛。再睁开时，他站在桂树林间，一条石板路的起点，身后的门自然已经消失不见。

达达利亚耸了耸肩。又是仙人的小玩笑，和当年一样，但他已经开始喜欢了。这暗示相当直白，他不假思索往高处攀爬，金色花瓣不时落在身上，雪一般融化成无形无色、无处不在却又毫无侵略性的香气。

山路宛转。拐过几个弯，赫然是一株绝无可能出现在提瓦特的巨大桂树，有人倚在树下，自斟自饮。

钟离确实在“里面”等他。他穿着与日常风格截然不同的宽大玄袍，露出半截胸膛，举杯时长袖滑落到肘间。又走几步，达达利亚发现他一腿盘坐，另一边支起膝盖，光脚踏在层层叠叠的落花上。年轻人的视线在那儿停留片刻，终于移到洞天主人的脸。

对方没有看他。当代浪漫文学喜欢描写情人双瞳熠熠生辉，而钟离的眼睛是真的在发亮，垂在身前的辫梢也金光煌煌。执行官知道他正在“工作”——作为已卸任的持政魔神和岩之大权曾经的主人，祂仍然可以梳理璃月地脉，从中获取信息。

达达利亚不至于非要在这时候争夺他的注意，但他更不可能乖乖坐在一旁。钟离为他准备了新的酒具，那玉盏在他入座后自动涌出醇烈的液体，他却非要靠过去，就着仙人的手，将另一杯中之物连带上面漂浮的桂花一饮而尽。

他没有立刻咽下。无论至冬、璃月或是其它国家的赏酒礼仪，都要求含在口中慢慢品味。也幸好他没有立刻咽下。甫一入口，他便失去了意识，待回过神来，首先感受到直冲颅顶的异香，接着是远胜于火水的辛辣；寒流从黏膜扩散到四肢百骸，沁人心脾，又不知何时转化为一股暖意。他的嘴里还有什么柔软温热的东西……等他终于又能看清了，才发现钟离正搂着他的脖子，几乎半躺在他怀里。他们四唇相贴，比仙酿更加甘美的舌头在他口中搅动，催促他把残余的酒液渡给对方。

这亲密的举动很快转为一个真正的吻。彻底清醒之后，达达利亚意识到自己把钟离的束发扯开了。他以手作梳，有一下没一下地理着那头长发，尚且记得问一句：“先生忙完了吗？那杯是什么东西？”

钟离也不坐直，从下往上带着一点揶揄和无奈睨他。“忙完了。是公子现在喝不得的东西，我差点儿得赔至冬一个执行官。”

达达利亚没去探究其中深意，只在意前半句，甜甜地关心道：“那帝君大人累不累？”

帝君大人自然听得懂这称呼和语气是什么意思，一本正经回答：“从主观体验上说，都是精力和能力范围之内的工作。事务熟悉，偶有挑战。”

“佳节将至，说好休个长假，大人怎么还是如此辛劳。”异国武人装模作样地摇了摇头，“还是让我伺候您歇息吧，帝君。”

钟离在他一把扫掉桌上剩下的杯子前将它收了起来。

　

END

　

然后帝君大人在桌上和树上还有地上被伺候了小几个钟头。

• Actual: @mauthausengusen@mk.absturztau.be
• Respaldo: @mauthausengusen@mastodon.online

El campo de concentración

El 8 de agosto de 1938, cinco meses después del “Anschluss” (anexión) de Austria al III Reich, llegaron los primeros presos del campo de Dachau a Mauthausen. A la hora de elegir el lugar fue decisiva su ubicación en las inmediaciones de la cantera de granito, como también ocurrió con el campo anejo de Gusen en 1940. Los presos fueron empleados en los primeros momentos en la construcción del campo y trabajaron para empresa propiedad de la SS “Deutsche Erd- und Steinwerke GmbH.” en la producción de materiales para las obras monumentales y de prestigio de la Alemania nacionalsocialista.

La función política del campo, la persecución permanente y la detención de los opositores políticos e ideológicos –reales o supuestos– es la que predominó hasta 1943. Mauthausen/Gusen fue clasificado en su momento como el único campo de la “Categoría III”. Esto conllevaba las condiciones de detención más severas entre los campos de concentración nacionalsocialistas. En ese tiempo, la mortalidad fue una de las más altas entre los campos de concentración del III Reich.

A partir de 1942/43, como en todos los campos de concentración, los presos fueron empleados de forma creciente en el trabajo para los fines de la industria bélica. Como resultado se crearon numerosos subcampos y creció fuertemente el número de presos. A finales de 1942 Mauthausen, Gusen y un pequeño número de subcampos contaban con 14.000 presos; en marzo de 1945 había en Mauthausen y en sus subcampos más de 84.000.

Desde la segunda mitad del año 1944 llegaron a Mauthausen transportes de evacuación con miles de presos, sobre todo desde los campos de concentración del este. Además, en la primavera de 1945 se cerraron los subcampos situados al este de Mauthausen, así como los campos de trabajo forzoso existentes para los judíos húngaros y los presos fueron conducidos hacia Mauthausen en auténticas marchas de la muerte. Esto llevó en Mauthausen y Gusen, así como en los subcampos todavía existentes de Ebensee, Steyr y Gunskirchen a una absoluta superpoblación. El hambre y las enfermedades trajeron una vertiginosa alza de la mortalidad.

Entre los deportados a Mauthausen, la mayoría procedía de Polonia, seguidos por los ciudadanos soviéticos y los húngaros. Además, en Mauthausen también fueron presos grandes grupos de alemanes y austriacos, franceses, italianos, yugoslavos y españoles. En conjunto, la dirección de la SS registró a hombres, mujeres y niños de más de 40 naciones. Los presos judíos llegaron en su mayoría de Polonia y Hungría a partir de mayo de 1944; sus posibilidades de sobrevivir fueron las más bajas.

En conjunto, entre la apertura del campo en agosto de 1938 y la liberación por el ejército de Estados Unidos en mayo de 1945, unas 190.000 personas fueron deportadas a Mauthausen.

Miles de presos fueron muertos a golpes, abatidos a tiros, asesinados mediante inyecciones o llevados a perecer por congelación. Al menos 10.200 presos del campo de concentración fueron asesinados mediante gas letal en la cámara de gas del campo central, en el campo de Gusen, en el centro de ejecución del castillo de Hartheim o bien en un vehículo adaptado para ello que realizaba el trayecto entre Mauthausen y Gusen. La mayoría de los presos murió como consecuencia de su explotación como mano de obra, llevada a cabo sin ningún escrúpulo y acompañada de malos tratos, así como unas raciones alimentarias insuficientes, una vestimenta deficiente y la carencia de atención médica. En total perdieron la vida al menos 90.000 presos en Mauthausen, Gusen y sus subcampos, cerca de la mitad de ellos en los últimos cuatro meses que precedieron a la liberación.

Los subcampos

La carencia de mano de obra en el III Reich, junto al incremento forzado de la producción bélica, llevó a que los presos de los campos de concentración fueran empleados en número cada vez mayor para la industria de guerra. Si los primeros subcampos servían en 1941 para objetivos de la SS, a partir de 1942, comenzando con la apertura del subcampo de Steyr-Münichholz para la empresa Steyr-Daimler-Puch, se irán creando hasta 40 subcampos, destinados principalmente a la industria de armamento.

De los más de 84.000 presos con que contaba en marzo de 1945 el complejo de Mauthausen, 65.000 se encontraban en los subcampos. Los presos del campo fueron la fuente de trabajo esclavo con la cual se construían las factorías o bien fueron empleados directamente en la producción, principalmente para las firmas Steyr-Daimler-Puch, Reichswerke Hermann Göring y para empresas fabricantes de aviones Heinkel-Werke y Messerschmitt.

A partir de finales de 1943 los presos fueron forzados sobre todo a construir centros de producción subterráneos que quedaran a salvo de los ataques aéreos. Para ello se amplió el campo de Gusen y se crearon los grandes subcampos de Ebensee y Melk. La construcción de estas instalaciones en túneles se ejecutó sin consideración alguna hacia la salud y la vida de los presos de los campos y fue la causa de un número especialmente alto de víctimas mortales.

De este modo, el campo principal de Mauthausen asumió en la segunda mitad de la guerra cada vez más la función de un centro administrativo desde donde eran distribuidos los presos hacia los subcampos. Al mismo tiempo, los presos enfermos e incapacitados para el trabajo eran transferidos desde los subcampos a Mauthausen para morir allí. Hoy pueden visitarse exposiciones en lo que fueron los emplazamientos de los subcampos de Gusen, Ebensee, Melk y Steyr.

El Memorial

A pesar de que en Mauthausen se ha conservado mucho, en términos comparativos, de las construcciones originales del campo de concentración, el aspecto del Memorial hoy se diferencia en aspectos fundamentales del campo tal y como fue liberado el 5 de mayo de 1945. Tras permanecer bajo administración americana, el campo fue utilizado durante varios meses, a partir del verano de 1945, como alojamiento de soldados por parte del ejército soviético. El 20 de junio de 1947, la autoridad de ocupación soviética entregó el antiguo campo de concentración de Mauthausen a la República de Austria con la condición de erigir un Memorial. Con motivo de las modificaciones con vistas al Memorial fueron desmontadas la mayor parte de las barracas de los presos, las barracas de los SS que todavía permanecían y las instalaciones técnicas para la explotación de la cantera. En la primavera de 1949 tuvo lugar la inauguración del Memorial con el nombre de “Monumento Público de Mauthausen”.

En otoño de 1949, Francia levantó en el emplazamiento de las antiguas barracas administrativas de la SS el primer monumento nacional. Posteriormente, numerosas naciones y grupos de víctimas llevaron a cabo más monumentos.

A principios de los años 60 se ubicó en el interior del Memorial de Mauthausen un cementerio al cual se trasladaron posteriormente los restos mortales de las víctimas del campo de concentración que se encontraban en los “cementerios americanos” en Mauthausen y Gusen así como aquellos que yacían en las fosas comunes que habían utilizado los SS. En el llamado campo II y en el recinto de las barracas de los presos 16 a 19 yacen más de 14.000 víctimas.

El antiguo edificio de la enfermería cumple la función de museo desde 1970, para lo cual fue adaptado. Desde mayo de 2013 alberga las dos exposiciones permanentes “El campo de concentración de Mauthausen 1938-1945” y “Mauthausen, lugar del crimen – Una búsqueda de huellas”. En el nuevo “Espacio de los Nombres” están inscritos los 81.000 muertos del campo de concentración de Mauthausen y los respectivos subcampos cuyo nombre se conoce.

https://www.mauthausen-memorial.org/es