Qua

Reader

Read the latest posts from Qua.

from pixtolero

Je pense que certains se souviennent de l'arrivée du jeu vidéo Tomb Raider avec l'attirante Lara Croft et ses formes polygones XD. En 2013, Square Enix réalise un reboot de la franchise avec un tout nouveau jeu baptisé tout simplement Tomb Raider. Ferral Interactive s'est occupé de portage pour GNU/Linux. Ce jeu est donc jouable nativement sur notre OS préféré.

C'est sûrement l'un des jeux les mieux faits que j'ai pu voir, Square Enix a fait un effort sur les cinématiques et sur le scénario. Fini la Lara Croft bimbo et qui se la raconte, là cet opus est plutôt un préquel.

Lara Croft part en expédition en mer avec tout son groupe mais le bateau se retrouve fracassé dans une violente tempête. Notre jeune héroïne échoue sur une île et est très vite capturée par un inconnu qui l'emmène dans une grotte. Grâce à son instinct de survie, elle parvient à s'échapper. Elle n'est pas seule sur cet île, il y a bien sûr ses compagnons (qui sont éparpillés dans différents lieux de l'île) mais aussi des membres d'une sorte de secte qui vénère une reine mystique.

Pour le gameplay, on retrouve un coté Assassin's Creed. Lara peut s’accrocher et grimper à des parois de falaises. Son équipement (grappin, corde...) évolue au fil du jeu ainsi que ses armes allant bien sûr de l'arc au fusil d'assaut. Les actions possibles sont nombreuses et originales, par exemple, Lara peut déployer une corde avec son arc pour l'utiliser à traverser un ravin. Même si le jeu reste principalement linéaire, les lieux sont très variés, on peut très bien se retrouver dans une forêt, dans un ancien bunker japonais, dans des montagnes enneigés voire même un bidonville assez hardcore. Les décors sont bien fichus avec même un coté glauque qui donne une ambiance inquiétante.

On a une Lara assez différente de l'originale, c'est une jeune femme terrorisée par la situation mais qui reste bien sûr très combattante. Elle est très malchanceuse vu tout les trucs qui lui arrive mais c'est le jeu, la scène du saut improvisé en parachute est bon un exemple. Durant le parcours, on peut même découvrir des trèsors cachés, pour atteindre ces derniers, il faudra résoudre une sorte de casse tête, cela évite au jeu d'être trop répétitif.

Le jeu datant un peu, vous pouvez le trouver à un prix raisonnable, si vous n'avait jamais joué à Tomb Raider, je vous le recommande vivement.

TAGS: #jouersurlinux #linuxgaming

 
En savoir plus...

from tofeo

Pour mettre un titre il faut utiliser maktdown. Moi qui n'aime pas marktdown c'est un mauvais point.

Je peux bien suivre sur mastodon. C'est un bon point On va voir ce que cela donne sur hubzilla

image !!!

Je n'ai toujours pas trouvé comment mettre une image

 
En savoir plus...

from tofeo

4e article

Je viens de découvrir que le blog n'était pas publique. Donc j'ai changé. Ainsi tout le monde peut me suivre.

Maintenant il reste une chose trés important à mes yeux. Comment mettre une image. J'avais rencontré le même problème avec plume c'est pourquoi j'avais abandonné #plume pour un temps en attendant que ce soit utiliable. Je considère que si on ne peut pas mettre d'image ce n'est pas utilisable.

 
En savoir plus...

from tofeo

Deuxième article

J'ai écris un premier article mais je ne trouve pas non plus. J'espère qu'il a bien été sauvegardé. Ou est le lien pour voir mes articles ?

 
En savoir plus...

from tofeo

Voila je viens de m'ouvrir un compte #writeas. L'dée serait de remplacer mon wordpress. On va tester tout cela.

Déjà je ne trouve pas comment mettre une image ! c'est mal parti. Bon je suis tout nouveau et c'est la première fois

Je ne sais pas ou mettre un titre non plus. Ce sont deux choses trés basiques que je n'ai pas trouvé.

Allez on publie et on va tester les suppressions.

 
En savoir plus...

from rethink

Full of enthusiasm we fall for the created technology. Taken up by ourselves, every innovation arouses our fascination and is immediately appropriated without criticism. Feelings of addiction and dependence do not arise, because the use is subversively forced from outside. Without technology, participation in the current way of life is complicated and automatically puts you in an outsider position. This development is becoming more and more acute. Our penchant for comfort is too great to recognize dangers. In addition, they are talked down, faded out and, if necessary, suppressed under massive use of all available means. The primary goal of all efforts and the main component of every strategy is to prevent doubts from arising in the first place.

Therefore, we ignore the vulnerability of the system and, above all, the effects that a disruption of the processes would cause. As if one would cover one's eyes in a crowd of people and believe that the others no longer see one because one no longer sees them oneself. Idiot? Of course, but that's what we do. Every day and with an increasing tendency.

If you put on a wetsuit, you can move well. If you get into a second one, you can certainly do that as well. On three and four? I don't know ... Five and six? I've never worn one before, so I can't judge it, but I suspect a very limited freedom of movement. We practice similar things with technical progress. We are only too happy to let ourselves be taken in by it, it promises a great deal of comfort. We refuse, however, to make any attempt to become aware of the connections between them. Our defence mechanisms are not directed against the dangerous, negative consequences they are actually there to protect, but against the warnings themselves.

It is a logical consequence, which is ignored again and thus activates a devastating spiral, that all basic programming in our heads gets mixed up and turns into fears, depressions and other illnesses, which are caused by irritations, such as cancer. But that's just a side note.

Without question, our achievements are remarkable and extremely pleasant. Which, of course, is a prerequisite for being taken completely out of hand. Corporations have long since taken over the dominion and we have surrendered to their machinations.

But it is not the technology or abstruseness of declaring data the most valuable commodity that should cause concern, but the associated fragility of the entire system. In neoliberal turbo-mode, we are manoeuvring ourselves unchecked into a dead end, which we do not want to admit in the usual manner. All over the world fuses are already firing and when it comes to the first explosion is hardly interesting any more, but rather where. Because depending upon origin different effects result. Whereby it doesn't matter in the end, because the bottom line is a disaster in any case.

So far, we humans have let technology work for us. We have used machines to support us. Although we still insist that this is the case, we are lying into our own pockets. We have entered the bondage of the technology we have created. Stoically, we hold on to the misbelief of ruling and controlling everything, especially what we have created.

The network of built up dependencies is highly sensitive and accordingly vulnerable. Thoughtlessly we readily feed a construct that has long outgrown our hair.

A wrong click, a failing server, a disturbed node, a bank in turbulence, a branch falls, an economy behind, a war in tow, an end.

It's not about condemning and banishing technology, but about adjusting circumstances. The necessary insights and changes, however, are utopian hopes. Such an extensive reorientation of spiritual attitudes will not happen by reasonable means. It is hopeless to assume that we could muster so much decency. So in principle we would already be able to do that, but the spirits we called ...

We've given up humanity, even if no one admits it. Whether we have lost it or it has been stolen from us is irrelevant at first. Only through this loss are the current developments possible. The lack of courage, or at least the lack of courage, prevents us from perceiving reality. This is the only reason why we do not perceive the pretended deception as such, but submit ourselves to the homely whispering. The shaky structure itself promotes its instability. If self-preservation takes the lead instead of collective forces, the system collapses.

Social is no gimmick, no bonus, no icing on the cake, no extra and certainly not a punishment. It is the cause, the basis, the basic prerequisite for life. Why we let ourselves be wrapped up in fraudulent machinations, when we supposedly are so intelligent, should seriously burden us and make us think. Which brings me – once again – to the basic problem.

#Dependent #Society #Authority #Control

Artikel auf Deutsch

 
Weiterlesen...

from rethink

Insurance companies do everything they can to get our money and pay nothing, even if this is their original raison d'être. In the most adventurous way they try to avoid their obligations. No fantasy is too cheap for them, no trick too bad, no pretext too abstruse to steal from responsibility. The suffering caused to policyholders rarely receives enough attention to cause the hardened vultures to give in. They walk unscrupulously over corpses. Although the business model is empathetically based to a large extent, companies lack every human trait. Empathy is only used to capture trusting souls. Too late, the horned realize that they have fallen for a split tongue.

In principle, insurances are a meaningful institution. Their repugnant behavior and possibilities to destroy existences should be finally abolished however – to the emergency by law, if they do not stop their dirty machinations from alone.

A portal, on which all badness of the insurance companies is collected and thus the clenched ugliness is demonstrated, would be desirable. My search for something adequate remained unsuccessful. If I overlooked something, I am pleased about appropriate information. I suspect, however, that such plans are being nipped in the bud by the industry or may already have been.

#Insurance #Greed #Malpractice

Artikel auf Deutsch

 
Weiterlesen...

from rethink

Want to cause trouble where they can, but just don't get in trouble themselves. Not to articulate an opinion, but punish others for theirs. Avoid debates because they do not pacify inner aggression. No interest in understanding, only in violence. Fear and destruction are the only points of view. Anything that deviates must be brought to its knees. Who can't deal with themselves and the world, has to leave out pain from boredom and inferiority complexes on others, who are practically blamed for it immediately. Discussions are undesirable, because there is nothing to represent, only to tread down. It is understandable that one does not want to show off one's miserliness, which is why cowards disguise themselves.

His face shows who holds a position and stands up for it.

(I refer to violent rioters who also present their sparse vocabulary on the Internet. Especially those who rebel against injustice and have to protect themselves against attacks through anonymity are not meant.)

#Fear #Violence #Unable

Artikel auf Deutsch

 
Weiterlesen...

from Libregame

Ubuntu: Какой диструбутив выбрать какую среду? .

Диструбутивы основанные для Ubuntu имеют ряд особенностей такие как: 1. Ubuntu “Есть” очень много памяти у компьютера 2. Ubuntu попурярен. Это самый популярный Диструбутив основанные на ядре Linux #1. 3. Внутри Ubuntu в том числе и в магазине Ubuntu есть коммерческие дополнения, плагины и приложения.

Я ни разу не работал с Ubuntu, только ее вилкой Mint. Скажу больше Ричард Cтальман не рекомендовал использовать Ubuntu. Блогеры геймеры упоминают следуюие дистрибутивы для игр:

Усли Вам предстоит использовать Ubuntu, то Я Вам рекомендовал бы следующие версии Ubuntu:

Эти диструбутивы бесплатны и являются частью проекта GNU и FSF

теги: #ubuntu #mint

 
Read more...

from pixtolero

Voilà un jeu qui va plaire aux nostalgiques de FPS de la Seconde Guerre Mondiale du style Medal of Honor et qui fonctionne très bien avec steamplay. Il s'agit d'Enemy Front sorti en 2014.

On incarne Robert Hawkins, un correspondant de guerre américain qui participe à l'insurrection de Varsovie avec les résistants polonais face aux soldats du IIIème Reich. Au fur et à mesure de la progression dans Varsovie, on revit des flashbacks comme des missions en France dans la Résistance française ou au sein d'un commando en Norvège.

Enemy Front a la particularité de traiter de théâtres de la seconde de guerre mondiale différents des autres jeux vidéos du même thème. Il peut même avoir un petit côté pédagogique sur les atrocités de cette partie de l'histoire.

Côté gameplay, le jeu n'est pas si mal malgré l'intelligence artificielle des soldats allemands et certains anachronismes. Vu au prix où l'ont peut se procurer ce jeu, le gamer linuxien sera occupé un petit moment. En bonus, le jeu a une mission supplémentaire, l'infiltration de la base navale de Saint-Nazaire. Bon frag !

TAGS: #jouersurlinux #linuxgaming

 
En savoir plus...

from Adriano Maini

#Piazza d'Armi

Oggi Piazza d’Armi di Camporosso (IM), Camporosso Mare per la precisione, risulta occupata, a farla breve, da strade, case e da un bel giardino pubblico. Il nome con cui é stata lungamente conosciuta l’area in questione riporta agli anni prima dell’ultima guerra ed alla finitima Vallecrosia, proprio lì affacciata come confine occidentale, Vallecrosia dove erano collocate molte caserme: ma questo é un lato della questione che porterebbe lontano, comunque, alla necessità di approfondimenti. Per circa vent’anni dalla fine del secondo conflitto mondiale, invece, quello spiazzo é stato occupato da quello che a lungo (quello di Bordighera sul Capo credo non fosse a caso destinato ai tornei giovanili) fu l’unico campo di calcio regolamentare della zona di confine. Non sono poi in tanti, tra le persone che frequento, a ricordarsi di tutto questo: eppure qualche fotografia gira ancora, soprattutto su Facebook. Tra il detto ed il vissuto – da bambino e da adolescente abitavo abbastanza vicino – emergono tanti ricordi di fatti curiosi, dai quali vado ad estrapolare un episodio che mi é stato raccontato da poco. Alla svolta anni ’60 guardava – in tribuna, mi viene da supporre – una partita in casa della Ventimigliese un signore ormai anziano, alto, robusto e dalla voce tonante, che ben avevo conosciuto per amicizie di famiglia. Gli si avvicinò un autista in livrea che gli disse che il suo titolare, assiso in autovettura, avrebbe desiderato parlargli: al che l’omone rispose che prima avrebbe guardato finire la gara. Fu grande il suo stupore di ritrovare infine ad attenderlo pazientemente l’ufficiale, al quale aveva salvato la vita durante la Grande Guerra, ancor di più nel riscontrare che era ormai un famoso magnate italiano dell’industria. La vicenda proseguì con aspetti qui ininfluenti, credo.

Non ho chiesto al mio interlocutore, genero di quella persona, come fosse stato possibile quell’avvistamento a distanza, ma me lo sono immaginato, come in parte ho ricostruito nella mia stesura, alla quale devo aggiungere il particolare di un muro basso, solo sormontato da un’alta rete per trattenere le pallonate.

E fuori dal football ne ha viste tante altre cose la vecchia Piazza d’Armi, luogo destinato ai circhi – ce n’erano ancora tanti in quegli anni e non arrivavano solo d’estate – e, sotto Natale, ai Luna Park. Tanto é vero che chi come me di tanto in tanto andava in settimana a scorazzare su quel brullo terreno, spesso lasciato incustodito dalla società, ne vedeva le pessime conseguenze. Insomma, da quelle parti tirava aria di pionierismo di ritorno, anche perché la Ventimigliese anteguerra aveva un bel campo negli attuali Giardini Pubblici della città di confine …

 
Continua...

from kittybecca en Esperanto

El la angla originalo, “Your Politics Are Boring As Fuck,” de Nadia C. el Crimethinc.

Alfrontu, ke via politiko estas teda merdo. Vi scias, ke tio veras. Alie, kial ĉiuj ekhontas por vi, kiam vi diras la vorton? Kial la ĉeestantaro de la renkontiĝoj de via anarki-komunisma teoria diskutogrupo falis ĝis sia plej malgranda kvanto iam ajn? Kial la subpremata proletaro ne ekkomprenis la veron kaj aliĝis al via batalo por la monda liberiĝo?

Eble, post jaroj da luktado por eduki ilin pri ilia viktimeco, vi komencis kulpigi ilin pri ilia situacio. Ili sendube volas esti premataj sub la kalkano de la kapitalisma imperiismo; alie, kial ili montras nenian intereson pri viaj politikaj aferoj? Kial ili ankoraŭ ne aliĝis al via sinkatenado al mahoganaj mebloj, kriado de devizoj en zorge planitaj kaj ordigitaj protestoj, kaj regula ĉeestado de anarkiismaj librobutikoj? Kial ili ne sidiĝis kaj eklernis ĉiom el la terminaro necesa por aŭtentika kompreno pri la komplikeco de la marksisma ekonomia teorio?

La vero estas, ke via politiko tedas ilin ĉar ĝi vere estas malgrava. Ili scias, ke viaj antikvaj stiloj de protesto — viaj marŝoj, manportataj ŝildoj, kaj kunvenoj — estas jam senpovaj efektivigi realan ŝanĝon, ĉar ili fariĝis tiel antaŭvidebla parto de la antaŭstato. Ili scias, ke via post-marksisma ĵargono estas malloga pro tio, ke ĝi vere estas lingvaĵo de nura akademia disputado, ne armilo kapabla subfosi regado-sistemojn. Ili scias, ke via interluktado, viaj skismoj kaj senĉesaj kvereloj pri efemeraj teorioj, neniam povas efektivigi ian realan ŝanĝon en la mondo, kiun ili spertas de tago al tago. Ili scias, ke sendepende de kiu havas politikan postenon, de kiaj leĝoj ekzistas, de kiajn “ismojn” la intelektuloj primanifestacias, la enhavo de iliaj vivoj restos tute sama. Ili — ni — scias, ke nia enuo estas pruvo, ke tia “politiko” ne estas la ŝlosilo al ia efektiva transformo de la vivo. Niaj vivoj ja jam sufiĉe tedas nin!

Kaj ankaŭ vi scias tion. Por kiom el vi la politiko estas responso? Io, kion vi faras el sentata devo, kiam en via koro de koroj ekzistas miliono da aferoj, kiujn vi preferus fari? Via volontula laboro — ĉu ĝi estas via plej ŝatata okupo, aŭ ĉu vi faras ĝin pro sento pri devo? Kial vi pensas, ke tiom malfacilas motivigi aliajn volontuli kiel vi? Ĉu povus esti, ke, super ĉio, sento pri kulpo kondukas vin al plenumo de via “devo” politike aktivadi? Eble vi gustigas vian “laboron” per klopodo (ĉu konscia aŭ ne) meti vin en embarason kun la aŭtoritatuloj, arestiĝi: ne pro tio, ke ĝi praktike servos al via kaŭzo, sed por igi la aferon pli ekscita, por rekapti iom da la romantiko de tumultaj tempoj delonge pasintaj. Ĉu vi iam sentis, ke vi partoprenas en rito, longe establita tradicio de marĝena protesto, kiu vere servas nur por fortigi la pozicion de la plimulto? Ĉu vi iam sekrete deziris eskapi la senmovecon de viaj politikaj “responsoj”?

Ne estas mirakle, ke neniu aliĝis al viaj politikaj klopodoj. Eble vi diras al vi, ke ĝi estas malfacila, sendanka laboro, sed iu devas fari ĝin. La realo estas, nu, NE!

Vi efektive faras al ni grandan malutilon per via laciga, teda politiko. Ĉar fakte, nenio pli gravas ol la politiko. NE la politiko pri la “demokratio” kaj leĝaro, pri la elekto de regiona parlamentano por subskribadi la samajn leĝojn kaj daŭrigadi la saman sistemon. Ne la politiko de tia anarkiisto, kia engaĝiĝis kun la radikala maldekstro pro ia ŝato kvereli pri bagatelaj detaloj kaj verki retorike pri neatingebla utopio. Ne la politiko de iu gvidanto aŭ ideologio, kiu postulas, ke vi faru sindonojn por “la afero.” Sed la politiko de niaj ĉiutagaj vivoj. Kiam vi apartigas la politikon disde la tujaj, ĉiutagaj spertoj de individuaj homoj, ĝi fariĝas tute malgrava. Ĝi ja fariĝas la privata kampo de riĉaj, komfort-havaj intelektuloj, kiuj povas ĝeni sin pri tiaj malĝojaj, teoriaj aferoj. Kiam vi engaĝiĝas en la politiko pro sento pri devo, kaj faras el la politiko senĝojan responson anstataŭ ekscita ludo valora per si, vi fortimigas la homojn, kies vivoj estas jam tro senĝojaj por elporti plian tedon. Kiam vi faras el la politiko senvivan aferon, senĝojan aferon, teruran responson, ĝi fariĝas nur plua pezaĵo sur homoj, anstataŭ maniero levi la pezon de sur homoj. Kaj tiel vi ruinigas la ideon pri politiko por tiuj, al kiuj ĝi devus plej gravi. Ĉar ĉiuj havas kialon konsideri siajn vivojn, demandi al si kion ili volas el la vivo kaj kiel ili povas akiri ĝin. Sed vi ŝajnigas la politikon al ili kiel mizeran, sinreferencan, sencelan etburĝan/boheman ludon, ludon sen graveco al la realaj vivoj, kiujn ili vivas.

Post kiam ni igos la politikon aktuala kaj ekscita, la cetero sekvos. Sed el malĝoja, nur teoria kaj/aŭ rita politiko, nenio valora povas sekvi. Tio ne signifas, ke ni montru nenian intereson pri la bonfarto de homoj, bestoj, aŭ ekosistemoj, kiuj ne tuŝas nin rekte en nia ĉiutaga ekzistado. Sed la fundamento de nia politiko devas esti konkreta: ĝi devas esti tuja. Devas esti evidente al ĉiuj kial ĝi valoras la penon. Ĝi devas esti amuza per si. Kiel ni povas fari pozitivajn aferojn por aliaj se ni mem ne ĝuas niajn proprajn vivojn?

Por momente konkretigi la aferon: posttagmezo dum kiu vi kolektas manĝajojn el firmaoj, kiuj alie forĵetus ilin, kaj servas ilin al malsataj homoj kaj homoj, kiujn lacigis laborado por pagi manĝon — jen bona politika agado, sed nur se vi ĝuas tion. Se vi faras tion kun viaj amikoj, se vi renkontas novajn amikojn dum vi faras ĝin, se vi enamiĝas aŭ interŝanĝas anekdotojn aŭ simple sentas fieron pro via helpo de virino pri ŝiaj financaj bezonoj, jen bona politika agado. Aliflanke, se vi pasigas la posttagmezon tajpante koleran leteron al obskura maldekstra tablojdo, obĵetante al ies uzo de la termino “anarki-sindikatisto,” tio faras feknenion, kaj vi scias tion.

Eble tempas trovi novan vorton por la “politiko,” ĉar vi faris el la malnova vorto tian sakraĵon. Ĉar neniu devus esti mallogita, kiam ni parolas pri interagado por plibonigi niajn vivojn. Do ni prezentas al vi niajn postulojn, kiuj ne estas fornegoceblaj, kaj devas esti plenumitaj laŭeble plej frue — ni ja ne vivos eterne, ĉu?

  1. Igu la politikon denove grava al nia ĉiutaga sperto de la vivo. Ju pli malproksimos la objekto de nia politika koncerno, des malpli ĝi signifos por ni, des malpli reala kaj urĝa ĝi ŝajnos al ni, kaj des pli tedos la politiko.

  2. Ĉia politika agado devas esti ĝoja kaj ekscita per si. Oni ne povas eskapi malĝojon per plia malĝojo.

  3. Por efektivigi tiujn unuajn du paŝojn, tute novaj politikaj aliroj kaj metodoj devos kreiĝi. La malnovaj estas malaktualaj, malmodaj. Eble ili NENIAM estis bonaj, kaj tial nia mondo estas kia ĝi estas nun.

  4. Ĝuu vin! Neniam estas kialo enui... nek enuigi!

Aliĝu al nia klopodo fari el la “revolucio” ludon, ludatan por la plej alta vetaĵo el ĉiuj, sed ĝojan, senĝenan ludon tamen!

 
Read more...

from Qua info

I've updated the instance to revision 4bc132 which is release 0.8.1 of writefreely.

The upstream announcement has all the details.

Relevant user visible changes for Qua:

  • [FIXED] The way #hashtags are linked has been improved. This may affect your posts. Previously there was a requirement that a hashtag was preceded by a space or at the beginning of a line; this requirement has been dropped. The previous requirement was in place to prevent code snippets from having linked parts (for example comments or CSS colors).
 
Read more...

from Qua info

I've updated the instance to revision bbdad82 which is release 0.8 of writefreely.

Relevant user visible changes for Qua:

  • [NEW] User invites; users can now send invites to others. For Qua specifically this does not add another registration road, because we have already have an open registration, but the invite system has been enabled anyways.

Most of the other changes in the 0.8 release are not very relevant for our users.

 
Read more...

from Qua info

Happy new year everyone! We're updating qua.name for the first time this year following the upstream 0.7 release. The official release announcement is here

I've updated the instance to revision 1ff0d7b which is release 0.7 of writefreely.

Many changes are in the admin realm which are irrelevant for our users; see the writefreely blog posting mentioned above for the details.

Relevant user visible changes for Qua:

  • [FIX] not actually visible for users, but relevant. Due to an oversight on our side, creation timestamps for some users were not inserted properly (see issue 60 for details). For the affected users, we have set the creation timestamp equal to their first blog post.
  • [NEW] Use an en dash in the title of posts that are written in German, instead of em dash (#1)
  • [NEW] Blog names starting with a number now have an ActivityPub avatar

Most of the other changes in the 0.7 release are not very relevant for our users.

 
Read more...

from Socioeconomically Interesting

🔸 وضع مالیات بر نوشابه نوعی «مالیات بر گناه» (sin tax) است. 🔸 بسیاری از دخالت در انتخاب‌های مردم با وضع مالیات انتقاد می‌کنند.

✅ تحقیقات نشان داده است که وضع مالیات ۱.۵ سنتی بر هر ۳۰ گرم نوشابه مصرف را ۳۰٪ کاهش می‌دهد. 🔹 در این تحقیق سیاه‌پوستان بیشترین حساسیت را به قیمت نشان دادند و مصرف خود را بیش از سایر گروه‌ها کم کردند

🔸 اگر مالیات زیاد شود منجر به قاچاق و کاهش درآمدهای مالیاتی خواهد شد.

🔻جستار به: https://econofact.org/should-governments-tax-sugary-drinks

 
بیشتر بخوانید...