Ensuite il deviendrait évident que de la tolérance à la normalisation, ce n'est pas le même chemin que de l'envisageable au nécessaire, ou de l'inconnu à l'indubitable.

Ainsi et par opposition symétrique, il existe également plusieurs gammes sémantiques pour exprimer la notion de refus dans toutes ses dimensions.

Le problème vient de la confusion entre ces registres et de la superposition abusive des champs sémantiques qui les articulent.

Le refus civique et social par contre, ainsi que le refus des expressions culturelles -entre autres-, n’ont pas de justification légitime, tant qu’ils ne rentrent pas dans le cadre des deux premières catégories.

Thanks to the creators of 40ants-mcp, the library provides a nice pattern and code structure that I really like. However, I struggled significantly with installation and getting started. What should have taken minutes ended up taking days.

I'm sharing my experience here so that others who want to build MCP servers in Common Lisp can get started in minutes, not days like I did.

Prerequisites

Before you begin, make sure you have the following installed:

• SBCL – A high-performance Common Lisp compiler
• Roswell – A Common Lisp implementation manager and script runner
• Quicklisp – The de facto package manager for Common Lisp
• Ultralisp – A community-driven distribution of Common Lisp libraries

Installing Ultralisp

In SBCL with Quicklisp, you can enable Ultralisp by:

(ql-dist:install-dist "http://dist.ultralisp.org/" :prompt nil)

(How to install SBCL and Quicklisp is in the appendix.)

The Gotcha: Loading 40ants-mcp

Here's the issue that cost me days: when you try to load 40ants-mcp with:

(ql:quickload :40ants-mcp)

You might encounter errors. The solution is simple but not obvious—load jsonrpc first:

(ql:quickload :jsonrpc)
(ql:quickload :40ants-mcp)

This dependency isn't automatically resolved, which was the source of my frustration.

Creating Your MCP Server

Here's a minimal example from my mcp-exper package:

(in-package :mcp-exper)

(openrpc-server:define-api (mi-tools :title "mi-tools"))

(40ants-mcp/tools:define-tool (mi-tools add) (a b)
  (:summary "just add")
  (:param a integer "a")
  (:param b integer "b")
  (:result text-content)
  (make-instance 'text-content :text (format nil "~a" (+ a b))))

(defun start-server ()
  (40ants-mcp/server/definition:start-server mi-tools))

Key points:

1. Use openrpc-server:define-api to define your API
2. Use 40ants-mcp/tools:define-tool to define tools
3. Return text-content instances for text results (MCP requires specific content types)

Running the Server

Create a Roswell script (mi-mcp-server.ros):

#!/bin/sh
#|-*- mode:lisp -*-|#
exec ros -Q -- $0 "$@"
|#
(progn
  (ros:ensure-asdf)
  #+quicklisp(ql:quickload '(:mcp-exper) :silent t))

(defun main (&rest argv)
  (declare (ignorable argv))
  (mcp-exper:start-server))

Quick Test

Run directly with Roswell:

ros mi-mcp-server.ros

Production Installation

Build and install as an executable:

ros build mi-mcp-server.ros
install -m 0755 mi-mcp-server $HOME/.local/bin/

Make sure $HOME/.local/bin is in your PATH.

Integrating with Opencode

To enable your MCP server in opencode, add this to ~/.config/opencode/opencode.json:

{
    "mcp": {
        "mi-tools": {
            "type": "local",
            "command": ["mi-mcp-server"],
            "enabled": true
        }
    }
}

Conclusion

Building MCP servers with Common Lisp is straightforward once you know the tricks. The 40ants-mcp library is well-designed, and the OpenRPC integration works smoothly.

I hope this guide saves you the days of frustration I experienced. Happy hacking!

The full source code for this example is available at mcp-exper.

Appendix: Installing SBCL

macOS

brew install sbcl

Debian/Ubuntu

apt install sbcl

Arch Linux

pacman -S sbcl

Appendix: Installing Quicklisp

Download and install Quicklisp:

wget https://beta.quicklisp.org/quicklisp.lisp
sbcl --load quicklisp.lisp \
        --eval '(quicklisp-quickstart:install)' \
        --eval '(ql-util:without-prompting (ql:add-to-init-file))' \
        --quit

Thanks to the creators of 40ants-mcp, the library provides a nice pattern and code structure that I really like. However, I struggled significantly with installation and getting started. What should have taken minutes ended up taking days.

I'm sharing my experience here so that others who want to build MCP servers in Common Lisp can get started in minutes, not days like I did.

Prerequisites

Before you begin, make sure you have the following installed:

• SBCL – A high-performance Common Lisp compiler
• Roswell – A Common Lisp implementation manager and script runner
• Quicklisp – The de facto package manager for Common Lisp
• Ultralisp – A community-driven distribution of Common Lisp libraries

Installing Ultralisp

In SBCL with Quicklisp, you can enable Ultralisp by:

(ql-dist:install-dist "http://dist.ultralisp.org/" :prompt nil)

(How to install SBCL and Quicklisp is in the appendix.)

The Gotcha: Loading 40ants-mcp

Here's the issue that cost me days: when you try to load 40ants-mcp with:

(ql:quickload :40ants-mcp)

You might encounter errors. The solution is simple but not obvious—load jsonrpc first:

(ql:quickload :jsonrpc)
(ql:quickload :40ants-mcp)

This dependency isn't automatically resolved, which was the source of my frustration.

Creating Your MCP Server

Here's a minimal example from my mcp-exper package:

(in-package :mcp-exper)

(openrpc-server:define-api (mi-tools :title "mi-tools"))

(40ants-mcp/tools:define-tool (mi-tools add) (a b)
  (:summary "just add")
  (:param a integer "a")
  (:param b integer "b")
  (:result text-content)
  (make-instance 'text-content :text (format nil "~a" (+ a b))))

(defun start-server ()
  (40ants-mcp/server/definition:start-server mi-tools))

Key points:

1. Use openrpc-server:define-api to define your API
2. Use 40ants-mcp/tools:define-tool to define tools
3. Return text-content instances for text results (MCP requires specific content types)

Running the Server

Create a Roswell script (mi-mcp-server.ros):

#!/bin/sh
#|-*- mode:lisp -*-|#
exec ros -Q -- $0 "$@"
|#
(progn
  (ros:ensure-asdf)
  #+quicklisp(ql:quickload '(:mcp-exper) :silent t))

(defun main (&rest argv)
  (declare (ignorable argv))
  (mcp-exper:start-server))

Quick Test

Run directly with Roswell:

ros mi-mcp-server.ros

Production Installation

Build and install as an executable:

ros build mi-mcp-server.ros
install -m 0755 mi-mcp-server $HOME/.local/bin/

Make sure $HOME/.local/bin is in your PATH.

Integrating with Opencode

To enable your MCP server in opencode, add this to ~/.config/opencode/opencode.json:

{
    "mcp": {
        "mi-tools": {
            "type": "local",
            "command": ["mi-mcp-server"],
            "enabled": true
        }
    }
}

Conclusion

Building MCP servers with Common Lisp is straightforward once you know the tricks. The 40ants-mcp library is well-designed, and the OpenRPC integration works smoothly.

I hope this guide saves you the days of frustration I experienced. Happy hacking!

The full source code for this example is available at mcp-exper.

Appendix: Installing SBCL

macOS

brew install sbcl

Debian/Ubuntu

apt install sbcl

Arch Linux

pacman -S sbcl

Appendix: Installing Quicklisp

Download and install Quicklisp:

wget https://beta.quicklisp.org/quicklisp.lisp
sbcl --load quicklisp.lisp \
        --eval '(quicklisp-quickstart:install)' \
        --eval '(ql-util:without-prompting (ql:add-to-init-file))' \
        --quit

女同事LB：下发操作手册，Y自己不学，交得乱七八糟，全指望别人改好

以我个人的体验是 热天的时候公司楼里开“中央空调”，有明确规定“不能在开空调同时开窗”（以防浪费？） Y：开窗 我：不是规定说不能在开空调的同时开窗吗？一会儿到中午还没制够冷，又得开大空调，那么吵。你不睡，别人还想睡呢 Y：你别多嘴 我：怕人说就别做，自己有问题还想倒打一耙啊

I've been looking for a tool to manage development tools like linters, test runners, etc. The tools are typically development tools, so for example pipx would qualify.

A tool manager should make the environment reproducible and portable. The installed tools should work not only on my machine as well as on machine of everyone else who works on the same project, and they should not conflict with other tools anyone has installed on their systems.

Ideally the tool would have a declarative configuration, so it's clear what's used and easy to upgrade.

The problem with task managers (that aren't also tool managers) is that they don't control the tools, so a task that works on one system may fail on another. Worse, a task that works at one point in time may fail at another, because of a new tool version. So task manager should be either also a tool manager or it should be used with one.

On the other hand, managing tools is also a big subject, it's pretty much a package manager, needing some sort of a descriptor for a lot of tools in various languages, that need to be installable on various systems and architectures.

In short, the requirements boil down to:

• declarative tool SBOM
• tool isolation (but with access to project dependencies)
• task management

Installing tools directly in the system

The old way, where the user installs tools following the project readme. Not declarative, not reproducible, definitely not isolated.

❌ declarative ❌ isolated ❌ task management

Declarative package managers – Nix, Guix

Environments are reproducible, declarative (both use functional languages). Rather difficult to use and very intrusive – you pretty much install another operating system in your operating system. I don't see any technical obstacle from making them single-user application, but they chose against it. Unless you already use one of them, it's a total overkill.

Maybe they work better with dev containers, but even then there are alternatives.

✅ declarative ✅ isolated ❌ task management

pipx

pip for executable packages. Supports installation of multiple versions of the same tool, but there's no way to activate the required versions for a given project. And it only works for python tools (and those with a python wrapper).

❌ declarative ❌ isolated (tools are isolated from each other, but shared across projects) ❌ task management

uvx, npx, pnpx, etc

Set of tools that let you run their respective languages projects as programs. Each works only with tools in its language, but it's not the biggest problem, since typically the tools are written in the same language, or have wrappers.

They arent really designed to manage a toolbox, rather for one-off execution. There's no declarative versioning.

uvx is a part of uv, which is a package manager, and also python version manager, but somehow tool manager is out of scope 🤷.

❌ declarative ✅ isolated ❌ task management

Tools as dev dependencies

It's really not what dev dependencies are meant for: everything is installed in a shared environment (venv, nodemodules). In the nodejs environment this should be fine, every package maintains its own dependencies, even if versions differ – that's why you end up with huge nodemodules. In python you might end up with conflicting dependencies (this somehow doesn't stop poetry project to use dev dependency group this way). Again, they only work for tools written in the same language as the project.

✅ declarative ❌ isolated ❓ task management (not in python, package.json has scripts)

pre-commit

Technically ticks many boxes, but not really intended as a dev tool manager.

Uses git repositories as a distributed source of packages, keeps them isolated and cached per project. Versions are fully declarative – you can even pin full SHA hashes.

This is all great, but it's literal git's pre-commit utility, which means it's designed for fast and predictable execution. It's not intended as a general purpose tool manager – it doesn't provide the tools with full project environment (it doesn't include dependencies), it doesn't support test runners (also because testing is too slow for a pre-commit hook) and even support for some linters (see pythons mypy) is suboptimal (again, mypy works best with access to dependencies).

✅ declarative ✅ isolated (actually too isolated for my purpose) ❌ task management

Mise

Works both as a package manager (tools) and task manager (replacement for package.json scripts, rather than for make). The only tool with the express goal of being a tool and task manager.

It doesn't handle tools with plugins well (e.g. pydantic.mypy) – it uses a shared directory for installs, but only tool name and version are used for tools “identity”. which means if you have two projects, both using mypy, one using pydantic with mypy plugin, there's a conflict (there's a workaround to this, but not good for collaboration).

It also does funny things to $PATH so it doesn't work great with other tools, like IDEs or pre-commit.

✅ declarative ❌ isolated (buggy) ✅ task management

Dev containers

This isn't even a tool, it's simply a container (docker, podman, you name it) that has your tools installed and has access to your project directory.

It's great for isolation and reproducibility, as long your installs are versioned. The isolation makes curl | sudo sh - a bit more acceptable.

I haven't worked with it, but the concept seems very reasonable, especially for occasional build of applications that you only use (but not develop).

Conclusion

I don't see here a perfect tool, and I'm not even looking for a polyglot multi-project / monorepo manager.

Mise comes very close, and I'm currently using it but it has a problem with isolation and it doesn't seem interested in fixing it, so I wouldn't recommend it on it's own in a collaborative environment.

I'll take a closer look at mise in a dev container. Dev containers would provide the isolation and mise covers declarative tool and task management quite well.

Bash Example

I wrote a Bash script consisting of four files:

a.bash

a.bash orchestrates everything. “Orchestration” might be too grand a word for these toy scripts, but I want to convey that it performs a role similar to Apache Airflow.

#!/bin/bash

. ./b.bash
. ./c.bash
. ./d.bash

init
print_count
inc
print_count

b.bash

b.bash contains only one function, inc, which increments the counter, which is the global variable in this example.

inc() {
    counter=$((counter + 1))
}

c.bash

c.bash contains print_count, which simply displays the value of the global variable counter.

print_count() {
    echo $counter
}

d.bash

In Bash, counter can be initialized globally from within a function by default.

init() {
    counter=1
}

Python Example

The following section shows the result of porting the Bash script above to Python, highlighting the key differences.

a.py

This is the orchestration part. Note the use of namespaces or module names.

import c, b, d

d.init()
c.print_count()
b.inc()
c.print_count()

b.py

In the Python version, inc must refer to the module d to access the variable. Alternatively, counter could be explicitly imported.

import d

def inc():
    d.counter += 1

c.py

Similarly, print_count in Python must also refer to module d.

import d

def print_count():
    print(d.counter)

d.py

Unlike in Bash, initializing a global variable from within a function—even in the same module—requires an explicit global declaration.

def init():
    global counter
    counter = 1

Key Differences

As you can see, a global variable in Bash is truly global across files. In Python, however, a global variable is only global within its module, i.e., file. Furthermore, mutating a global variable in Bash requires no special syntax, whereas in Python a function must explicitly declare global to modify a module-level variable.

Consequently, although both are called “global variables,” Python's are scoped to the module. This means they won’t interfere with variables in other modules unless we deliberately make them do so. For developers who use one class per module, a Python global variable behaves much like a class variable. Additionally, variable assignment inside a Python function is local by default, preventing accidental modification of global state unless explicitly intended.

In short, many traditional precautions about global variables in languages like Bash or MBASIC no longer apply in Python. Therefore, we might reconsider automatically rejecting global variables based on past advice and instead evaluate their use case thoughtfully.

It retains explicit calls to configure and make, preserving the transparency of a manual installation. This demonstrates that while increased abstraction can make code shorter, it can also hinder understanding.

Another potential advantage of greater abstraction is the ability to change the configure command for every package by modifying just one location. However, since GNU Autotools has continued to use the configure command for decades, it may not be worth sacrificing clarity for this particular benefit.

Expanding Emacs functionality is as simple as defining a new function instead of creating an entire extension package, as is often done in many other extensible editors. This function can then be re-evaluated, tested, and modified entirely within Emacs using just a few clicks or keyboard shortcuts, with no need to restart or reload Emacs.

urllib.request

See also The Requests package is recommended for a higher-level HTTP client interface.

It accepts request headers only as a dict, and I've decided that it doesn't count as support for HTTP

❌ HTTP/1.1 ❌ HTTP/2 ❌ HTTP/3 ❌ asyncio

urllib3

Fast and robust, slowly acquiring HTTP/2 support, but only sync.

✅ HTTP/1.1 ❌ HTTP/2 ❌ HTTP/3 ❌ asyncio

requests

This the one every python example tells you to use. It's under a feature freeze since forever – HTTP moves on but requests is as perfect as possible. It also “broke the internet” when it moved to urllib3 2.0.0, which dropped support for older TLS algorithms, in a minor version release. As long as the API doesn't change in an incompatible way, right?

✅ HTTP/1.1 ❌ HTTP/2 ❌ HTTP/3 ❌ asyncio

pycURL

It's super fast, since it's super thin wrapper over libcURL.

Also a great showcase of how not to write python wrappers. Might as well use ctypes.

✅ HTTP/1.1 ✅ HTTP/2 ✅ HTTP/3 (I think it's supported, libcURL says it's experimental) ❌ asyncio but non-blocking, since it's a native code.

HTTPX

The most popular async HTTP client package for python. Supports HTTP/2 but claims it's “not as robust” as 1.1. Both sync and async.

API is mostly compatible with requests (it's not a feature). Depending on usage pattern, it's slightly slower or much slower than aiohttp.

✅ HTTP/1.1 ✅ HTTP/2 (discouraged, opt-in) ❌ HTTP/3 ✅ sync & async

aiohttp

API is close to the protocol, so a bit more complex than alternatives, but I like it. One of the fastest packages in python.

The community seems more focused on the server side (more features and plugins).

✅ HTTP/1.1 ❌ HTTP/2 ❌ HTTP/3 ✅ asyncio-only

Aiosonic

Looks and feels like HTTPX.

Depending on usage pattern, it's either a bit slower or a bit faster than aiohttp. Probably there's something wrong with it, because nobody seems to be using it. Definitely worth a closer look.

✅ HTTP/1.1 ✅ HTTP/2 – beta ❌ HTTP/3 ✅ sync & asyncio

Aioquic

Really low level HTTP/3 & QUIC package. Only for genuine H3 users. Could use better examples – example client has 600+ lines. Or maybe it's that hard to use...

❌ HTTP/1.1 ❌ HTTP/2 ✅ HTTP/3 ✅ asyncio-only

Niquests

Async fork of requests with HTTP/2 and 3. Fast, full featured but not user-friendly.

It uses a forked urllib3 (by the same author) that shadows it, so if you happen to have a transitive dependency on the original, it will mess up your environment. The author is fine with it. I recommend against using it.

✅ HTTP/1.1 ✅ HTTP/2 ✅ HTTP/3 ✅ sync & asyncio

Reqwest wrappers

This makes a lot of sense – Rust is a popular language, reqwest is a popular rust package, keep it DRY. None of the wrappers are widely popular, but some projects are live and definitely worth watching. – gufo-http – I think it's the oldest and still maintained – pyreqwest – httpr

Found a few more, just search reqwest in pypi.

✅ HTTP/1.1 ✅ HTTP/2 ❌ HTTP/3 – maybe, it's still experimental in reqwest ✅ sync and asyncio

Conclusion

Honestly, the clients for the protocol that makes the Web makes me wonder is Python still alive? There isn't a single popular and stable package with HTTP/2 (2015!) or HTTP/3 (2022) either sync or async. Is Python only for Django and LLM? Have everyone else switch to Rust and/or Deno?

Prerequisites

For social authorization to work, you first need to register your application with the identity provider (e.g., GitHub).

Implementation

Frontend

You need a login or registration page with a button/link that sends the browser to a backend route which starts the OAuth2 flow. For social login, it doesn’t matter whether you call it “login” or “registration”, as the first login typically creates the user.

Implementation details: – In the showcase project it’s implemented in partials: – Login form – Registration form – Both partials use the same button, which handles clicks with router.post(route("github.register")). – route() is an Inertia.js helper function which simply resolves handler names to paths. – A plain link and HTTP GET would also work here, since no data is sent at this stage.

Login/Register handler (backend)

Create a route that redirects to the provider’s authorization URL and includes a callback pointing to your completion handler. For production you should generate OAuth2 state and PKCE code verifier, and store them in the session.

Implementation details: – See the authorization controller – You can use httpx_oauth to get auth-related URLs for popular OAuth2 providers.

Authorization callback handler (backend)

Your callback (named “github.complete” in the showcase) should:

1. Validate the store OAuth2 state (required for security; missing in the showcase)
2. Exchange the authorization code for an access token
   
3. Create a user object in the local database and store the user Id in the session
4. Redirect to a post-login page (e.g., dashboard)

Optionally: – Fetch user details (e.g., email) from the provider
– Provide user data to the frontend

Implementation details: – The showcase doesn't use OAuth2 state or PKCE – GitHubOAuth2.get_access_token is used to exchange the auth code for a token (wrapped as a Litestar dependency, to facilitate re-use) – GitHubOAuth2.get_id_email is used to retrieve users email – Inertia’s share() is used to pass user details to the frontend

© 2025 Matte Silver

L’influence des Archanges et Princes Démons sur les principaux groupes de l’Assemblée Nationale française en 2025.

En première ligne et en gras, une influence plutôt active, en deuxième ligne une implication de type soutien. Je n’ai pas précisé le niveau d’investissement, ni les raisons, afin de maintenir les secrets vis à vis des joueurs, mais si des MJs veulent en discuter, c’est ouvert. Évidemment, certains acteurs sont impliqués dans plusieurs groupes politiques, mais pour des raisons de simplification et de clarté, je ne les ai positionnés que sur le groupe principal.

PCF : Haagenti, Kobal 

LFI : Alain, Dajjâl, Guy, Furfur, Hassan, Jordi  Catherine 

Écolos : Novalis   Eli

PS : Malphas  Jean-Luc, Blandine 

Modem : Christophe  Ange

LREM : Janus, Mammon, Uphir, Valefor Andromalius, Malthus, Shaytan, Vapula

LR : Marc  Caym

RN : Belial, Dominique, Georges, Laurent, Nybbas  Joseph 

#JdR

Jogo da memória - Números - Nível 3

Tema: Números e Quantidades – Maternal II

Jogo da memória - Números - Nível 2

Tema: Números e Quantidades – Maternal II

Jogo da memória - Números - Nível 1

Tema: Números e Quantidades – Maternal II

Voici donc mes propositions de définitions, principalement basées sur la littérature commune, et clarifiées lorsque certaines précisions étaient nécessaires :

Système de jeu : ensemble des mécanismes non diégétiques pour modéliser l'univers du jeu.

Système de Résolution d'Action (SRA) : mécanisme pour résoudre les actions (ou les conflits). On peut classer les SRA en 3 catégories : Alea, Karma et Drama. Le SRA est évidemment inclu dans le système de jeu.

Alea : SRA ayant recours au hasard : dés, cartes, tirages…

Karma : SRA utilisant des valeurs fixes, sans hasard : comparaison de valeurs, dépense de points…

Drama : SRA en se basant sur l'histoire : choix selon la cohérence au canon du jeu, selon l'intérêt du scenario…

Système de joueurs : ensemble de règles déterminant le rôle des joueurs, et la répartition de l'autorité. Exemple de système de joueur, dans le “jdr traditionnel” : un joueur est MJ avec toute l'autorité, les autres jouent les PJ.

Immersion : Ah, là ça mérite débat, car il y a plusieurs notions bien différentes sous ce même terme. À la fois la concentration dans la partie, que le fait de jouer un rôle, ce que les théoriciens scandinaves appellent eläytyminen et qui est utilisé dans le modèle des immersion multiples. Pour certains, ils s'agirait même de la sensation de vivre la fiction, alors que les frontières entre réalité et imaginaire s'estompent. Je détaille ça dans un billet dédié à l'immersion.

Autorité : Dans le contexte du jeu de rôle, l'autorité est le droit de décider, d'acter, ce qui est vrai dans la fiction. L'autorité peut être détenue par une seule personne qui peut la déléguer à sa guise (comme le MJ dans le système de joueurs classique), peut tourner, ou être partagée entre plusieurs joueurs.

#JdR #Théorie

به یاد می‌آورم که در ایوان خانه بر روی یک تاب نشسته بودم. ایوان و خانه سبک و سیاقی مانند خانه‌های اروپایی داشت و احتمالا از مصالح سبکی مثل چوب ساخته شده بود. جاده و زمین اطراف خانه خاکی بود و تا آنجایی که به خاطر دارم فضای روبروی خانه باز بود و سازه‌دیگری به چشم نمی‌خورد. لحظه‌ای بر‌گشتم و مادرم را که درحال انجام کارهای خانه بود تماشا کردم. در تمام این مدت آهنگی با صدای یک خواننده زن از خانه شنیده می‌شد که نمی‌توانم تشخیص دهم چه آهنگی بود یا خواننده آن چه کسی بود. اما هربار که سعی می‌کنم آن را به خاطر آورم، صدایی شبیه به گوگوش یا مرجان در ذهنم طنین انداز می‌شود.

هنگامی که این خاطره را برای مادرم تعریف کردم، آن مکان را کاملا می‌شناخت. آن خانه در محله بندرگاه بوشهر و در شهرک کارمندان خارجی نیروگاه اتمی بوشهر قرار داشت که به علت شعل پدرم، ما از امتیاز سکونت در آن مکان برخوردار شده بودیم. مادرم گفت که آن موقع من حدوداً ۲ ساله بوده ام. حیف که دیگر پدر و مادرم درقید حیات نیستند و نمی‌توانم اطلاعات بیشتری از آنچه که هست درمورد آن روزگار از ایشان دریافت کنم.

بازیگر با لباسی از آب چشم، از ابری سیاه به پایین می‌بارد. صدای باران. در ناودانی زنگ زده فرو می‌رود و می‌ریزد روی صحنه. در پس زمینه خدا نشسته شبیه به داوود پیامبر در وقت آهنگری و دارد آهن می‌بافد. صحنه تاریک می‌شود. نور روی بازیگر قفل شده و او شروع می‌کند: زندگی کردن فعل عجیبی است. آدمیزاد از سیاهی زِهدان با چه مشقّت و دردی بیرون می‌آید رنج بی‌شمار و بی‌حساب می‌کشد. تا روزی دوباره با چه مشقّت و دردی برود در سیاهیِ گور. حالا خبری باشد از آنجا به بعدش یا نباشد تا به خیال خودش جاودانه شود، نمی‌دانم.

نشسته در آب چشم، ادامه می‌دهد:

فعل عجیبی است که رنجِ رشد و درد روده و دندان و ملاج را پشت سر بگذارد برسد به دردهای عمیق تر از ترکهٔ معلّم و تیر دشمن و غم نان و نگرانی اولاد و عائله.

یا اصلا بختش کج بیافتد کله‌اش بوی قرمه سبزی بگیرد. تصوّر کنید چه رنگ پریده‌ای بشود از درد جامعه و ظلم ستمگر و پاندمی و شیخ و شاه و اوین و کوفت و زهرمار.

بعد با چه مصیبت‌ها که جان سالمی نصف و نیمه کوفته و خسته و خرد به در برد، بعد از سالی ماهی چندتا شمع بیشتر روی کیکش فوت کند دوباره چرخهٔ مریضِ معکوس را سر بگیرد مستهلک شود. آخرِ سر هم یکی از مرض قند، گاهی چربی، آن یکی تصادف، این یکی مغز و قلب و کلیه و روده و خلاصه با تنوع بسیار شگفتی(!) به خط پایان برسد.

برمی‌خیزد و آب چشم خون می‌شود و پایین می‌ریزد. و ادامه می‌دهد:

ابناءِ فلک زدهٔ آدم اینطور برسد به خط پایان که چه شود؟ که بگیرند و روی سر و کول ببرند؟ روی دست خاطرخواهان؟ برود عیش و نوش و جشنِ پایان و سیگارِ برگ و شامپاین؟

نه... تازه بعد از سه بار زمین گذاشتنِ هول هولکی برسد به گور تنگی که شاید در آن حفره جا نشود و متولّیِ غم زده که حالا شاید پسرش باشد یا دامادش یا کس و کار دیگر، مدام بالاپایین کند، روی دست، یک وَر، آن وَر، بخواباند، زیر سرش خاک‌بالش بسازد، شانه‌اش را با اکراهی شَرم زده تکان بدهد، بعد بیایند مشتی کار بکنند و چیزی بخوانند و بعد... همین دیگر. بعدی نیست انگار.

اگر باشد هم با حسابی سر انگشتی که من کرده‌ام، برای نود و نُه و نُه دَهُمِ درصدشان اوضاعِ سیخ داغ و قیر و قیف و عقده گشایی‌های عجیبی براه است.

به اجبار آورده‌اند، بی‌انتخاب حکم کرده‌اند به خطوط قرمز مویی و متقاطع و پرتعداد، همان سَبک و قِسمِ موتورسواریِ برازجانی ولی در تراکمی شبیه به میدان تایمز نیویورک. اصلاً هم حرف حساب حالیشان نیست انگار که هر کار کنی یک‌ جایی بالاخره از این همه خط خطیِ قرمزِ دیوانه‌وار میزنی بیرون.

آدم، یقین اگر برگردد در همان لحظه‌ای که دارند جا سازش می‌کنند در گور، می‌بیند چه رَوَند و آمد و شدِ تباه و بی‌منطقی بود. چه روال غلطی بود.

صدای رعد ناگهان از اطراف سالن بلند می‌شود و باران می‌بارد. تماشاگران نمایش، چتر به سر می‌گیرند. روی صحنهٔ نمایش ابراهیم شریف زاده ظاهر می‌شود و چگوری کهنه را می‌نوازد. بازیگر به میان مردم می‌آید و ادامه می‌دهد:

حقیقتاً بله، این زندگی کردن فعل عجیبی است. وقتی بیشتر عجیب می‌شود که می‌بینی با این همه نکبت و فگار، یک وَرِ قشنگ هم دارد که اصلاً و ابداً قابل چشم پوشی نیست. اینطور است که می‌آیی، عاشقت می‌شوند، بازی می‌کنی، توی شلوارت خراب‌کاری می‌کنی، بعد آدم‌تر می‌شوی خیال پردازی می‌کنی، در حدی که اگر اقتضای سن و سال جلویت را نگیرد با خیالات خودت چه غلط‌ها که نمی‌کنی. بعد بادی نسیمی پس کله‌ات می‌زند عاشق می‌شوی، بقول همشهری ما «پسین گاهی ز بندر بار» می‌کنی، دوتا روی هم یکی می‌شوید. بعد اگر شانس بیاوری همین را تکثیر کنی در نسل و تخم و ترکه‌ات، آدم باشی شَرَّت به مردم نرسد، حقیقتاً سرگذشتِ قشنگ و شیرین و پر از خنده و هیجانی خواهی داشت. این‌ها هم نباشد، همین که تو شعر و سینما و موسیقی و هنر و تاریخ و سفر و مردم را می‌بینی و می‌گویی چقدر قشنگ، چقدر لطیف، چقدر خوب، چقدر عمیق... با همین عجایب صنعت خلقت، آدمیزادی هستی که می‌گردد و می‌پوشد و به چیزهای مسخره‌ای دلخوش می‌شود که بیا و ببین. چیزهایی که شاید برای آن یکی هیچ باشد، ولی برای این یکی تمام جان و جهانش است. و این قشنگ است، و این کافی است.

بازیگر بر می‌گردد روی صحنه. ابراهیم شریف زاده و خدا پشت ابرهای سیاه محو می‌شوند. نور دوباره رویش قفل می‌شود. با همان لباس از جنس آب چشم ادامه می‌دهد:

حتی اگر آن طرف خبری نباشد، لبخند دختربچه‌ات که از شادیِ هدیه تولد چشمانش برق می‌زند کافی است.

این نقطه، همین جا که کار به جان و جهانِ آدم می‌رسد، جایی است که می‌خواهم قصه‌ای را شروع کنم. نقطه‌ٔ ورود.

صدای چگور از دور می‌آید.

نامش «چارتار» است. همان چارتاری که مثلاً با سه تار بنوازند و یکی با تنبک جواب دهد. همان.

چارتاری که پیش درآمدش را در گوشه‌ٔ بنداروز و طلحه زدند، رِنْگَش در حد فاصل برازجان و کنگان و دیّر و خورموج پر شتاب دوید و شب و روز یکی کرد، درآمدش بداهه‌ای شورانگیز بود در بوشهر. و در شیراز اوج گرفت. و در اوج تمام شد.

چگور ساکت می‌شود. صدای جیرجیرک جایش را می‌گیرد.

همان ساز چارتاری که سیم مشتاقش در صدرا گسست و دسته‌اش شکست، همانکه طنین بازمانده در کاسه‌ٔ صدایش در جادّهٔ اَهرَم تَرَک برداشت. و صدایی دیگر نیامد.

چارتاری که مثل «خوزه آرکادیو بوئندیا» یا حتی آدم‌های عجیب‌تر، چنان مبهوت و پرت، در هپروت خیره و ساکت شد که شبیهَش را احدالنّاسی هنوز جایی پیدا نکرده.

این قصه‌ٔ یک ساز است. قصه‌ٔ من. چارتار.

مشقّت اصلی‌ام از آن حکایتی شروع شد که در خلالش دسته‌ٔ سازم با آن همه پرده‌ٔ کوک و خوش دست، ظهرِ داغِ مردادی در گورستان بُنداروز، همانطور که ظهرها روی دست می‌خوابید تا راحت‌تر نفس بکشد، روی دست در سایه‌ٔ جمعیتی ایستاده بالای سرش، بی‌نفس، مثل مُرده‌ها خوابید تا رویش خاک بریزند. و ریختند.

و کاسه‌ٔ سازم با یک کهکشان طنین خوش لحن و عاشقانه، هزار آوازِ خاموش شده، پسینِ بهاری در گورستان برازجان در جایی تنگ، با خنده‌ای شکفته و لبهایی قشنگ، چشمانی باز، خوابید تا رویش خاک بریزند. و ریختند. سیمانش کردند.

همان روزی که انگار از آسمان خدا میکروفن را داد دست آن دیوانهٔ لاهوری تا بخواند:

صدا اکو می‌شود طنین بازیگر سالن را در هم می‌ریزد.

«گمان مبر که به پایان رسید کار مغان، هزار باده‌ٔ ناخورده در رگ تاک است!».

ابرهایی زرد شن می‌بارند. صحنه پر از شن می‌شود. قدیمی می‌شود. کویر.

این‌ها را گفتم که برسم به جان و جهانم. که شاید برای دیگران هیچ باشد. یا اصلا در گفته و شنفته در نیاید. یا هر چیز دیگر.

بازیگر روی صحنه آب می‌شود. بچه‌ها می‌آیند آب بازی.

پایان پرده‌ٔ اول.

پردهٔ دوم

بازیگر از آب شدگی برکشیده می‌شود. لباسی به رنگ بلوط سوخته، به عطر خاک و مزه‌ٔ گل به تن دارد. خسته روی بافته‌های آهن خدا می‌نشیند. خدا دارد هنوز گوشه‌ای دور، آهن می‌بافد. صدای بافتن آهن. از آسمان هزار دست آویزان شده تا از زمین چیزی بگیرد و بالا ببرد. شروع می‌کند:

یوحنای رسول، همانکه رسولِ پسر خودخوانده‌ٔ خدای هیچوقت نادیده و دست نیافته بود. یعنی رفیقِ شفیقِ عیسای ناصری از تپه‌های سرسبز ناصریه، در اوّلِ کتابِ خاطراتِ یکساله‌اش با عیسی(که با نام بی‌مسمّای انجیل یوحنا از آن یاد می‌کنند) حرف شاعرانه‌ای زده که هرچه بالا پایین کردم دیدم نمی‌توانم برای گفتن این پرده به عنوان نقطه‌ٔ شروع ازش چشم پوشی کنم.

یوحنا دقیقاً هزار و نهصد و نود و چهارسال پیش، چند روز بیشتر یا کمتر، حالا شاید شبی زیر نور ماه یا روزی زیر سایه‌ٔ بیدی، وسط دشتی مینیمال، آسمانی آبی، تیغ آفتاب وحشی، کیارستمی‌وار، برداشته روی پوستی کاغذی برگی نوشته:

در آغاز کلام بود و کلام با خدا بود و کلام، خودِ خدا بود؛ همان در آغاز با خدا بود. همه چیز به واسطۀ او پدید آمد، و از هرآنچه پدید آمد، هیچ چیز بدون او پدیدار نگشت. در او حیات بود و آن حیات، نور آدمیان بود. این نور در تاریکی می‌درخشد و تاریکی آن را درنیافت.

بازیگر از بافته‌های آشفته‌ٔ آهن پایین می‌آید و راه می‌رود:

این سرآغاز برای من به طرز عجیبی تمام سِیر و سیاحت و سفَرِ این زندگیِ پَرچَگینه و زشت و قشنگ را، که حالا به سیاه‌ترین پیگمنت و مویی‌ترین مُحاق خودش رسیده، می‌شوید و سفید و تروتمیز می‌کند. و بُر می‌دهد. تا نفس بکشم.

صحنه تاریک می‌شود. نور در گوشه‌ٔ تصویر روی مردی قفل می‌شود. سپید پوش، که اسب سیاهی بر دوش دارد. اسب باشکوه و بزرگ است با جهاز و یراق شکوهمند. اما مرد، پای اوست. صدای شکست هزار شیشه می‌آید. بازیگر زیر نور تند و زردی در گوشه‌ای دیگر ادامه می‌دهد:

شاید جرأت می‌دهد. جرأت می‌دهد که حالا بگویم من همان نوزاد نَرمی هستم که با چشمانی درشت و سیاه، چرخان و غلتان، جایی در اتاقِ بیمارستانی در استان بوشهر، بین سال‌های شصت و سه تا هفتاد، طی همین سال‌ها، تن لختم را پیچیدند لای پارچه‌ای و دادند بغل آرسول و ماه‌بی‌بی. بابا و مامانمان. من همان یک نوزادم. یک تار. که چهار نغمه ازش نواخته‌اند. اسم و رسمی نداشتم اول. شکلی نداشتم. به قول آقای شاملو «نوجی در آبکَندی» بودم. ولی در آغاز، همین کلام بودم. هَست شدن و روی زمینی شدنم کلام بود.

که اول چرخیدم در هوا و جفت‌پا، سریع تیز و فرز، مثل شمشیر فرود آمدم و سینه‌ٔ سنگی را شکافتم و مرا حامد خواندند.

همان که نامش نشست روی لب‌های مامان، نشستم روی تاریخِ مامان، تا «مامان حامد» بخوانند و تا روز آخر «مامان حامد» بماند.

من اولین نسخه‌ٔ این چارتار بودم. که نشستم زانو به زانو کنار قلب بابا تا همراز و همسنگش باشم و همسنگرش. همان تفتیده جانی که تا لحظه‌ٔ آخر با اضطراب و استیصال ماساژِ قلب بدهم، احیا کنم و او برنگردد. بعد بگذارمش توی دالانِ بی‌انتهای نعشکش. آن بافته‌ٔ آهن.

صدای ماشین نعشکش. گریستن هفتاد مرد:

که دالانِ آن ماشین زشت تا کیلومترها درازا در سیاهی کشیده شود و بابا را ببلعد. بافته‌های آهن بِپیچد دور و برم دست و پایم را قفل کند. دهانم بوی آهن مزه‌ٔ آهن رنگ آهن بگیرد. پشت سرش بروم و او داخل آن قوطی آهنی روی دست اندازها بالا بپرد و من مَنگ. نا مطمئن. که نکند هنوز زنده باشد و من کافی نبوده باشم... .

تا همین «سَختِ سیاه» نفسم را بِبُرد. که شاید بریده باشد. بریده است.

نورها خاموش می‌شود. صدای شیهه‌ٔ اسب، افتادن جثّه‌ای عظیم روی زمین. هزار دست از زیر زمین بیرون می‌آید تا چیزی را بگیرد و پایین بکشد. بازیگر از عمقی محو، در لباسی از بخار داغ زیر بافته‌های سنگین آهن بیرون می‌آید و شکلی می‌گیرد. ادامه می‌دهد:

و دوباره زاده شدم. دومْ‌نسخه‌ای از همان. فُرمِ جدیدی پیدا کردم و شدم وحید که انگار شیشه‌ٔ زلالی را بریزند در آن فرم. وقتی عمل آمدم شدم خِپِل‌خان بابا و جگرگوشه‌ٔ جدایی ناپذیرِ مامان. همان چکیده‌ خون‌ از دلی که تا لحظه‌ٔ آخر کنار مامان باشم. مدام زور بزنم دَرِ آن بافته‌‌ٔ آهن لعنتی باز نشود. دور ماشین مامان به هیئت پروانه‌ٔ لاجونی بچرخم تا جان به لب شوم. تا خونِ لای آن ردیف بی نقص دندان قشنگ را ببینم. پاهایش را ببینم.

بیچاره شوم با همین تجربهٔ بیچارگی، گنگ خواب دیدگی، عالمی تماماً کَر. بارِ سنگین و غمِ تنهایی را تا آخر با خود ببرم. که شاید برده باشم. برده‌ام.

صحنه تاریک می‌شود. روی سر تماشاگران ناگهان برف باریدن می‌گیرد. چترها را باز می‌کنند. برف از کناره‌ها تن و بدن تماشاگران را منجمد می‌کند. سرد می‌شود. بازیگر از پشت سر تماشاگران به سمت صحنه‌ٔ نمایش در لباسی از شعر سروده می‌شود و راه می‌افتد. ادامه می‌دهد:

بعد برای نمی‌دانم چندمین‌بار انگار خوابی دید مامان. توی خواب داشت با پیغمبر می‌رفت زیارتِ خانه‌ٔ خدا.

از آسمان دسته‌های بزرگ کلاغ‌های سیاه پیچیده در بافته‌های آهنی سرد، با بال‌های خونین، چرک‌ مرده و بی‌جان، جنازه‌وار به زمین می‌بارند. صدای به زمین افتادن هزار قطعه آهن بافته شده. بازیگر درون سینه‌ٔ عاشق خود چاهی می‌کند. خشن و بی‌عاطفه. از چاه عمیق سینه‌اش نجوای بی‌شکلی بیرون می‌تراود: لبَّيك اللّهمّ لبَّيك، لبَّيك لا شريك لك لبَّيك! و بازیگر ادامه می‌دهد:

آن مکعّبِ کاریزماتیک. آن سیاه! بعد کلامِ کذایی شد رسولِ اعرابیان، با هیبتی به زیباییِ ضدّنور شدنِ نخلی تنومند و بلندبالا در برابر خورشید. جایی شبیه فیلم‌های بیضایی در وقت بیابانی شدن.

زیر سایهٔ سنگی تَفتیده وسطِ بیابان، مصطفای رسول هلو و سیب‌ترش به مامان داد. خودش برایم تعریف کرد.

بعد چرخیدم و کلام‌وار، اَجَل سرودی ساخت از من، از همانجا نوشت حالتِ سوّمی بگیرد تا محمّد شود. و محمد شدم.

بی‌حرف پیش سومین تار روی سازی عربی. تا هلویِ رفیق و قریب و قرین باشم، پنبه‌ٔ باباش، شعر مامان و امتداد قلمش. بی‌تعارف ترینش باشم. همراز و همسنگ و همسنگر مامان. مَه بلند. که تا روز آخر قربان صدقه بروم، دور بگردم، عاشق باشم. تا آن گوشی را در آن تاریکی شب در بیابان پیدا کنم. زیر بِرِزِنْتِ سیاه آن هلال نارسیده‌ٔ رمضان، صد دور کنار صحنه‌ٔ تصادف بچرخم. جانی شاید مانده باشد تا ببرم برای مادرم؟ آقا شما نیمه جانی عاشق در این حوالی ندیده‌اید؟ احتمالا هنوز صدای خنده‌های عاشقش از آن به گوش می‌رسد، به طنین نام چهار پسر... آقا شما شیشه‌ٔ سخت‌ِ جانیْ گلگون را ندیده‌اید؟ چند دقیقه پیش همینجا شکسته است... آقا...؟

و تخت گاز دنبال آمبولانس. بیمارستان اهرم. «شتاب کردم که آفتاب بیاید، نیامد».

رضا براهنی با آن کلاهش در آغوش دسته‌ٔ کلاغ‌های پرسروصدایی وارد سالن می‌شود. از روی سر تماشاگران رد می‌شود. به صحنه می‌رسد. تمام صحنه و پس زمینه سفید می‌شود. چشم را می‌زند. تماشاگران عینک می‌زنند تا ببینند چه شده است. کلاغ‌های شلوغِ مضطرب آقای براهنی را چون کرکسی گشوده بال دور بازیگر می‌چرخانند. مردمِ عینک‌زده ترسیده‌اند. بازیگر ادامه می‌دهد:

محمّد شدم تا بروم چهارستونِ بیمارستانِ خراب شدهٔ اهرم را با فریاد بلزرانم:

فریاد ناگهانیْ سالن را در می‌نوردد. آمیخته با زخم‌ صدای کلاغ‌. از سالن نمایش بیرون می‌رود. روی سر مردم نفیر می‌کشد. بازیگر داد می‌زند:

ماماااااااااان بیوووووو! و بیمارستان اهرم می‌لرزد... .

محمد شدم، همچنان بی‌معجزه. و صدایم تا معاد کش می‌آید، همچنان محمد.

تازیانه‌های آقای براهنی بر تن رنجور بازیگر پی‌درپی فرود می‌آید. صدای تازیانه. بازیگر زیر ضربات ادامه می‌دهد:

«چو گُرگ زوزه کشیدم، چو پوزه در شکم روزگار خویش دویدم، شبانه روز دریدم، دریدم، که آفتاب بیاید، نیامد».

آقای براهنی تازیانه بر می‌کشد و در سکوت بالای سر بازیگر می‌چرخد. کرکسی در آغوش هزار کلاغ‌. بازیگر ادامه می‌دهد:

از بخت خراب یا درست، من باید محمّد می‌شدم تا داغِ دستهای افتاده از دوسوی برانکارد را هم ببینم. داغ جا نشدن در آن سَردحُفره‌ٔ سردخانه‌ٔ بی‌هویت را هم ببینم. محمّد شدم که تا روزِ آخر، بابا نباشد، ذوق نکند، آدرس ندهد، پشت کمرم را دست نکشد، تا سوجی و مجنون‌وار بنویسم تا روز آخر، شاید به خانه برگردم، شاید بمیرم. مرده‌ام.

دسته‌ٔ کلاغ‌ها و آقای براهنی محو می‌شوند. سفیدیِ تند و تیز و چشم‌آزار، خاموش می‌شود. صحنه در تاریکی مطلق فرو‌ می‌رود. تماشاگران عینک از چشم برمی‌دارند. صدای شکستن ساز می‌آید. هزار شمع با شعله‌های لرزان، وارونه از آسمان آویزان می‌شوند. صدای گریه‌ٔ نوزاد. گریستن هفتاد مرد. بعد باد مرگ می‌وزد. هزار شعله را خاموش می‌کند. اشک شمع‌ها در فواصل نامنظمی نرسیده به صحنه، به زمین، خشک می‌شوند. باران مرده‌ای از موم. بوی کافور.

پایان پرده‌ٔ دوم

پردهٔ آخر

دود سیاهی از سینه‌ٔ بازیگر به بیرون لَمْبَر می‌خورَد. سرخ‌نورِ ضعیفی نشان از آتشی خاموش، درون سینه‌اش پیداست. زمین به عرض شانه‌ٔ بازیگر بیرون می‌خراشَد. زیر پایش بالا می‌آید. می‌برد در ارتفاعِ ناتوانی و همانجا خشکش می‌کند. درد، از دریچه‌های تنگِ قلبش بیرون می‌ریزد. بازیگر با صدایی گرفته از دردی جانکاه شروع می‌کند:

محمد که بودم، در همان دوران، ناگاه یکی شدم که آمدم ولی پسند نکردم و جلوتر از همه رفتم.

محمود یا چیزی شبیه به همین، می‌گویند سِقط شدم، ولی اینطور نیست. خبر دارم دنبال چیزی آمده بودم که انگار از اول نبود. پس رفتم و در بهشت صادقِ بوشهر جایی بیش از سی‌ سال پیش برای همیشه گم شدم. نیست بودم، نیست‌تر شدم.

بعد خواستند محتوای پنجمی بسازند از آن سیب‌ ترش که احمد به آن سر و روی غریبش بیاید. که جای محمود باشم یا عطیه‌ای در پس نذری. از شاهزاده‌ ابراهیم ننیزکی یا حاج سی‌مح‌مین دشتی. کاکی. یادم نیست.

به هر بهانه، پنجی در پی چهاری مرده و رفته. شاید به همین علت بود که از اول نعل را وارو زدم. حاجَتِ روایی شدم در پس مرده‌ای سقوط کرده ته گودالی در بهشت صادق. به زن آرسولم دادند در هیئت ته‌طغاری، که دور باشم و دور باشم و دور. دریغ که باید نزدیک‌ترین می‌بودم. چسبیده‌ترین. بغل‌ترین. حالا غریب‌ترین و برعکس‌ترین باشم. که روز آخری که راهی لامرد شدم مامان با گریه‌ٔ بنفش راهی‌ام کند، بابا با غرور و بغضِ هم‌زبانی. همان باشم که بابا تا دامغان و تهران برای نصب گاز و یخچالم دنبالم بیاید. که با غرور نامم را ببرد بی‌آنکه لایقش باشم.

صدای رعدِ بی‌برقی ناگهان سکوت را می‌شکند. در پس آن، باران شیشه روی صحنه باریدن می‌گیرد. آقای براهنی در هیئت کابوسی سیاه برمی‌گردد. تماشاگران می‌ترسند. بازیگر زیر بارانِ شیشه، زخم‌آغشته داد می‌زند:

آن باشم که نتوانست ته‌طغاریِ تومِ دِلی باشد. آن باشم که همیشه پشت تلفن بود. همیشه نبود. همیشه رد تماس با پیامکِ آماده بود.

زانو می‌زند و زمزمه می‌کند:

که داغ شوم داغ، وقتی چه شب‌ها حدس می‌زدند قرار است فردا از راه برسم و نرسیدم. داغ شوم داغ، که حامد زنگ بزند و یَلِ سرهنگ را با کلمه‌ای برایم تمام کند، و من آنجا نباشم. کمرم بشکند.

که محمد زنگ بزند و شبانه قرصِ ماهِ مقنعه‌پوشِ مامان را با کلمه‌ای برایم تمام کند. و من آنجا نباشم و جانم تمام شود.

احمد باشم، آنکه که هزار سال صبحِ مرداد در هواپیما گریستم و شکستم و نرسیدم. که هزار سال صبحِ اسفند در هواپیما سوختم و تمام شدم و خاکستر شدم و نرسیدم.

رضا براهنی کابوس‌های بازیگر را روی سرش می‌ریزد. در آوار خرد کننده‌ٔ بافته‌های آهن. در شکل و حالت‌های ترسناک، اما به طرز غریبی ساخته از خاطرات آرسول و ماه‌بی‌بی. بافته‌های آهن به شکل سرهنگ و مرجان. بازیگر جان می‌دهد و ادامه می‌دهد:

«کشیده‌ها به رُخانَم زدم به خلوتِ پستو چو آمدم به خیابان، دو گونه را چونان گدازه‌ٔ پولاد سوی خلق گرفتم، که آفتاب بیاید، نیامد».

من همان شدم که در حسرت آغوش آخر، صدای آخر، تماس آخر، لمسِ گرم و بیدار و زندهٔ آخر، بغض به گور می‌برد.

«اگرچه هق هقم از خواب، خوابِ تلخ برآشفت خوابِ خسته و شیرینِ بچّه‌های جهان را، ولی گریستن نتوانستم، نه پیش دوست نه در حضور غریبه نه کُنجِ خلوت خود، گریستن نتوانستم، که آفتاب بیاید، نیامد».

باران شیشه و کابوس تمام می‌شود. صدای جیرجیرک جای همهمه‌ها را می‌گیرد. باد سردی می‌وزد. تماشاگران می‌لرزند. بازیگر در لباسی از فتیله‌ای کثیف و سوخته، از زیر آواز کابوس‌ها، آرسول‌ها، ماه‌بی‌بی‌ها، سرهنگ‌ها و مرجان‌ها بیرون می‌خزد. یکپارچه خون! و ادامه می‌دهد:

کلام شدیم ما چهارتا. شدیم همان نیّت ازلی مامان و تسلیم و رضای بابا. چرخیدیم و سنگین و بارور شدیم، بیرون پریدیم چسبیدیم به پیشانی نسخه‌ٔ دست سازِ دوتا آدم عاشق از خودشان، تا کلامِ با خدا باشیم و کلام، گیرم که خودِ خدا باشد. که خدا بود. که هست.

یکی سرِ ظهر، یکی مغرب، دوتا صبح؛ دقیق نمی‌دانم، بالاخره سازی تیار شدیم چارتار، پرشتاب رفتیم به جادویی‌ترین چهاردیواری دنیا که حالا بزنند، ردیف را به آتش بکشند. کشیدند.

صدای تار لطفی می‌آید. تنبیه می‌کند. بداهه‌ٔ اصفهان. «در وفای عشق تو .... مشهور خوبانم چو شمع...» و بازیگر ادامه می‌دهد:

یک چهاردیواری شد اتاق موسیقیِ ساده و خاکی، پر از خورشید. پر از آب زلال. پر از زندگی‌های زیسته. آردهای بیخته. الک‌های آویخته. مفهوم عمیقی که هفتاد مَن گپ و روات و قصّه و دلیل و اشتیاق و نقشه و برنامه و امید و آرزو را در کلمه‌ٔ کوچکی زیر لفظ خونه خلاصه کرد.

صدای تار لطفی می‌رود. مرجان فرساد جایش را می‌گیرد: خونه‌ٔ ما... دوره، دوره... پشت کوه‌های صبوره... و بازیگر بی‌تفاوت رد می‌شود، ادامه می‌دهد:

خونه‌ای که یقین دارم خدا اگر خجالت نمی‌کشید یک نصف‌ شبی سحری دم‌ صبحی با لگدِ مازه پیغمبرش را از خواب می‌پراند که «چه خوابیدی بلندشو ما ادراک خونه...!» و سورهٔ تکمیلی در عمق این مفهوم اون برای بشریت نازل می‌کرد. و کاش بشر خونه را در قرآن و انجیل و تورات و اوستا و بودا و چین و ماچین، قبلاً از اینهمه مرگ و شاه و شیخ می‌خواند. طور دیگری می‌یافت. نیافت.

خونه همانقدر که آجر و سیمان و سیم و تیرآهن بود، همانقدر آرسول و ماه‌بی‌بی بود. همانقدر مرجان و حسینی داشت. یکی دائم روفت و روب. هرگز ننشین. نخواب. ناخَسته. بقول خودش بمب انرژی! که حتی روی تنشورِ آرامگاه برازجان بخندِ خوشگل و سرحال بود. بیدار بود. بیدار رفت. با چشم باز رویش لحد گذاشتند.

دیگری اردیبهشتیِ مغرور. دائم‌ فرمانده. تا توی سردخانه‌ٔ شیراز، سرهنگِ راست قامت بود.

خونه همانقدر که سقف و پناه بود، همانقدر چارتار بود. چهار پسر بود. پر از ریتم و رِنگ و ضرب و فراز و فرود. کوک و ناکوک. تَقّه و کوبه. دَم و آرشه و زَخمه.

خونهٔ ما سازی بود که مثلا بیست سالِ اول داده باشند جلیل شهناز، ده سال میانی داده باشند محمدرضا لطفی تا «ساز را ادب کند»، بعد این اواخر گذاشته باشند روی طاقچه، بن گنجه، زیر زمین و دَر رویش بسته باشند. علیزاده‌ها را حسرت به دل نگه داشته باشند.

صحنه روشن می‌شود. بازیگر قامت راست می‌کند. زیر دایره‌ٔ نور کمی جلو می‌آید. توی چشم تماشاگران نگاه می‌کند. زهرخند. صدای پچ‌پچ می‌آید اما نه از تماشاگران. مردم کنجکاوند. صدا از هزار سایه‌‌ای می‌آید که پشت سر بازیگر قد می‌کشند. بازیگر را می‌گیرند تا تکان نخورد. او ادامه می‌دهد:

چارتار حکایت ما است. حکایت چهار پسری که حالشان حالِ چهارتارِ جدا گسیخته از ساز است. سازی حالا شکسته، یکی اینجا یکی آنجا خوابیده، بین الحرمین وار. برازجان و بنداروز. هفت شوط که بروی حاجت روا می‌شوی. حالا چه می‌دانی از چارتار کوکِ سابق. یکی مضراب راستِ بیخود می‌خورَد یکی چپِ بی‌ربط. یکی اصلاً روی خَرَک نیست. یکی هم که عمری صدای Do می‌داد حالا به مکافاتی شاید Si لَنگی ازش در بیاید. آن هم چه زاید رنجور و بیمار.

داد می‌زند:

من چارتارم اینک!

مُرده اما اگر روزگاری کوک بودم شاید، با سیم اولم صدای کیهان و آتشِ طور و ذوالفقار می‌شنیدی. با سیم دومم طنین آب زمزم و مقام اسماعیل. با مشتاقِ سومم باران احساس و همهمه‌ٔ ساختنِ چتر نجات بعد از پریدن. و با سیم زیرِ نازکِ آخرم، صدایی به رنگ آبی دریا و بوی عود.

من یک نفر بودم که چهار صدا داشتم.

این داستان چارتار است.

بازیگر دست می‌گشاید. هزار قلّابِ خاطره از آسمان به پایین می‌آید. از بافته‌های آهن. دورش می‌پیچد آنچنان که چیزی از او دیده نمی‌شود. پوسته‌ٔ صلیبی از آهنِ بافته‌ شده شکل می‌گیرد با مغزی از آدمیزاد. صدای سرشکستن موج دریا در سنگ خارا می‌آید. بافته‌ آهنِ صلیب، بازیگر را می‌برد در اوج. روی بلندی‌های کلاغ‌ نشین شهر، پا در جایِ زمینی نرم و مرطوب می‌کند. گِلِ آدم سرشته و چارمیخ می‌کند. خدا هنوز روی صحنه دارد جایی در هیئت داوود پیامبر در وقت آهنگری، آهن می‌بافد. و‌کلاغ‌ها می‌خوانند. پرده بسته می‌شود.

پایان پرده‌ٔ سوم

انتهای نمایش

نویسنده: سید احمد حسینی

خودگویه – مونولوگ

#مونولوگ #چارتار #خودگویه

Il y a environ 2 ans, j’ai appris qu’un nouveau conteur débutant arrivait dans une asso et qu’il était plutôt aligné sur la vision du jeu et du Statut. J’ai donc repris la cama, et j’ai effectivement pu développer des fictions respectant le propos de ce jeu. Cependant, ce conteur faisait de nombreuses maladresses, notamment des erreurs qui entraînaient des incohérences dans la fiction. Je les lui remontais, et j’ai essayé de les compenser au maximum, que ce soit en n’utilisant pas leur apparition dans la fiction, ou en lui laissant le temps de trouver un correctif. Jusqu’au jour (environ 1 an) où une de ses erreurs a eu une conséquence directe sur mon perso, sans pouvoir être ignorée. Le conteur m’a bien reconnu en privé s’être trompé (à l’oral, sans trace écrite...), mais il n’a pas su modifier la fiction, et s’est embourbé dans une spirale de mauvaises décisions jusqu’à ce qu’il en vienne à tuer mon personnage pour que son erreur n’impacte pas son PNJ. Cette attitude a conduit à mon arrêt définitif de la cama, le contrat social étant irrémédiablement rompu. Mon perso continuera ses aventures en tant que PNJ sur une campagne sur table, en retirant évidemment de la fiction l’incohérence fatale.

#JdR #SemiGN #Cama #Camarilla #FCF

of all the emails i've sent those:left unanswered(reply:no:why) pave the way to many lives in many worlds that exist (perhaps? but:feel like the (worse?)words i type on this backlit keyboard & do not appear on screen-where are they? (will someone find them on their screen and ask: where do these words come from?)

the answer be:lost

He estado pensando en distintas causas en las que involucrarme, y hay varias que parecen súper importantes para la humanidad. Pero me surge otra pregunta: ¿Qué pasaría si es que la humanidad desapareciera? ¿De qué habrá servido todo ese esfuerzo?

Una opción es trabajar para que la humanidad nunca se extinga, o podamos traspasar nuestra civilización a otra especie inteligente que nos reemplace, para así preservar nuestro legado. Sin embargo, puede que eso no sea posible, o bien siga habiendo mal en nuestra civilización y si el tiempo es infinito eso podría hacer que haya infinito mal (daño, mentiras, sufrimiento, lo que consideres malo) en el mundo lo que encuentro terrible también. En un peor escenario la humanidad podría seguir existiendo pero bajo una distopía con mucho sufrimiento. En ese caso podríamos pensar que sería mejor que no hubiese humanidad.

Hay quienes sostienen la existencia de un alma inmortal. Sócrates lo plantea con sus argumentos. La Biblia habla de la dicha eterna. Si nuestra esencia no desaparece entonces el norte debería ser fortalecer nuestro espíritu. Todavía no tengo claro cómo hacerlo. Tengo muchas preguntas sin responder, pero esto es parte de lo que he avanzado.

#G

「山海喜相逢」达达利亚生日贺文。

璃月码头激情告白事件（？）

环抱的山把海风滤了一道，吹到璃月港时，便失去了别处海港空气中尖锐的咸腥。沿街各色铺子飘出花、果、茶叶、粮食被蒸或炸熟散发的香气，达达利亚穿行其间，毫不费力地从中寻到钟离身上那一种。

他即将离开璃月。往生堂的客卿正在送他。

晨光刚刚爬上屋檐，吃虎岩的街道已称得上摩肩接踵，他们却没有被任何人打扰，顺利地一路走到港口——要知道，往日客卿总会招来无数热切的目光、殷勤的招呼、乃至莽撞的拦路请教。他怀疑钟离使了什么神仙的小技巧，叫旁人注意不到他们。这令执行官难免从胡思乱想中生出一些隐秘的期待——或许对方同他一样，比表现出来的更加享受两人的独处。

于码头站定时，达达利亚终于借着这份期望说服自己，这或许是最后的机会。于是，当着两个似乎看不到他们的至冬卫兵，他放弃了计划中的道别之语，向钟离吐露告白；他把声音压得很低，却将潮水、汽笛、水手吆喝和海鸟振翅的声音推得很远。

往生堂谜一般的客卿注视着他，金色的眸子仿若夕照下宁静的深潭，足以让任何沐浴在这样眼神中的人产生为他所爱的幻觉。听罢他偏了偏头，耳饰随之摆荡，“可是公子，如今我不过是璃月港一个普通人。”

当然，当然，前任岩君总爱这样把自己轻描淡写地放进人群里。只是对于钟离的否定，即使来自钟离本人，也会让达达利亚产生争辩的欲望。他愤然吐了口气，“没有人会把让整个璃月港倾倒的人称为‘普通’，钟离先生。要么我对璃月语的‘普通’理解有误，要么你对‘普通’的要求太高了。”

“也许不太普通，”钟离微微一笑，“但和那种让公子念念不忘的‘不普通’已经不太一样了。”

执行官知道他在暗示什么，忍不住提醒他，“我还不知道你是谁的时候就很欣赏你，钟离先生。”

“然而这种欣赏只在我揭露上一份工作时才被点燃，转化为激情。”他柔声道。

达达利亚张了张嘴，却发现自己可能无法反驳。在重新逼近的潮水、汽笛、水手吆喝和海鸟振翅声中，钟离清晰地说：“眼下你我都有正事要忙。按至冬和璃月的价值观，公子不妨再走走看看，等见识够了，再考虑这些儿女情长的事。”

无论如何，这便是拒绝了。这回他倒是没有试图争辩自己的见识是否足够，再怎么说要与摩拉克斯相比必然还是有所欠缺。被对方一语道破后他也不得不承认，对钟离产生兴趣有点类似吊桥效应。但钟离不是吊桥上的同行者，他是吊桥所在的高度本身。

他没有觉得太难受，摩拉克斯想来有这样的本事，能够轻易拨弄凡人的情绪。不过事后回忆，达达利亚也不确定是否真的如此，毕竟人类就是擅长忘记痛苦，而他已经记不清他们最后是怎样道别的了。

离开璃月之后的那些年，他确实见识了更大的世面，更不普通的存在。七神之上尚有四影，四影之上又有天理的王座，这王座终究在他的亲眼见证下化为熊熊火雨，一度点燃了笼罩整个提瓦特的玉璋。他曾连续作战数月，战斗的尽头是另一场他所渴望的战斗，它们在他的人类之躯上撂下无数伤痕，而他自然没有过多闲暇在午夜梦回时思念某个璃月人。

直到至冬舰船归国途中经璃月补给，第十一席才又忆起那次未成功的告白。

启航之前，他走上甲板。这里是提瓦特最繁华的商港，曾经千帆竞渡，灯火彻夜不熄。如今战火余烬未散，扩建过的码头整整齐齐地支着几行便携屋舍，从悬挂的标识不难猜到都是七星八门之外的民间组织协调战后重建的临时办事处。达达利亚找不到当年分别之地，却一眼扫见往生堂的招牌，坐镇其下的就是他正在想的人。

钟离与他记忆中不太一样了。

大约为了行动方便，客卿将长发盘在脑后，也没戴那支流苏耳饰。公子望了许久，终于确认他发尾金色褪去，现在是纯粹的墨。这一发现几乎冲垮了他心中的某一道关隘。战舰鸣笛，即将起锚，而他只来得及随机抓住一位同僚，请他带话自己先不回了，接着单手一撑船舷跃上岸边。

执行官挤开人群，跌跌撞撞跑了几步；几日的海上生活叫他一时忘记如何在陆地行动，笨拙得好像刚刚长出双腿的人鱼。当他的影子终于落在往生堂桌前，钟离显然把他当成了别的什么人，递来文件，右手还在书写另一份。“请送到月海亭。药蝶谷节点还需调试，物资已经委托剑匣镖局送去了。”

达达利亚没有及时去接。他意识到钟离眼底的朱痕也淡了几分。钟离这才抬起头，露出他似乎第一次在对方面上见到的惊讶：“……公子阁下，好久不见？”

公子在他收回之前一把抓过那张纸。“交给我吧，钟离先生。”

END

这一霎天留人便 ♫

چقدر مهربان بود که حتی پس از مرگ نیز چهره‌اش، بخصوص با آن لبخند دلنشین آنقدر زیبا و توام با آرامش بود. گویی در خواب درحال دیدن رویایی شیرین بود. مهربانی ذاتی مثال زدنی‌ و مهر مادری بی‌مانندش سبب شد تا این آخرین دیدار را هم به زیباترین شکل ممکن برگزار کند و با گشاده‌رویی از فرزندان و عزیزانش جدا شود. دلم می‌خواست ساعت‌ها بر بالینش بایستم و چشم از آن چهره مهربان و تکرار نشدنی برندارم. اما عرصه بسیار تنگ بود و فرصت وداع اندک.

هرگز فکر نمی‌کردم این روز به این زودی فرا برسد و این داغ تا به این اندازه سنگین و جان گداز باشد. تاپیش از این، بزرگترین غمی که تجربه کرده بودم، درگذشت پدرم بود. اما همانطور که از خیلی ها شنیده بودم، غم از دست دادن #مادر بسیار سنگین‌تر بود. همه راست می‌گفتند... . شوک بروز این مصیبت ناگهانی که در آن مادر و خاله‌ام در یک حادثه و درکنار هم از دنیا رفتند، آتش این داغ را صد چندان ‌کرد و به جانمان انداخت. و اینجاست که انسان درماندگی را به معنای واقعی کلمه تجربه می‌کند. درحالی که عزیزترین و خالص‌ترین عشق زندگی‌ات را از دست می‌دهی، هیچ راهی برای تغییر این شرایط نداری و هیچ کاری از دست هیچکس بر نمی‌آید. تنها محکوم به پذیرش و ادامه هستی.

زمان این دیدار اما خیلی زود به پایان رسید. این آخرین لبخند، هدیه‌ای بود که ماه بی‌بی هنگام وداع به تمام عزیزانش تقدیم کرد تا نشان دهد، عشق و مهربانی هیچ حد و مرزی نمی‌شناسد و حتی بعد از مرگ هم ادامه دارد... . هنگام خداحافظی، دو بار بر گونه‌اش بوسه زدم. این بار متفاوت از همیشه، گونه‌هایش خیلی سرد بود. این سرما که وجودم را به لرزه درآورد، یادآور آن بود که دیگر همه چیز تمام شده است و دیدار مجدد، آرزویی دست نیافتنی خواهد بود.

نمی‌دانم تا چه اندازه روز‌های اول اینستاگرام را به یاد دارید. آغاز یک رسانه اجتماعی که خیلی زود محبوب شد و کاربران زیادی را به خود جذب کرد. بعنوان یک کاربر قدیمی #اینستاگرام خوب به خاطر دارم که در ابتدا چه محیط دوست داشتنی‌ای بود. اغلب تصاویر طبیعت و چشم اندازهای زیبا، نقاشی و آثار هنری و سلفی‌های مردم معمولی در آن به چشم می‌خورد. به هیچ عنوان خبری از تبلیغات و مطالب زرد و سمی نبود. اما رفته رفته پتانسیل این رسانه اجتماعی برای دیده شدن و کسب درآمد، بیشتر به چشم آمد و استفاده تجاری از این رسانه پررنگ‌تر شد. در ابتدا اوضاع خیلی بد نبود و فروشندگان خورد و مشاغل خانگی از اینستاگرام برای معرفی خدمات و محصولات خود استفاده می‌کردند. اما با گذشت زمان محتوای این رسانه زرد و زردتر می‌شد. تصاویر زیبا و دلنشین جای خود را به شوآف و روایت‌های دروغ از زندگی لاکچری یک مشت دغلباز داد. با این حال هنوز هم می‌شد این محیط را تحمل کرد، چون شما محتوای افرادی را می‌دیدید که آن‌ها را دنبال می‌کردید و تنها در بخش کاوش یا همان Explore سایر پست‌ها قابل مشاهده و جستوجو بود. اما بنا نبود این روند به قوت خود باقی بماند.

الگوریتم وارد می‌شود!

پس از سپری شدن سال‌های نخست و خریده شدن اینستاگرام توسط #فیسبوک و امروزه #متا، دیگر با یک رسانه اجتماعی رو به رو نیستیم. سکویی برای انتشار محتوای مسموم در یک رسانه مسموم که مالک آن یک مونوپل فاسد است. این چیزی است که از اینستاگرام باقی مانده. با فعال شدن الگوریتم‌های تحلیل رفتار کاربران برای بهبود نمایش تبلیغات، شما حتی دیگر این حق انتخاب را ندارید که مطالب افراد دست‌چین شده خود را ببینید و این الگوریتم‌ها هستند که تصمیم می‌‌گیرند چه چیزی باید به شما نمایش داده شود. عملا صفحه خانه شما دیگر تفاوتی با اکسپلور ندارد. اینجا جایی بود که برای نخستین بار حسابم در اینستاگرام را بصورت کامل حذف کردم. هرچند مدتی بعد باز حسابی در آن ایجاد کردم.

از ریلز نگم برات...

در میان ظهور و سقوط خیل رسانه‌های اجتماعی که همگی به دنبال سهمی از بازار داغ تبلیغات و کسب درآمد بودند، #تیک‌توک توانست با ارائه یک سکوی انتشار کلیپ کوتاه ویدیویی، به یک رقیب جدی برای متا تبدیل شود و توجه کاربران زیادی را به خود جلب کند. زنگ خطر برای متا به صدا در آمده بود و باید مقابله به مثل می‌کرد. به رغم مخالفت شدید کاربران، بخش جدیدی با عنوان ریلز به اینستاگرام اضافه شد که مشابه تیک‌توک به منظور انتشار کلیپ‌های کوتاه ویدیویی ایجاد شده است. ترکیب قابلیت‌های جدید و اشتیاق مردم به دیده شدن و کسب درآمد دست به دست هم داد و محیط اینستاگرام هرچه بیشتر مسموم شد. اکنون با یک محیط فریبنده و بسیار مخرب رو در رو هستیم که اگر غافل شویم ممکن است ساعت‌ها زمان، انرژی، سلامتی و البته حجم اینترنت‌مان را هدر دهد، بی‌آنکه چیزی به دانش ما اضافه کند. به این پدیده که مختص اینستاگرام تنها هم نیست، Scroll Doom گفته می‌شود.

فرار از زباله‌دان متا

این روز‌ها فضای اینستاگرام آنچنان غیرقابل تحمل شده که چندین و چند بار برنامه آن را از روی گوشی تلفن همراهم پاک کردم و امروز که این مطلب را می‌نویسم تصمیم دارم برای دومین و احتمالاً آخرین بار حساب اینستاگرامم را حذف کنم. مانند اکانت قدیمی فیسبوکم که مدت‌ها پیش برای همیشه آن را حذف کردم. دلیل اینکه تا به امروز این کار را انجام نداده‌ام، علاقه‌ام به عکاسی و اشتراک عکس بوده. اما با وجود جاگزین‌های مناسبی مانند پیکسلفد دیگر مانعی برای این کار بر سر راهم نیست. فعالیت در اینستاگرام دیگر هیچ فایده‌ای ندارد. پست‌ها درمیان انبوهی از محتوای تهوع‌آور گم می‌شود. پرسه زدن در آن نیز هیچ دستاوردی جز حس بدبختی و ناکافی بودن دربر ندارد. اگر شما هم مانند من به دنبال تجربه مجدد روزهای نخست اینستاگرام هستید، حتما شبکه‌های اجتماعی و سکوهای نرم‌افزاری آزاد و نامتمرکز #فدیورس بویژه #پیکسلفد را امتحان کنید. اینجا هنوز خبری از الگوریتم‌ها نیست. خبری از اینفونسرها، سلبریتی‌ها و سایر دلقک‌ها از این دست نیست.

ما که رفتیم نگرون... 😁

Pharaon, jouis abondamment de la vie, Chacun de ces instants, tu en paieras le prix.

Moïse, sois réjoui d'être un éprouvé, Ton maître te protègera des dépravés.

Pharaon, tu prends une part des biens des gens, Je laisserai ton âme en paix de ton vivant.

Moïse, d'aucun ne sera jamais croyant, Tant qu'il attendra que vienne un signe probant.

Pharaon, tu peux graver tes lois sur la pierre, Mais sache que tout finit recouvert de terre.

Moïse erre avec ceux qui croient dans le désert, Qu'ils boivent tes paroles comme l'eau de mer.

Pharaon, tu humilies les croyants sans droit, Mais tu restes une brebis perdue dans les bois.

Moïse, ici-bas l'amour sera ta seule voie, Sois un exemple pour ceux qui cherchent Sa voix.

Pharaon, sois pour toujours parmi les impurs, Enfin comprends que tu n'es qu'une créature.

Moïse, tu es du nombre des rapprochés, Ta patience, les anges ont rapporté.

Pharaon ne pourra plus empêcher sa perte, Il a été prévenu, lui et Ses ancêtres.

Oh Moïse, tu as placé ta confiance, Au seul à l'origine de toutes naissances.

la graine d'hier sera l'arbre de demain Sans prière pour guider, nos efforts sont vains Je sème les verset du Livre dans mon cœur Que mes actions soient belles comme des fleurs

j'ai choisi les désirs qui plaisent à mon être Et les ai placés entre les mains de mon maître Il traça pour nous toutes les direction Nous ne pouvons que tourner notre attention

Il nous faut trois années pour apprendre une langue Mais une seule mauvaise journée pour se pendre Comme une goute de pluie qui tout les jours tombe Sur les pierres et les falaises qui se fondent

Quand nous désirons une chose plus que tout Nous oublions d'aimer ce qui est devant nous Nos égos sont comme de la neige au soleil Face à la mort rien n'arrêtera le sommeil

Ce qui est précieux se construit dans l'amour Si j'écris c'est pour me transformer chaque jour Je collectionne tous mes moments gênants Pour pouvoir en rire avec mes petits enfants

words muted, sounds unmoving

not-I,a plurality of frayed, out of f o c us synapses

synopsis of a

restless

isolated

cognitive assemblage(am I an I? my phone computer useless working environment streets of this city the pages by mircea cărtărescu embrac.ing.ed (by)my perceptionthinking are me:chanical digital flesh parts of my malfunctioning de vivre which stands here:watching m(ultiplem)e

notcreate

Cuando era niño me gustaba pensar los charcos como grandes lagos donde pequeños barquitos de papel navegaban. La lluvia entonces formaba grandes ríos que conectaban esos lagos.

#R

「海誓岩契」情人节贺文，前篇：《壶中无日月》。

千年似一日，一日胜千年。

钟离落下的姿态仿佛桌子自动接住了他，而非仓促之间被甩到上面。达达利亚又一次从类似的细枝末节意识到自己的情人是一位神明——且不论先前桌上一满一空的两只酒杯在对方挥手后就此消失，任何一名人类都无法如此精确、优雅、毫不费力地控制自己的肢体——当然，他也绝无可能对任何一名人类做出如此粗鲁野蛮的行为。

但这是钟离。而钟离可以接受并应对他的一切。

他很快就顾不上考虑这些了。钟离的手指从他看不见的角度搭上他的腰带，然后这根腰带不翼而飞。达达利亚腾不出嘴，忙于摄取对方口中的甘霖，顾不上询问自己没有听到神瞳和其它一些挂在边上的危险小玩意儿落地的声音，只能怀疑它们连腰带一起跟酒杯去了同一个袖子。

那只手没有继续往下，却探进来本就敞着的衬衣下摆，指尖画出肌肉的轮廓，画完一圈半又径自转向，挑开一颗衬衣纽扣。

执行官低头瞧了一眼，纽扣还在，没有前往某个未知空间。他握住那只手，拉起来压在对方耳侧。“说好我来伺候帝君大人的。”他佯作不满。

钟离不去计较从来没有说好这件事，只低声笑了笑，那声音一如往常叫他胸中鼓胀。“公子可曾听闻，山中方一日，世上已千年？不知阁下有无请假，不然只怕等公子在我这山间‘伺候’完，出去发现自己旷工数月。”

达达利亚被他摸得不知今夕何夕，也算是种“世上已千年”了，好一会儿才反应过来，此前洞天里的时间流速和外界并无差异，有几回似乎还更快一些，便知道自己又被打趣。借着半真半假的忿忿，他扯开钟离腰间锦带，石珀带钩“铛”地撞在白玉桌案上，但这是仙人的带钩和仙人的桌案，所以它们都会没事的。

仙人当然也不会有事，但公子不想让他如此笃定。他用腰带蒙住对方的眼睛，试图制造一些意料之外的冲击。片刻后，冰凉的液体无规律地滴落在钟离胸腹各处，惹得他抽了口气，幸而立刻被揉开了，因两人的体温而激发出雪松的香气——至冬人特意避开桂花霓裳之类带了这个，指望引来一些与雪乡相关的缱绻之思。

他隔着锦缎亲了亲钟离的眼睛，双手从颈侧肩窝一路纯洁地按到腰际——相识以来，从他尚不知道这位前执政魔神的身份时起，钟离在他面前永远神采奕然，而达达利亚此刻希望尽己所能，让那些似乎从未存在的千年重担消失哪怕一点点。不过在这些常人往往因工作而紧绷的地方，他毫不意外地只感觉到掌下完美的肌肉。

“公子百忙之中至我洞天，竟是来做这个？”钟离低声笑道。

“是呀。”他答，手却滑向上方，握起对方饱满的胸肌，又顺势捏住乳头。钟离轻嘶一下，另一边便也落入对方口中，糖果一般被抵在舌尖上品玩。

达达利亚追逐仙君人类之躯胸腔里的呼噜声和一点儿多半是自己幻想出来的甜味，又在那种奇妙的小声音透出不耐烦之前住了嘴（虽然对他本人而言只能算浅尝辄止），跳过大片淌着蜜一般的美味腹肌——钟离现在穿的裤子比他平日那条好脱得多。他径直含住半勃的阴茎，倾注自己为数不多的技巧与完完全全的感情，很快把那活儿吸得硬了，又蘸着精油开拓起后方的穴道。

钟离顺着他的动作放松身体，在恰当的时候抬腰，还会在被碰到好地方时发出赞美般的呻吟。公子尝试着做了几次深喉，一边用舌面寻找性器上的青筋，感受对方在自己手指上不由自主的收缩。直白的手指接着换作滚烫的唇舌，他尝到雪松的清苦，钟离则几乎半坐起身，又被他哄着躺回去。没过多久他要求主菜——钟离总是如此，坚持自一切事物之中追求最顶级的快乐，并且从不掩饰，而达达利亚忍耐至此，就是为了给他一切。

他没去动蒙眼的缎带，头发洒在整张白玉桌上，身上因精油反射着外景的暧昧天光，不断飘落的桂花也染上冬的气息。没有什么能比眼前的人更加重要，拥有对方胜过了拥有全世界——执行官在大约仍未消退的微醺中想道。他知道这是激素造成的幻觉，但即使以清醒时的逻辑判断，这句话似乎也没问题。

两人转移到巨木之侧时，金色的碎花在玉台上隐约堆出了一个人形轮廓。钟离任由他用腰带和一些水元素力把自己的双手挂在枝杈上。随后他们幕天席地，相拥而卧，落花在身下悉悉簌簌。达达利亚嗅着对方身上掺入了金桂和雪松和微不可察的酒香，轻声道：

“海灯节快乐，钟离先生。”

“但是海灯节已经过去半个月了，”钟离说，“在你醉酒昏迷的时候。”

“………………先生逗我的吧？！”他好一会儿才反应过来。

“对。”钟离笑道。

达达利亚扑过去咬他，又被他以一个吻轻易化解。尘歌壶外，岩港千灯飘摇，明宵如昼；溯碧水原寻其源流，雪正悄无声息地落在轻策以北的璃月大地和至冬广袤的冻土上。而在壶中，仙桂在他们头顶纷纷扬扬，千年似一日，一日胜千年。

END

（不是那个日。）

Le plopage (le fait que les corps des anges et des démons disparaissent à leur mort, avec leurs effets personnels) est un élément marquant de l'univers d'INS/MV, et est issu des règles même du Grand Jeu.

Cependant, l'on peut se demander ce qu'il en est en détail des différents autres acteurs du Grand Jeu, et c'est que nous allons lister ici.

Anges & Démons Ça plop, c'est une règle du Grand Jeu

Renégats Ils plopent (par contre ils vieillissent...)

Familiers objets Pas plop (souvenez-vous de la voiture de lady D). La différence avec les familiers humains vient du fait que les objets n'ont pas d'âme à l'origine.

Familier humains Plop (même mécanisme qu'un démon)

Familier animaux Plop (même mécanisme qu'un familier humain)

Morts vivants Pas plop (d'ailleurs sinon, pour faire disparaître un cadavre humain, il suffirait de le zombifier et le détruire)

Démons mineurs Pas plop : l'âme humaine est toujours présente.

Succubes, fils de Dieu Pas plop : ils sont dans leur propre corps

Serviteurs angéliques pas plop (ce sont des humains dans leur corps d'origine)

Dieux païens Plop Que ce soit un avatar, ou un corps échappé de leur marche, donc onirique, il est artificiel, et disparaît avec le dieu.

Héros païens Pas plop. Il s'agit de l'incarnation d'une âme humaine dans un corps humain. Cela ne tombe pas sous la règle du Grand Jeu concernant l'incarnation des alignés dans des corps humains, donc pas de plop imposé. Et le corps est humain, donc pas de plop à cause de son irréalité.

Créatures oniriques Ça dépend (comme tout ce qui concerne la MRC) Dans un yes-men land, pas plop (et une éventuelle autopsie donnera des résultats cohérents avec le rêve). Ailleurs, généralement ça plop.

Psis, sorciers Pas plop (ce sont des humains)

#INSMVadlib #JdR

#JdR

written words become sounds (so) sounds can become touch (then) this sonic tactile transforms into tactical (because) individual = political so are: our fatigues: si violentes (donc) défaisons la matière même du temps: (tools) 1. speak up together 2. sounds/noises (like thoughts:impermanent) 3. lost drum machines (dramachines?) as: thirteen voices, creative commons, free to listen or name your price

男同事A：X老师骂人真带劲 我：这做都做了，还不让说吗？我说句不好听的，就你们惯着臭毛病才纵得它们老作践你 女同事B：X老师从来不“内耗” 我：本来么，来公司主要是来上工，谁是为了来交谊？出了这栋楼，谁也别认识谁。

#G

「涎玉沫珠」钟离生日贺文，后篇：《寒尽不知春》。

公子幽会情人，但情人的别野大到开银趴都摇不到人。

常驻蒙德城的愚人众回国休假时谈及猫尾酒馆那跳脱于物理坐标之外的神秘房间，激起一波对其原理的各抒己见。公子没有参与讨论。他听过发明者亲自阐述如何实现这项被称为外景洞天的时空技术——虽然完全没有听懂，更是不止一次进过对方的小世界。

达达利亚每次去钟离的尘歌壶都会降落在同一座山巅庭院，钟离则可能出现在任何地方。至冬人怀疑他的壶可能有整个提瓦特这么大。他漫无目的地从最左边开始寻找，权当欣赏风景，反正钟离总会在他不耐烦前找到他。

或许是配合他来处的节气，壶中漫天白雪，却是从大地倒飞长空。达达利亚随意选了个方向，张开风之翼跃下，在云雾中滑翔几分钟，占据整片视野的琥珀色渐渐浮现。

他没有调整角度，一头撞了进去，仿佛穿过一只史莱姆。钟离曾经提过，那些琥珀般的仙力凝固着往日的时空断片，而这一片，他念出镌在仙力中的铭文——“某某年璃月港规划稿（确定版）”。

不知从何而来的天光为这座一比一的模型洒下如同夕照的涟漪。从半空俯瞰，当时吃虎岩仍欠人气，绯云坡倒已初具如今的格局；往生堂尚未搬到岩港，北国也不曾在此开设银行。落地后，达达利亚信步迈向山间，不多时走到黄金屋前。里面想必和他曾见过的不同，至少不会有摩拉克斯的龙形法蜕，不过这扇门能打开吗？钟离会不会就在里面等他？他推了推。

门轻易开了。室内的明亮程度叫他立刻闭上眼睛。再睁开时，他站在桂树林间，一条石板路的起点，身后的门自然已经消失不见。

达达利亚耸了耸肩。又是仙人的小玩笑，和当年一样，但他已经开始喜欢了。这暗示相当直白，他不假思索往高处攀爬，金色花瓣不时落在身上，雪一般融化成无形无色、无处不在却又毫无侵略性的香气。

山路宛转。拐过几个弯，赫然是一株绝无可能出现在提瓦特的巨大桂树，有人倚在树下，自斟自饮。

钟离确实在“里面”等他。他穿着与日常风格截然不同的宽大玄袍，露出半截胸膛，举杯时长袖滑落到肘间。又走几步，达达利亚发现他一腿盘坐，另一边支起膝盖，光脚踏在层层叠叠的落花上。年轻人的视线在那儿停留片刻，终于移到洞天主人的脸。

对方没有看他。当代浪漫文学喜欢描写情人双瞳熠熠生辉，而钟离的眼睛是真的在发亮，垂在身前的辫梢也金光煌煌。执行官知道他正在“工作”——作为已卸任的持政魔神和岩之大权曾经的主人，祂仍然可以梳理璃月地脉，从中获取信息。

达达利亚不至于非要在这时候争夺他的注意，但他更不可能乖乖坐在一旁。钟离为他准备了新的酒具，那玉盏在他入座后自动涌出醇烈的液体，他却非要靠过去，就着仙人的手，将另一杯中之物连带上面漂浮的桂花一饮而尽。

他没有立刻咽下。无论至冬、璃月或是其它国家的赏酒礼仪，都要求含在口中慢慢品味。也幸好他没有立刻咽下。甫一入口，他便失去了意识，待回过神来，首先感受到直冲颅顶的异香，接着是远胜于火水的辛辣；寒流从黏膜扩散到四肢百骸，沁人心脾，又不知何时转化为一股暖意。他的嘴里还有什么柔软温热的东西……等他终于又能看清了，才发现钟离正搂着他的脖子，几乎半躺在他怀里。他们四唇相贴，比仙酿更加甘美的舌头在他口中搅动，催促他把残余的酒液渡给对方。

这亲密的举动很快转为一个真正的吻。彻底清醒之后，达达利亚意识到自己把钟离的束发扯开了。他以手作梳，有一下没一下地理着那头长发，尚且记得问一句：“先生忙完了吗？那杯是什么东西？”

钟离也不坐直，从下往上带着一点揶揄和无奈睨他。“忙完了。是公子现在喝不得的东西，我差点儿得赔至冬一个执行官。”

达达利亚没去探究其中深意，只在意前半句，甜甜地关心道：“那帝君大人累不累？”

帝君大人自然听得懂这称呼和语气是什么意思，一本正经回答：“从主观体验上说，都是精力和能力范围之内的工作。事务熟悉，偶有挑战。”

“佳节将至，说好休个长假，大人怎么还是如此辛劳。”异国武人装模作样地摇了摇头，“还是让我伺候您歇息吧，帝君。”

钟离在他一把扫掉桌上剩下的杯子前将它收了起来。

END

然后帝君大人在桌上和树上还有地上被伺候了小几个钟头。

El 8 de agosto de 1938, cinco meses después del “Anschluss” (anexión) de Austria al III Reich, llegaron los primeros presos del campo de Dachau a Mauthausen. A la hora de elegir el lugar fue decisiva su ubicación en las inmediaciones de la cantera de granito, como también ocurrió con el campo anejo de Gusen en 1940. Los presos fueron empleados en los primeros momentos en la construcción del campo y trabajaron para empresa propiedad de la SS “Deutsche Erd- und Steinwerke GmbH.” en la producción de materiales para las obras monumentales y de prestigio de la Alemania nacionalsocialista.

La función política del campo, la persecución permanente y la detención de los opositores políticos e ideológicos –reales o supuestos– es la que predominó hasta 1943. Mauthausen/Gusen fue clasificado en su momento como el único campo de la “Categoría III”. Esto conllevaba las condiciones de detención más severas entre los campos de concentración nacionalsocialistas. En ese tiempo, la mortalidad fue una de las más altas entre los campos de concentración del III Reich.

A partir de 1942/43, como en todos los campos de concentración, los presos fueron empleados de forma creciente en el trabajo para los fines de la industria bélica. Como resultado se crearon numerosos subcampos y creció fuertemente el número de presos. A finales de 1942 Mauthausen, Gusen y un pequeño número de subcampos contaban con 14.000 presos; en marzo de 1945 había en Mauthausen y en sus subcampos más de 84.000.

Desde la segunda mitad del año 1944 llegaron a Mauthausen transportes de evacuación con miles de presos, sobre todo desde los campos de concentración del este. Además, en la primavera de 1945 se cerraron los subcampos situados al este de Mauthausen, así como los campos de trabajo forzoso existentes para los judíos húngaros y los presos fueron conducidos hacia Mauthausen en auténticas marchas de la muerte. Esto llevó en Mauthausen y Gusen, así como en los subcampos todavía existentes de Ebensee, Steyr y Gunskirchen a una absoluta superpoblación. El hambre y las enfermedades trajeron una vertiginosa alza de la mortalidad.

Entre los deportados a Mauthausen, la mayoría procedía de Polonia, seguidos por los ciudadanos soviéticos y los húngaros. Además, en Mauthausen también fueron presos grandes grupos de alemanes y austriacos, franceses, italianos, yugoslavos y españoles. En conjunto, la dirección de la SS registró a hombres, mujeres y niños de más de 40 naciones. Los presos judíos llegaron en su mayoría de Polonia y Hungría a partir de mayo de 1944; sus posibilidades de sobrevivir fueron las más bajas.

En conjunto, entre la apertura del campo en agosto de 1938 y la liberación por el ejército de Estados Unidos en mayo de 1945, unas 190.000 personas fueron deportadas a Mauthausen.

Miles de presos fueron muertos a golpes, abatidos a tiros, asesinados mediante inyecciones o llevados a perecer por congelación. Al menos 10.200 presos del campo de concentración fueron asesinados mediante gas letal en la cámara de gas del campo central, en el campo de Gusen, en el centro de ejecución del castillo de Hartheim o bien en un vehículo adaptado para ello que realizaba el trayecto entre Mauthausen y Gusen. La mayoría de los presos murió como consecuencia de su explotación como mano de obra, llevada a cabo sin ningún escrúpulo y acompañada de malos tratos, así como unas raciones alimentarias insuficientes, una vestimenta deficiente y la carencia de atención médica. En total perdieron la vida al menos 90.000 presos en Mauthausen, Gusen y sus subcampos, cerca de la mitad de ellos en los últimos cuatro meses que precedieron a la liberación.

Los subcampos

La carencia de mano de obra en el III Reich, junto al incremento forzado de la producción bélica, llevó a que los presos de los campos de concentración fueran empleados en número cada vez mayor para la industria de guerra. Si los primeros subcampos servían en 1941 para objetivos de la SS, a partir de 1942, comenzando con la apertura del subcampo de Steyr-Münichholz para la empresa Steyr-Daimler-Puch, se irán creando hasta 40 subcampos, destinados principalmente a la industria de armamento.

De los más de 84.000 presos con que contaba en marzo de 1945 el complejo de Mauthausen, 65.000 se encontraban en los subcampos. Los presos del campo fueron la fuente de trabajo esclavo con la cual se construían las factorías o bien fueron empleados directamente en la producción, principalmente para las firmas Steyr-Daimler-Puch, Reichswerke Hermann Göring y para empresas fabricantes de aviones Heinkel-Werke y Messerschmitt.

A partir de finales de 1943 los presos fueron forzados sobre todo a construir centros de producción subterráneos que quedaran a salvo de los ataques aéreos. Para ello se amplió el campo de Gusen y se crearon los grandes subcampos de Ebensee y Melk. La construcción de estas instalaciones en túneles se ejecutó sin consideración alguna hacia la salud y la vida de los presos de los campos y fue la causa de un número especialmente alto de víctimas mortales.

De este modo, el campo principal de Mauthausen asumió en la segunda mitad de la guerra cada vez más la función de un centro administrativo desde donde eran distribuidos los presos hacia los subcampos. Al mismo tiempo, los presos enfermos e incapacitados para el trabajo eran transferidos desde los subcampos a Mauthausen para morir allí. Hoy pueden visitarse exposiciones en lo que fueron los emplazamientos de los subcampos de Gusen, Ebensee, Melk y Steyr.

El Memorial

A pesar de que en Mauthausen se ha conservado mucho, en términos comparativos, de las construcciones originales del campo de concentración, el aspecto del Memorial hoy se diferencia en aspectos fundamentales del campo tal y como fue liberado el 5 de mayo de 1945. Tras permanecer bajo administración americana, el campo fue utilizado durante varios meses, a partir del verano de 1945, como alojamiento de soldados por parte del ejército soviético. El 20 de junio de 1947, la autoridad de ocupación soviética entregó el antiguo campo de concentración de Mauthausen a la República de Austria con la condición de erigir un Memorial. Con motivo de las modificaciones con vistas al Memorial fueron desmontadas la mayor parte de las barracas de los presos, las barracas de los SS que todavía permanecían y las instalaciones técnicas para la explotación de la cantera. En la primavera de 1949 tuvo lugar la inauguración del Memorial con el nombre de “Monumento Público de Mauthausen”.

En otoño de 1949, Francia levantó en el emplazamiento de las antiguas barracas administrativas de la SS el primer monumento nacional. Posteriormente, numerosas naciones y grupos de víctimas llevaron a cabo más monumentos.

A principios de los años 60 se ubicó en el interior del Memorial de Mauthausen un cementerio al cual se trasladaron posteriormente los restos mortales de las víctimas del campo de concentración que se encontraban en los “cementerios americanos” en Mauthausen y Gusen así como aquellos que yacían en las fosas comunes que habían utilizado los SS. En el llamado campo II y en el recinto de las barracas de los presos 16 a 19 yacen más de 14.000 víctimas.

El antiguo edificio de la enfermería cumple la función de museo desde 1970, para lo cual fue adaptado. Desde mayo de 2013 alberga las dos exposiciones permanentes “El campo de concentración de Mauthausen 1938-1945” y “Mauthausen, lugar del crimen – Una búsqueda de huellas”. En el nuevo “Espacio de los Nombres” están inscritos los 81.000 muertos del campo de concentración de Mauthausen y los respectivos subcampos cuyo nombre se conoce.

https://www.mauthausen-memorial.org/es

Narrazioni è uno spin-off della collana NarrAzioni di Annulli editori, o qualcosa del genere; o forse qualcosa di diverso. È un blog pensato per le scritture brevi, che intende ospitare racconti e testi di vario genere (purché brevi e narrativi) che per un motivo o per un altro non finiscono nei libri stampati, ma che riteniamo comunque validi e stimolanti; e ancora, testi dello stesso tipo che riceviamo da chi ci leggerà e che riterremo validi; e infine – cosa molto importante, che è stata da pungolo per l'apertura del blog –, i testi brevissimi ed estemporanei che vengono fuori dagli esercizi di scrittura creativa che organizziamo in giro, nei posti belli. I testi dei primi due gruppi potranno o meno, a seconda dei casi, passare attraverso un filtro di editing – ma un filtro volutamente dalle maglie larghe; i testi del terzo gruppo passeranno solo la correzione bozze, per restituire a chi legge la scrittura grezza appena uscita dalla penna (o dal tablet, o dal cellulare, non importa). Il secondo post del blog presenterà per l'appunto il risultato di uno di questi esercizi, compiuto al termine di una breve passeggiata in un posto bellissimo.

Non chiediamo l'esclusiva né la cessione dei diritti sui testi pubblicati qua sopra; questi rimangono dunque in toto in capo alle autrici e agli autori, i quali potranno, in ogni momento e per qualsiasi motivo, pubblicarli anche altrove senza previa autorizzazione e/o chiederne la rimozione dalla nostra piattaforma.

Le pubblicazioni su questo blog non saranno periodiche, ma seguiranno piuttosto il tempo degli esercizi e delle altre scritture, si adatteranno a esso anziché cercare di orientarlo. Tuttavia cercheremo di aggiornare queste pagine quanto più possiamo, per non lasciare lo spazio vuoto troppo a lungo.

Perché un blog sul fediverso e non una pagina facebook, instagram, o che so io? Perché ci piace scegliere gli strumenti che usiamo per comunicare, ci piace che siano liberi e a grandezza umana, e perché sappiamo che la sete di profitto di un monopolista può fare danni enormi. Di qui la necessià di adottare un programma, una piattaforma se proprio non potete fare a meno di chiamarla così, a sorgente aperta (open source), che è di tutti e dunque di nessuno e che ci permette di comunicare liberamente senza gli ostacoli della pubblicità, della viralità per il profitto di pochi, dei divieti scemi. Un altro motivo, forse più semplice ma di certo non banale, è che questo coso qui, che si chiama Write Freely (ovvero «scrivi liberamente»), ha un'interfaccia grafica pulita, priva di elementi distrattivi e di algoritmi, che è assolutamente perfetta per un blog di scritture.

Buona navigazione su narrazioni e sul fediverso, e buone letture.

LA

contatti: info@annullieditori.it – oggetto: narrazioni blog

📷 CC BY-SA, Imke Senst & Mike Kuketz بعضی از پروتکل‌های فدیورس

مزیت دیگر این نرم‌افزار که آن را به گزینهٔ مناسبی برای اجرای یک شبکه اجتماعی عضو فدیورس تبدیل می‌کند این است که، پیش نیازهای اجرای این نرم‌افزار مشابه یک سایت وردپرس است و به راحتی می‌توانید نمونه خود را بر روی یک هاست اشتراکی اجرا نمایید. فرندیکا درکنار نرم‌افزار اصلی خود دارای چندید افزونه است که مدیر سایت می‌تواند از آن‌ها برای گسترش کارایی نمونه یا سفارشی سازی ظاهر سایت بهره ببرد. برای مثال پشتیبانی از Markdown و Syntax highlighting یا افزونه‌هایی که امکان انتشار همزمان پست‌ها بر روی سایر شبکه‌های اجتماعی یا پیامرسان‌ها را برای شما فراهم می‌کنند. در فرندیکا محدودیت تعداد کاراکتر در هر پست وجود ندارد و تا جایی که دیتابیس به شما اجازه دهد، می‌توانید در یک پست متن بنویسید.

📷 homehack.nl تم تاریک فرندیکا

همانطور که در ابتدا گفتیم، فرندیکا ظاهر و عملکردی شبیه به فیس‌بوک دارد و اگر کاربر فیس‌بوک هستید و قصد مهاجرت از آن را دارید، فرندیکا گزینه مناسبی برای شما خواهد بود. در فرندیکا امکان ایجاد #انجمن(#forum) نیز وجود دارد. به این صورت که کاربر هنگام ایجاد حساب می‌تواند نوع آن را انتخاب کند. قابلیت جالب دیگری که در این نرم‌افزار وجود دارد این است که کاربر می تواند فیدهای #rss را مانند یک حساب کاربری دنبال کند. قابلیت دیگر فرندیکا یک تقویم داخلی است که امکان ایجاد رویدادها و سازماندهی آن‌ها را برای شما فراهم می‌کند. از دیگر امکانات فرندیکا به امکان چت بین اعضا، دسته بندی مخاطبان و پیوست کردن فایل یا مدیا به پست می‌توان اشاره نمود.

📷 homehack.nl نمایی از تایملاین فرندیکا با تم تاریک

مواردی که ذکر شد، چکیده‌ای از امکانات و توانایی‌های فرندیکا بود. اما اگر بخواهیم درمورد برنامه‌های تلفن همراه صحبت کنیم، باید بگویم که گزینه‌های زیادی پیش روی شماست. یکی از جذابیت‌های این #نرم‌افزار_آزاد این است که شما محدود به یک برنامه، یک سایت، یک شخص یا گروه نیستید. شما آزادید که از ابزارها و خدمات توسعه دهنده اصلی یا از سایر گزینه‌های پیش رویتان استفاده کنید و یا اصلا خودتان ابزار یا سرویس مناسب نیازتان را ساخته و از آن استفاده نمایید. در این صفحه می‌توانید سیاهه‌ای از برنامه‌های سازگار با فرندیکا برای استفاده بر روی تلفن همراه یا رایانه شخصی را یافته و از آن‌ها استفاده نمایید. اما اگر بخواهم نظر خودم را بیان کنم، باید بگویم که بهترین تجربه کاربری را با رابط کاربری وب آن داشته‌ام.

امیدوارم توانسته باشم یک دید کلی از این نرم‌افزار و شبکهٔ اجتماعی به شما بدهم. اگر از #اینستاگرام، #توییتر و... خسته شده‌اید، بد نیست سری هم به فدیورس بزنید.

#R #至冬行动 #双性 #双龙 #捆绑 #道具

电影《莫斯科行动》paro。「天鲸衔枝」达达利亚生日贺文。

预警：双性，双龙，角色扮演，捆绑口塞蒙眼，各种各样的道具。

前任特工与大使假装以相识前的身份相遇。

“大使先生，我们怀疑您携带了不该携带的东西。”某个坚硬的东西抵上钟离后腰，“请您慢慢举起双手，五指张开。”

他沉默地照做了。一只戴着黑色浅口手套的手从腰侧探来，打开他的风衣前襟，准确地找到暗袋，抽走配枪。

身后的枪管滑了下去，蹭过臀缝，然后离开。温热的鼻息喷上他的耳廓。他的领带被解开，举到脸前，他顺从地闭上眼睛。厚重的布料在头上绕了两圈，于脑后扎紧。

“现在，请您转身——还是慢一些。然后，脱光。”

钟离转身面向不愿暴露身份的秘密特工，形容沉静，仿佛没有被提出一些极度无礼的要求。他的双手落到肩上，褪去风衣，任它落到地上，发出一些叮铃铛啷的响动——虽然已遭缴械，他还没有被解除全部武装。

接着是黑色的衬衫。这位“大使”毫无必要地微微仰头，裹着黑色手套的手指自上而下划过喉结，从领口开始，逐一解开带着云母光泽的扣子，袒露出相形之下略显苍白的身躯。到了最末一颗，他却没有直接脱掉上衫，而是毫不迟疑地拨开皮带扣，让长裤自然滑落。

入侵者呼吸一滞，然后很快调整过来——对方的衬衣下摆被前后两襟一共四枚透明夹子夹住，由松紧带连接着黑色皮环，将大腿勒出一道惹人注目的凹痕。这对外勤特工来说算不得什么少见的装束，用于拉直衬衫，令他们在战斗之类激烈活动之后得以快速恢复仪表；不过对方今日如此穿戴，显然不是为此。

“大使”松开夹子，脱下几乎所有衣物。“需要继续吗？”他声音平稳，对自己此刻仅着手套和腿环毫不在意，甚至向人示意剩下的两项装饰。

军靴制造的脚步声从他的身前响至身后。一段评估一般的沉默之后，那人哑着嗓子道：“留着吧。”

他的双手突然被拉到腰后，铐在一起，手铐的材质却非金属，而是衬了软绒。对方随即抚上他的颈侧，然后落到肩膀，寸寸往下，装模装样地检查起已然全裸的璃月人是否还贴身带着任何违禁物品。裹着皮革的手指毫无顾忌地按过所有通常不应接受安检的地方，公事公办一般没有停留额外时间，不过短暂的压力与微凉的空气已令钟离呼吸急促，乳首和下身都微微挺立。

“验”过上半身，至冬特工推他走了两步，压着肩膀，叫他俯到自己那张宽大整洁的办公桌上。他的双腿被打开，脚踝分别锁住了两侧桌腿，一双手又从下往上，匀速捏过腿上修长的肌腱，开始新一轮探查。

“哦——”对方忽然开口，拖长了音，“瞧瞧我们发现了什么。”

特工的手指正陷在大使身上唯一一处称得上丰腴的臀肉里，稍稍往外用力便揭晓了其人深藏的秘密——一枚石珀嵌在臀缝间，正是肛塞底座的考究装饰。他毫不犹豫地捏住这截底座，缓缓转动。“大使先生，方便解释一下吗？”

钟离当即低喘一声。如果没有另一只手固定住他的腰，兴许他就要摔下去了。体内道具表面光滑，形状却不规则，一旦旋转起来，那些平缓或陡峭的凸起便一一碾过已被欺负了半日的腺体。在从小腹深处升腾起来的快感之中，他尽量平稳地说：“这是……我的至冬情人留下的，不是违禁物——”

特工没等他说完就往外扯出几公分。可怜的肉穴恰恰含在较粗的部分，又在对方审视的目光下，由于那器物的流线形态，咕啾一声将它咽了回去。搭在腰间的手抚过脊柱的凹陷，最后握住后颈。年轻人轻笑着弯腰，让自己的身形笼罩对方，在开始泛红的耳廓旁低语：“算不算违禁物品，得检查一番才知道。

“请先生把它弄出来吧。”

他松开钟离的后颈，转而锁住受缚的手腕，摆明了不许他用手辅助。钟离深深呼吸，心知不会这么容易。他的腿被绑得极开，难以借力，穴肉为了排出异物努力收缩，却像是主动索求快感一般把那些起伏缠得更紧，费了不少功夫才吐出大半。一同被挤出的还有黏腻的体液，却在淌下来之前被刮开，均匀抹在在穴口和会阴，激得他又吞回一截。

“这么舍不得，看来大使先生很喜欢你家情人呢。”年轻人语调轻快地评论道，抬手将玩具送回原位。

璃月人发出啜泣似的长吟，拱起腰肢，在脚镣中空踢几下，被顺手拍在臀尖。沾湿了的半掌手套与皮肤相触，制造出格外响亮的拍击声，却不会引发过多疼痛。“请别乱动，大使先生。”他说着抽送起手中之物，每一下都对准腺体，不断增加速度与幅度。

“妨碍公务是要受惩罚的哦。”片刻后，他以与手上动作截然不同的节奏慢悠悠道。

大使看起来不为所动，被捣弄的穴道前方，属于女性的器官却受惊似的涌出小股春潮，嘀嘀嗒嗒落在桌面。特工的耳朵不会错过这样的细节。他低头望去，刚刚发现这处秘径一般打量起来，潮热鼻息喷在雌萼上，惹得那儿渗漏不已。

“先生怎么一副很期待的样子？”年轻人笑道，为能够引发钟离这般反应颇感自得。钟离自然是期待的；两人皆心知肚明，所谓惩罚不过是更加激烈的引导快乐的手段，所以他也不等对方回答，自顾自说下去：“明明在‘查’后面，这儿淌水是怎么回事。大使先生身上还藏了什么好东西么？”

他不清楚钟离是否做了额外安排，不过以他家先生的敏感程度，仅仅因为道具、束缚和他的话语展露出眼下情状也属正常。钟离断断续续向他保证没带其它东西，特工阁下自可检视一番，他便从善如流地拈起挂在腿环上的夹子，一边一个夹住花唇。这些夹子为保护大使娇贵的衣物衬了硅胶软垫，也没有伤到更加矜贵的大使本人。雌穴因双腿大张的角度被它们扯开，直接示人以一小截熟红内壁，在闯入者的注视下微微颤动，叫他差点儿忘干净原本的安排，只想立刻埋入其中，尽情享用一番。

钟离条件反射地试图合拢双腿，却只是让脚踝上的锁链响了响。掌握了“妨碍公务”解释权的特工顺势落下一掌，饶有兴致地观察挨打后花壁的瑟缩，又与以不同力道摆弄玩具时那儿的反应相比较，想要试出对方最中意的手法，时而拉起腿环又松开，在光洁的大腿上抽出浅浅红痕。钟离忍过半日，此刻再难抑制呻吟和挣动，如此招来更多“惩罚”，渐渐从臀上转移到双腿之间。年轻人小心地避开夹子，掌风拂上充血的阴蒂，却极有技巧地转为挤压感，只是难免叫纹理清晰的战术手套蹭过充血的淫肉。直接受刑的雌穴不断泌出润滑，试图缓和拍击掀起的热浪，结果尽数化作愈发放浪的水声，和手套上粘连的细丝。

他始终留心着身下人的动静，于对方屏息噤声时将那支玩具一推到底，又在同一刻对雌蕊施以持续而轻柔的拍击。对方如他所料登上顶峰，疏于照料的性器喷发在自己的办公桌上，被扯开的雌穴极力翕张，内部痉挛历历可辨，却只能可怜地吞咽空气，令他难以自持地回想起被钟离许多次这样拆吃入腹的美味回忆。

钟离先是在束缚允许的范围内尽量向后靠去，渴求更多他提供的快乐，很快受不住想要退开，却被抓住手腕固定在原处，承受了对方要求他承受的过量刺激。年轻人犹未满意，不待他从浪巅回落便捏起翘得无法回到保护中去的肉粒，再摸到一枚垂在前方的夹子。大使先生一时没能反应过来，直到阴蒂被夹扁，又被这近乎残忍的尖锐快感送上连续高潮，雌穴喷发清液，一半冲开桌上的白精，一半打在地板上，这才开始静静挣扎。

特工一把抽出后穴里的道具，用快速摩擦将这次绝顶体验推到堪称可怖的程度，然后制住对方以免弄伤自己。钟离在他怀中哽咽着接连唤他的名字和曾经的代号，达达利亚便也忍不住在他后颈留了牙印，接着一路烙下吻痕。璃月人在他亲到腰眼时欢喜地抬身——至冬这样的地方住久了，谁都会渴望身体接触。

待他终于平复一些，达达利亚吮着他的耳珠，极尽绸缪：“先生都喊破我身份了，接下来还玩吗？”他扶着对方站直一些，擦净桌面和他家先生的胸腹，自己则站在一滩淫水中。

钟离断断续续道，“‘公子’年轻有为，却未掩饰声音……被听出来也不奇怪。”

这便是要玩下去了。达达利亚咬了一下方松开他的耳朵，把人按回桌上，低头看向腿间。缀着夹子的阴蒂被挤掉了大部分血色，在透明部件下粉白的一片。“特工”拨动夹子，又轻拉相连的松紧带，当即逼出一声闷哼。钟离试图摆腰避开，苦于看不到下身的情况，反受更多牵扯，终于松了齿关，泄出一连串呻吟。公子没在其中听出疼痛之意，放下心来，收回手前又他的屁股上啪地扇了一掌。

接着是解开皮带的咔嗒。

十余秒后，他踏前半步，踩出格外响亮的水声。

现在特工立在桌前，与被锁在桌上的璃月人相距不到一寸，钟离已能隐隐感受到对方身体辐射出的热意。公子按兵不动，将一切收入眼底——长发拢成一束，半掩着后颈的牙印，稍显凌乱地散在桌上和脊椎处，将那片背衬得雪白。往下是他受缚的双臂，肘部微屈，手腕放松地搭在尾椎上方。他见对方随着那三声响动无意识地收缩雌穴，挤出丝缕蜜液，舍不得叫人多等，刷地拉下裤链。

尺寸骇人的阴茎应声弹到大使先生那口屄上，烫得他发出急喘。蕈头在被扯开的肉壁上磨了几下，却接着蹭过会阴，埋入后穴之中。他退出又回来，重复几次，每一次都进得更深。已被玩具调教几小时的窄道在主人刻意放松和摆腰配合下不怎么费力地将他逐寸吞到底，两人同时发出长长的喟叹。钟离手指屈伸数次，忍不住开口：“特工阁下、怎么盯着同一处检查许久……”

达达利亚爱听他含蓄地喊饿。他本在抟弄那对臀瓣，把未绷紧的肌肉揉成各种形状，好叫钟离先适应一会儿，闻言取来那支道具。“总要查得彻底些。”公子温言安抚，打开先前不曾用到的震动，点在阴蒂夹上。

虽然还不准备立刻喂饱他，先上些甜点却没问题。

钟离剧烈颤抖起来。震动从他最敏感的部位沿每一条神经蔓延开来。他再控制不了身体，只能任由魂销骨铄的快感将自己吞没、摧毁又重塑。脚镣上的固定链故意留出了易于滑脱的空隙，挣动中他甩掉链子，一脚踏进自己的潮吹液里，滑倒前被身后人一把捞住小腹，哆嗦着踩上制式军靴的鞋面才算站稳。

在公子看来，钟离此刻的身形有如正在舒展肢体的猫科动物，他的体内则像烤到一半的蛋糕，又湿又软，黏得几乎在吮吸。他握着那截窄腰，刚好可以把拇指按进腰窝，扣住了反复捣进深处。钟离很快团手成拳，把腰塌得更低。达达利亚听着他毫不掩饰的呻吟，忽然非常想要见到他的脸。

下一回整根埋入时，他掐着对方一侧膝弯，把整条腿抬起来搁在桌上，几回之后是另一侧。 他猛然发力，把身高相仿的男人就这样挽着大腿抱在怀里，只靠腰腹发力颠动着肏他，撞得他的阴茎一次次拍上自己的腹肌。钟离低呼一声。他唯二的着力点是公子的臂膀和性器，只好仰头枕在对方肩上，绑在身后的手钩住了特工上半身的武装带。

这姿势不如方才这么深入，却瞄准了腺体，达达利亚迈步时重心的变换更是全数转化为针对敏感带的刺激。对方站定，急促的吐息捎着年轻人情动后沙哑的声音灌入耳中：“大使先生，要不要猜一猜，现在我们站在哪儿？”

钟离对他刚刚移动的方向很难说有任何记忆，唯独知道自己应当是留下了一路水痕。达达利亚也不是真要问他。他并起璃月人的一双长腿，单手搂紧。“刷啦——”

寒气扑上钟离赤裸的胸口，显得背后的胸膛格外温暖。他立刻反应过来这个问题的答案：公子这是拉开了落地窗的窗帘。先前俯在桌上时，蒙住眼睛的领带已被磨得快要松脱，此时恰好滑落下来。他眨掉眼泪，模模糊糊地从视觉上认知到自己现下的处境——

公子端着他站在窗前。他的双腿又被分开，反光的玻璃映出腿间淌水的双性器官和绞住阳具的后穴。本应乖巧合拢的雌萼被强行剥开，袒露出徒劳收缩着的花道。待他看清第三枚夹子，那片已被夹得有些麻木的淫肉似乎又突突跳动起来，仿佛期待更多玩弄。

他们的目光终于在倒影中相遇。特工仅仅挽起袖子，小臂迸出青筋和完美的肌肉线条；大使则双手受限，不着寸缕，视线中仅剩的衣饰也被用作施以淫刑的工具，面容却仍显端丽。似乎暂时欣赏够了，公子扭过头，鼻尖从他的下颌蹭到发间，一边又开始动作：“先生的水现在流得更凶了。因为摩拉克斯从前就是在这儿操纵至冬宫的吗？”

钟离捱过好几下才能慢慢回答：“通常……还是在办公椅——唔！”

达达利亚忽然把他按到落地窗上。三枚夹子嗒地碰上玻璃，接着是三者之间的雌花。他甚至抱着钟离左右挪动，让充血的媚肉更好地贴合冰冷的玻璃，制造出叽咕叽咕的水声。

“帝君大人这张小嘴，真想从外头瞧上一眼……”

办公室位于三楼，不对主干道，工作日下午楼下空无一人。即使有人，古闻基金会的窗防弹防窥，能见到的只有玻璃反射的天空。两人都清楚这一点，却也难免因为想象中他人的视线愈加兴奋。钟离伏在冷窗和火热的人类之间，一时只喊得出不成词句的吟哦，除了条件反射的颤抖再无其他动作。他被寒意折磨的屄口泌出更多热液，顺着光滑的表面潺潺而下。

公子加快速度，每一回都叫饱满的前端犁过腺体，将对方挤在玻璃上的阴茎一下一下捣出汁水。裹着他的肉穴开始无规律地收缩，已是又要去了。他用挺拔的鼻梁拨开璃月人微微汗湿的长发，一口咬住先前刻下的齿痕，用微妙的疼痛将对方送上高潮，自己也被绞得缴了械。

待钟离从白茫茫的欢愉中回过神来，他已被安置在“摩拉克斯操纵至冬宫时坐的”那张办公椅上，垫着自己反绑的双臂。公子正把他的双腿架上扶手；年轻人甚至已经拉好了裤链，仅能从潮红面色和衬衣皱痕窥见一斑他们方才的情热。他俯下身，爱怜地抚过饱受淫虐的花褶。

“先生可要坐稳了……”

他轻巧拆下阴唇上的夹子。血液回流挑起一阵酥麻，钟离忍不住拱起腰，又被坚定地按回去。对方单手握住璃月人颀长的脖颈与他接吻，不叫他瞧见自己要做什么，一边取来身后桌上的道具，用最后那枚夹子连接的绳链绕了一圈，然后打开开关。

钟离抽一口气。细碎的震动沿着绳链撩拨阴蒂，在体内蓄积起快感，却远不足以将他推上顶峰。公子起身，手指代替舌头滑入璃月人唇间，又把运转中的玩具放在他的阴茎边上，“要是晃下来扯掉夹子，大使先生可要受罪了。”

话音方落，钟离衔着他裹着手套的手指应声低吟。公子不说就罢了，如此一说，令人很难不去想象夹子被扯动会带来的酸涩。那手指在他口中戏弄一番，最后退到齿列边上，示意他帮忙脱掉手套，他便叼住指尖的一小块皮革——

门铃突然响了一下。

基金会核心成员有会客区的通行卡，内部还针对不同情况设置了三种不同的按铃方式，这样的动静不属于任何一种，多半只是通过常规渠道投递的信件或包裹。两人注视对方，继续他们正在做的事，公子的手从手套中挣脱出来时门铃又响。“我去看看，帝君大人能保持安静的吧？”他不紧不慢地把那只手套塞进钟离口中，语气诚恳得仿佛是在提供帮助，然后支着帐篷走出了房间。

钟离没去心算他离开的时间。他抬眼见到自己在落地窗上留下的斑驳精水——那儿本是一个他自己的湿拓，只是现在被彻底冲散了形状——即使不看也会在手套上尝到其中滋味。他的下身雌萼半拢，却无法阻止隔靴搔痒的震动诱出更多淫液，顺着臀缝滑下后穴，在椅面上积起小小一滩。

公子进门便见到他闭目坐在湿透了的椅面上，不听话地扭动腰腹，带着阴蒂夹微微摇晃。他下楼时只见到一个文件信封，邮递员已经离开，此时将东西丢上沙发，大步走到对方身前。钟离沉默地望过来；眼下他无法开口，不过达达利亚也无需催促，直接解放出硬得发痛得器官，在那口屄上蹭了两下以作润滑，然后压入冠部，一推到底。

钟离咬着临时口塞发出模糊的呻吟。他饿到现在，忍不住抬腰迎接，那支道具差点儿缠着绳链滚下去，幸好被对方接住，抽出来送回它最初的位置，把自己注入的精液堵在深处。公子旋转底座，直到凸起处好好抵着腺体，又把人按回椅子，从上到下快速肏进来。他的大腿拍上钟离湿淋淋的屁股，完美地压实里面含着的道具，拍击声彻底盖过了闷在肉里的电机运转声——那玩意儿没有关闭，隔着肉壁传来柔和的震动，他被夹得咬紧了牙。

曾经的帝君渐渐融化在椅子中，又被托着后腰捧高下身，公子得以一路碾过前侧的敏感带，撞上因情动而从更深处降下的肉环。他用另一只手扯起阴蒂夹上的绳链，变换着角度抖动手腕，可怜的肉粒都被小幅拉长。钟离抬起双腿缠他的腰，被手套封住的呻吟猛然拔高。又过几十秒，他哽咽着射在胸口，雌穴涌出的春潮染湿了公子的长裤，自己也被彻底灌满。

公子坐在草草擦干的办公椅上，用一方沾水的丝帕为骑着他腿的钟离轻拭胸腹。璃月人仅披着前特工的大氅，锁住双手的搭扣已经解开，只是手腕仍佩着一对护腕似的皮铐。

擦净躯干之后，达达利亚开始处理两腿之间。溢出的来自两人的体液在钟离的喘息中被一一抹去，随后这方帕子被折成长条，塞入驯服的花穴之中。织物柔软，敏感的肉道难以完全咽下；泛红的唇瓣抿着黑色的一角，叫年轻人不由得多欣赏了片刻。

“经检查，大使先生没有携带违规物品，一切正常。”他揽着钟离的腰，煞有其事地开口，“出于国家安全考虑，今天的行动不得公开，对您的那位情人也要保密。先生能做到的吧？”

钟离一手扶着他的肩，一手探向后方，从桌子的抽屉里摸到一张纸，拍在年轻人的胸口——愚人众的授权文书，抬头摩拉克斯，如今自然早已失效。

“公子阁下，你还不能离开。”他噙着一丝笑意抚上对方的脸，“很荣幸地通知你，你被征用了。”

END

다낭에서 가볼 만한 곳으로는 다음과 같은 곳들이 있습니다.

1. 미케 비치
   베트남에서 가장 유명한 해변 중 하나로, 깨끗한 백사장과 푸른 바다가 어우러져 아름다운 풍경을 감상할 수 있습니다.

2. 바나 힐즈
   해발 1500m 높이의 산 위에 위치한 테마파크로, 유럽풍의 건물과 놀이기구, 케이블카 등이 있습니다.

3. 오행산
   대리석으로 이루어진 다섯 개의 봉우리로 이루어져 있으며, 동굴과 사원 등이 있습니다.

4. 호이안 구시가지
   17세기의 모습을 그대로 보존하고 있는 마을로, 전통적인 건축물과 문화 유산을 감상할 수 있습니다.

5. 안방 비치
   미케 비치와는 달리 조용한 분위기의 해변으로, 수영과 휴식을 즐길 수 있습니다.

6. 영흥사
   67m 높이의 해수관음상이 있는 사찰로, 다낭 시내를 한눈에 내려다볼 수 있습니다.

7. 참 박물관
   베트남의 역사와 문화를 전시하고 있는 박물관입니다.

8. 빈펄랜드
   워터파크, 아쿠아리움, 놀이공원 등이 있는 대규모 테마파크입니다.

9. 롯데마트
   쇼핑과 먹거리를 즐길 수 있는 대형 마트입니다.

10. 한 시장
    전통적인 시장으로, 다양한 물건과 먹거리를 구입할 수 있습니다.

또한 다낭의 밤문화는 다양한 매력을 가지고 있습니다. 다낭의 대표적인 밤문화 장소는 다음과 같습니다.

1. 클럽 오큐펍, 뉴골든파인, ADM 등이 있습니다.

2. 술집 노보텔 다낭 프리미어 한강 36층에 위치한 스카이 36 바는 다낭에서 가장 높은 루프탑 바로, 도시 야경과 함께 칵테일을 즐길 수 있습니다.

다낭은 교통이 편리하고, 저렴한 숙소와 음식 등이 많아 여행하기에 좋은 곳입니다. 또한, 마사지와 스파 등도 인기가 있으니 여행 중에 피로를 풀어보는 것도 좋습니다. 다만, 여름철에는 습도가 높아 불쾌지수가 높아질 수 있으므로, 날씨를 고려하여 적절한 옷차림과 준비물을 챙기는 것이 중요합니다. 또한, 베트남의 문화와 관습을 존중하고 예의를 지키는 것도 필요합니다.

마지막으로, 여행을 떠나기 전에 충분한 정보를 수집하고, 여행 계획을 세우는 것이 중요합니다. 특히, 베트남의 공휴일과 축제 기간에는 교통 체증과 혼잡 등이 예상되므로 미리 대비하는 것이 좋습니다.

• 비엔티안 변마 교민들도 찾아가는 베스트 업체
• 호치민 밤문화 즐기는 법
• 방콕 한국 가라오케 베스트 두곳 안내 및 예약, 이용 방법

Anotações e tarefas

• Joplin – [Joplin is an open source note-taking app. Capture your thoughts and securely access them from any device.]

#G #化月

「化月」之三。520 活动贺文。

天地偶然留砥柱，江山有此障狂澜。

钟离架着达达利亚的胳膊，承担了大部分体重，不过仍然步履从容，将人一路带到孤云阁东南方。

日前，摩拉克斯把本体转移到此处。这里将是反抗天理的第二战场：撕开虚假之天以后，岩之执政的本体会飞升为新的月亮，掌管此后提瓦特朝潮夕汐。

达达利亚曾问过岩君神躯为何，钟离回答：“在普通人看来，是一块比较大的石头。”问题在于，公子并非常人。三个月的深渊之旅除了令他从血海磨砺出极致武艺，也让他拥有了在某些时候过强的感知能力。

譬如说，他曾经认为，尽管谦逊是璃月古来推崇的美德，钟离自称“中人之姿”还是多少有些过分了。后来才知，岩君肉身还真是按中人水平打造，只有自己这般灵觉太高者，方能享受到那人类视觉光谱以外的美貌。

“什么嘛，璃月人追捧先生居然主要是因为心灵美？”执行官大呼意外。

“公子觉得我不配吗？还是璃月人不配？”钟离顺着他的话逗他。

达达利亚觉得怎么答都输了，哼哼唧唧地说，“璃月人亏了我赚了。”扑过去用嘴堵他。

总而言之，离摩拉克斯本体越近，他被深渊洗礼过的身躯表现出来诸如目眩耳鸣之类的异常症状就越严重；常人无法彻底感知的存在对他而言则是难以承受。或许多少有些无谓的自尊心还在要求他维持执行官和人类的体面，他的理智与情感则认为偶尔依赖自己的男朋友是合情合理的，何况整个提瓦特的命运都有赖于他。

“公子感觉如何？需要到此为止吗？”

他如闻仙乐——钟离的声音确实正是，将他不知何时开始幻视的可怖景象涤荡一清。

“还、还行。别说了钟离，我今天一定要见到你。”

“往后每夜都能见到。”钟离说。

“那不一样。”他坚持，“而且要不是为了见你，我现在应该在先锋队。”

“阁下不在先锋队是因为伤兵不上前线。”钟离提醒他，然后道，“好吧，作为对公子英勇负伤的补偿。”他陪执行官缓缓绕过最后一座岩枪化作的巨砄，直面最古老魔神的神躯。

——难以想象旁人会窥见怎样的“石头”，因为达达利亚看到无数提瓦特存在和从未存在的事物；它们无休无止地诞生和堙灭，激起无数能量的涟漪。任何投入其间的神识，仿佛都会被激烈地彻底熔炼为黄金。

亿万个崭新的宇宙在他脑中轰然炸开。他想起不知从哪儿听来的枫丹科学院提出的假说，认为物体的引力与质量成正比，面前岩之权柄的具象无疑正是最为沉重之物，以至于不仅吸引了自己的目光，连一丝心神都无法逃离。他的本能相信这是一种压倒一切的美，他的大脑则无法理解；不过达达利亚非但不愿逃离，甚至胆敢驱动自己的意志，去触碰那庞然的壮阔。

毕竟那是钟离。

而钟离是神。

祂是时空结构折痕的汇聚之处，是稳定了世界秩序的锚点，是航行于无尽幽邃之海的提瓦特这座孤舟的压舱石。在认为自己触碰到神的一瞬间，执行官觉得自己洞悉了世间一切秘密，可下一秒又尽数忘记，连同他自己。

先生，我找不着自己了。他以为自己只是想想，说不出声；然而不知过了多久，他听到钟离说，我们都在。

他慢慢意识到两人已经身在码头，并肩倚着一截岩礁。钟离问他，“看到了，好看吗？”

“好看。就是我本来以为还能做点别的什么……”他喘了口气，“比如，嗯，留点遗传信息在你身上之类的。”

饶是钟离见识过六千年大风大浪，也不禁为这厚颜无耻的发言怔了几秒。“公子对我的任何形态都有兴趣，我理应感到荣幸，不过阁下最好还是量力而为……”

达达利亚笑出了声，然后靠过去吻他。钟离微微侧头，让这个情人之间表达感情的正常方式深入了些。

“该动身了。”一分钟后，他说。

“……要是没成，先生得在下一个轮回喝火水的时候想我。”至冬人要求道。

钟离瞧他一眼，又亲一下，说，“知道了。”

达达利亚这才放开环住他腰的手，率先转身，走向泊在不远处的快艇。

半个多小时后，他登上旗舰，进行战前准备。全体船员彼此见证，立下守护的誓言，然后他们转身，望向孤云阁的方位。

从远处看，历经水磨风蚀的巨大石柱呈现出明显的枪尖形状，有金色之物正从其间升起。在如此距离之外和元素辉光的映照下，达达利亚看到的景象已与旁人并无不同；年轻的指挥官知道，那就是自己方才有幸目睹的岩君本体。

璃月兵法曰：以正合，以奇胜，而摩拉克斯即是此役奇兵。在这千年前的决胜故地，武神打响了推翻天理的发令枪。祂将暂时引开天空岛的全部注意，为正面战场赢得宝贵时间窗口。在此期间，布防于云来海的舰队会负责周边国家的安全；至于承受绝大部分攻击的摩拉克斯——世间恐怕没有比祂更加坚固之物了。

璃月人如今也知道，帝君从未停止注视他们，此后亦将继续注视挣脱束缚后的提瓦特。他们全体脱帽致意，带动其他船员一道，达达利亚也摘下面具。今晚的“月亮”升到预定高度时，他沉声下令：“鸣礼炮。”

二十余艘舰船主炮依次炸响，声浪摇撼大洋，送别岩君。这些炮膛紧接着被装填实弹，用以阻击即将降临的天罚——它们在摩拉克斯接近天空岛的海拔时如约而至。无数能量洪流同时喷涌，顷刻之间飞跃千里，落在神躯之上。甲板上有人克制地低呼一声，随即松一口气——那些光束无声无息地溶入玉璋，没有激起一丝涟漪。

不过所有人都明白，这只是小打小闹的序幕。整座浮岛开始发光——沉眠已久的天理堡垒启动了。

更多能量倾泻而来，过饱和攻击制造了无法预测的乱流，命中陆地时直接将物质消弭。舰炮开始真正地轰鸣，以中和那些可能落在沿海城市的可怖光束，只是偶有漏网之鱼撞上璃月港亮起的护盾。然而天空岛仍在加大输出的烈度；他们不得不放过一些相对无害的，任由它们砸向云来海边纷纷展开的各色光盾。

公子抽空观察上方的战况。摩拉克斯悬停半空，玉璋忽明忽暗，仿佛被阻于此，不过参与计划的他自然明白，这只是简单有效的诱敌之计，以及钟离想以这个身份，最后一次护佑璃月，护佑提瓦特。

浓云正以祂为中心、以肉眼可见的速度聚拢，意欲困锁神明。天光转暗，岩盾之辉也被密云遮断，唯有横亘长空的闪电刹那间照亮一切。似乎为了接下来的一击，天空岛放缓攻势，开始蓄积能量；云来海上肆虐的元素平息了些，炮声也渐稀疏。达达利亚得有余暇深吸一口气，等待亲眼见证最多一生一回的场面：天理之钉。

——此战之后，若非第一王座退场，即是提瓦特重启。

当天理惩罚胆敢僭越天空——胆敢撕开虚假之天之人，便会投下天钉。如今提瓦特现存两处遗迹，一在龙脊，一在层岩，前者至今仍为凡人禁区，后者则似乎被坎瑞亚遗民加以研究利用。指挥官怀疑岩君亦以隐秘的方式参与其中，只是钟离总是巧妙带过这个话题，他就明白此事还是自己不可触及的机密。

此刻，在他面前，天空岛的下半部分开始形变，既像机械，又像某种幻想中的生物体。一枚银柱从新生成的孔隙排出，甫一出现就仿佛吸走了一切颜色，叫天地间只余黑白，然后似慢实快地向璃月港坠落。船上有神之眼持有者认出了这东西的性质，惊叫出声。港口居民已经全部疏散，然而仍有同袍驻防于此，城市毁坏亦不仅是物质损失。

数息之后，近十颗元素炮弹向它飞去，却如泥牛入海，没有造成任何战果。

层云最暗处蓦地探出一只玄底金纹的巨手。

巨手拨开暗云，随后金光照彻。待众人又能看清东西，岩君那仅在上古壁画中出现过的白衣法身正手执断虹，顶天立海。此时云峰倒悬，反似拱卫这位群山之主。祂挥落武器，凭空留下一道裂痕，接着翻腕旋枪，搅动空间。

银钉去势一顿；扭曲的空间如同漩涡，离心力将它扯往摩拉克斯的方向。几艘舰船擅自开火，他们的指挥官却不在意，因为就连公子本人都无视了“不得干扰魔神战场”的禁令，召唤出命座本相。据他所知，女皇早同岩君在雪山与巨渊暗中探索反制方案，且卓有成效，亦清楚这方案的实施者会是钟离，然而事到临头，他也想为对方承担可能微不足道的一点儿伤害。

此时此地元素异常活跃，又或许因为他心中恳切，魔鲸较往日身形更巨。它自海中跃出，带起一片星光，游至神明身侧时却被握住尾巴，往祂背后一带。

摩拉克斯松开他命座后武器换手，倒拖长枪走向天钉。一步，两步，祂踏浪而前，墨色长臂上的发光线条勾勒出肌肉的起伏。痴迷战斗的武人看得出来，祂是在控制腰腹与四肢，在行走中收拢全身的力量。无论武神接敌前调整姿态的方式还是祂的存在本身都叫执行官瞧得头晕目眩。

第三步走完，岩君恰好侧对银钉，拧腰送拳。

从公子的视角来看，天钉仿佛只是轻轻碰上摩拉克斯的手，但他却有好几分钟听不到任何声音。万物静止之中，玉璋闪烁数次，随后彻底熄灭。无形气浪卷起神明雪白的袍角，推开长鲸和整片天空的乌云，甚至吹散了他们的编队。银钉龟裂，化作灰烬，一同洒落的还有熔金般的神血，叫孤云阁下海水沸腾，将沙滩炼出一色琉璃。巨鲸急于返回，因为他看到黑岩之中亦露出金色神骨。钟离叫他放心，用那只手摸了摸他的鼻尖，却在独角上留下一道金痕。

正面战场上，先锋队在天空岛投下天钉后的空虚之际发起进攻，天理已无暇顾及此地。自此，岩君在提瓦特最后的任务圆满结束。祂挥手撤下法身，回归本体，继续向天外飞去。达达利亚控制命座之相游弋在旁，云来海上响起悠远鲸歌，直到升至魔鲸难以为继的高度，这才飘散为雨。

舰队整编返航时，大家间或举目望天。摩拉克斯在离开提瓦特足够远的位置开始吸收岩元素，体量急剧扩大，始终没有离开众人的视线。有船员向指挥官报告自己违背作战计划、擅向天钉开火一事，公子只是掏了掏耳朵：“啊？你说什么？刚刚太响了，我还在耳鸣。”

此事就这么揭过了。

之后他在舰尾见到钟离。他不知何时来的，仍是方才那袭白衣，面朝大海坐在栏杆上。达达利亚知道他需要休息，或许还在回顾自己的千年神生，几多故人。

如果一切顺利，他同天理的契约将终结于今日。

旁人显然看不到他，执行官也不便去亲吻那泛金的辫梢，只好假装此夜的月亮并没有落在自己船上。不过第四次刻意路过舰尾的时候，他还是忍不住稍稍提高音量，作感叹状：“月色真美啊！”

太阳未落，其他船员不明所以，也无意追究。钟离到底被他逗笑了，转身翻到甲板上。“谢谢？”他说。

“不客气。”达达利亚目不斜视，用口型回道。

END

«دوستان میشه بیاید و درباره این موضوع نظر شخصیتون رو بگید و استدلال کنید براش.

برای ساختن انیمیشن/فیلم‌های اقتباسی از داستان‌هایی که به طور سنتی از شخصیت سفیدپوست استفاده شده، نباید از بازیگر سیاه‌پوست استفاده کرد.

بگید موافقید یا مخالف و چرا؟»

و یک سری جواب دریافت کردم که ترجیح دادم درباره‌شون بنویسم چون این موضوع مدت‌ها روی دلم سنگینی می‌کرد. (همه نظرات و نقل قول‌ها در گیومه آورده شده)

در ادامه هم می‌خوام نظرات مخالف و موافق رو بیارم و با فکر و نگاه خودم بسنجم. در آخر هم میگم که چرا به نظرم این موضوع با اینکه در نگاه اول حاشیه‌ای به نظر میاد، توجه بهش مهمه. در نهایت همچنان دوس دارم بیشتر به این مسئله فکر کنم و بیشتر صحبت کنم.

دو توضیح

یکی از نظرات این بود که:

«مشکل رنگ پوست نیست، بعضی فیلم هایی که اینطوری ساخته میشن ضعف نویسندگی و کارگردانیشون رو پشت این Diversity قایم می‌کنند.»

به طور کلی این حرف ممکنه درست یا غلط باشه. اما بحث اینجا درباره رنگ پوست و نژادپرستیه، نه نیت شرکت‌هایی که این اقتباس‌ها رو می‌سازن، و نه مهارت کارگردان. بیاید فرض کنیم بهترین کارگردان دنیا می‌خواد کار رو پیش ببره. در نتیجه برای دیده شدن اثرش یا پنهان‌کردن مشکلاتش به دنبال انجام این کار نیست. مسئله فقط قراره درباره رنگ پوست یا به طور کلی نژاد (که هنوز با خود مفهومش هم مشکل دارم) باشه.

دوم اینکه یک تعریفی خیلی دم دستی از نژادپرستی بذاریم که بدونیم درباره چی حرف میزنیم. ظاهرا ما بیشتر از اینکه بدونیم نژادپرستی چیه، بعضی از مصادیق مشخصش رو میشناسیم. مثلا الفاظ تحقیرآمیز یا پیشفرض‌هایی که بلاخره به عنوان نژادپرستانه پذیرفته شدن. تعریف: نژادپرستی در واقع تفاوت‌های بیولوژیکیِ واقعی یا خیالی را مبنای برتری حقوقی گروهی از انسان‌ها بر گروهی دیگر می‌داند. اما نژادپرستی فقط به ویژگی‌های بیولوژیکی محدود نمیشه و الان درباره قوم و دین و فرهنگ و ... هم به کار میره. (هزارمدل تعریف با همین معنای کلی وجود داره که با جستوجوی ساده میشه پیدا کرد.)

موافق‌ها: رنگ پوست نباید تغییر کنه.

۱. «موافقم. به دو دلیل: •شخصیت‌های سیاه‌پوست لایق داستان‌های مستقل خودشون هستن. نه داستان‌های عاریه‌ای از سفیدپوست‌ها.

•اتفاق خطرناک دیگه‌ای که داره به صورت تکرار شونده توی سینما میفته، استفاده از شخصیت‌های سیاه‌پوست توی فیلم‌ و سریال‌های تاریخیه. این موضوع در درازمدت باعث تحریف تاریخ می‌شه انگار هیچ‌وقت هیچ ظلم و تبعیض نژادی نبوده.»

جواب من: در پاسخ حرف اول باید بگم که سفیدپوست‌ها یا سیاه‌پوست‌ها انسان‌های متفاوتی نیستن که به داستان‌های متفاوتی نیاز داشته باشن. در واقع دغدغه‌های انسانی در وهله اول همگی مثل همه. مگر داستان‌هایی که مشخصا درباره خود تبعیضه. مثل داستان‌هایی درباره برده‌داری یا قتل عام سرخ پوست‌ها. آیا سیاه‌پوست‌ها به جز داستان‌هایی در این موضوع، مسائلشون متفاوت از سفیدهاست یا با بقیه انسان‌ها مشترکن. اگر سیاه‌پوست‌ها به عنوان عضوی از گونه انسانی بخوان پری دریایی سیاه‌پوست داشته باشن، دیگه موضوع خودشون نیست؟ به عبارت دیگه، چه معیاری برای «موضوع اونا» هست؟ غیر از اینه که همه آدمیم و در زندگی روزمره بدون نژادپرستی، مسائل یکسان داریم؟

بخش دوم حرف هم موافق نیستم چندان چون اگر کسی بخواد واقعا به دنبال تاریخ باشه، منابع موثقی هست. آثار سینمایی و هنری در نهایت برداشت هنرمنده. بیشتر یک اثر هنریه تا منبع تاریخی. حتا قصدی هم در ارائه تاریخ نداره احتمالا. شاید مستند برای رجوع منبع بهتری باشه. (هرچند در نهایت هر متن و داستان و فیلم و ... برداشت مولفه اما تفاوتشون با هم چشمگیره. پژوهشگر به هر حال به یک روش خاص مقید میشه اما هنرمند در ساخت اثرش محدود به روش علمی یا پژوهشی نیست.)

۲. «من به‌نظرم نباید تغییر کنه. باید با همون ملیت باشه. مثل این میمونه که الان برای ساخت مجدد «پوکوهانتس» بیان از یه سفیدپوست استفاده کنن. یا مثلا برای ساخت مجدد فیلم هری‌پاتری، بیان هرماینی رو سیاه‌پوست کنن. خب نبوده از اول! چرا برای جلوگیری از نژادپرستی باید به چیزی که ازش اقتباس میشه گند زده بشه! میشه کلی فیلم و... جدید ساخت با شخصیت سیاه‌پوست.»

اول اینکه ما درباره ملیت حرف نمی‌زنیم و درباره نژاده. که فرق دارن. چون افراد از نژادهای مختلف ممکنه توی ملیت باشن یا برعکس یعنی یک نژاد در ملیت مختلف پخش شده باشن. این نکته مهمیه.

قسمت اول نظر از مقابله به مثل استفاده می‌کنه یعنی میگه همونطور که به جای یک شخصیت سرخ‌پوست نمیشه، سفید گذاشت، برعکسش هم ممکن نیست. به نظر قانع‌کننده است اما باید یه چیزی رو روشن کنیم.

پوکوهانتس یک شخصیت سرخ‌پوست در یک قبیله سرخ‌پوسته. مثل اینه که توی داستان کلبه عمو تام که برده است، یک شخصیت سفید بذاریم. نیازه بگم که چقد بی‌معنی و متناقضه؟ این داستان‌ها تمرکزشون بر تبعیض و اتفاقات ستمیه که بخاطر نژاد رخ میده. رنگ پوست هدف نویسنده داستانه. عوض کردنش کل هدف داستان رو زیر سوال می‌بره.

ما باید فرق بذاریم بین داستانایی که با تغییر نژاد خط داستانی از هم نمی‌پاشه، بلکه فقط «رنگ پوست» عوض شده، و داستان‌هایی که نژاد تاثیری توشون نداره. دقیقا مثل داستانای سیندرلا و سفیدبرفی و ... . (این درباره بقیه تفاوت‌های زیستی هم صادقه مثل جنسیت، گرایش جنسی و ...)

اما تنها بخش نظر که برای من دردآور بود این بود که: چرا برای جلوگیری از نژادپرستی باید گند زده بشه به داستان؟ چون نژادپرستی وحشتناکه، چون ستمه. چون نه تنها باید برای ازبین بردنش تلاش کرد بلکه باید هر داستانی که ممکنه تبعیض نژادی رو بازتولید کنه، به نحوی عوض بشه یا از بین بره. هیچ داستانی اونقدر ارزشمند نیست که نخوایم تبعیض و ستم و نگاه تحقیرآمیز علیه میلیون‌ها نفر از بین بره.

در آخر که باید برای سیاه‌پوستا داستان جدا درست کرد، به جز جوابی که توی نظر اول دادم یه جواب دیگه هم هست. خلق داستان جدید برای هر نژادی شدنیه و انجام میشه. نکته ما در اقتباسه. اینکه دلیلی برای تغییر رنگ شخصیت‌های داستان‌هایی که به نژاد وابسته نیست، وجود نداره. در نهایت به جز اختلافای ظاهری چه فرقی بین نژادها هست که نیاز به داستان جداگانه داره؟

۳. «موافقم، بیشتر یه نگاه ترحمی داره که آخی شما هم بازی. باید براشون داستان‌های خودشون رو نوشت. ولی خب ازون‌جایی که شورشو درآوردن دیگه داستان‌های جدید دیده نمی‌شن و مجبورن برای جذب مخاطب داستانای قدیمی رو خراب کنن.»

این نظر جالب بود چون جمله اول عجیب بود. آیا سیاه‌پوست‌ها احساس ترحم می‌کنن، یا این چیزیه که ما داریم میذاریم توی دهنشون. فقط کسی میتونه ادعا کنه سیاه‌پوستان در این وضعیت احساس ترحم می‌کنن یا نه، خود سیاه‌پوستا هستن. پس اگر میخوایم این حرف رو بزنیم باید چندتا نقل قول یا بیانیه از زبون خودشون پیوست حرفمون کنیم.

در نتیجه اولا ما نمی‌تونیم بفهمیم سیاه‌پوستان واقعا چه احساسی دارن چون ما هرگز تجربه اونا رو نداریم. اما نکته عجیب‌تر اینکه چطور شما این احساس ترحم رو حس می‌کنید اما بازیگر نقش آریل که سیاه‌پوسته نه تنها احساس ترحم نداشته بلکه حاضر شده این نقش رو بازی کنه! یا خیلی از مقالاتی که خود سیاه‌پوستان در این زمینه نوشتن.

اما یک نکته مهم‌تر: خیلی از کسانی که در اقلیت اند ممکنه ندونن که داره بهشون ستم میشه یا دارن سرکوب میشن. مثلا برای سالیان سال زنان که عملا مایملک شوهر و پدرشون بودن، این موضوع رو به عنوان یک امر جهانشمول و حقیقی و مشیت الهی و غیره پذیرفته بودن. بسیاری از کلیشه‌هایی که ما هنوز داریم میبینیم نشون میده صرف «زن بودن» به معنی «آگاه شدن از تبعیض» نیست. ممکنه دراقلیت باشیم و ندونیم.

اما از طرفی برعکس هم رخ میده. مثلا گروه یا اقلیتی به صرف بودن در اقلیت، هر شکلی از بدرفتاری با خودشون رو ستم تلقی کنن. به عبارتی ممکنه هر مشکلی که دارن رو تقصیر جنس یا نژاد و ... بندازن. در واقع وضعیت قربانی درون اونا چنان نهادینه شده که هر رفتار بد رو ستم، و هر رفتار خوب رو «ترحم» تلقی کنن. یعنی اون آدم در درون خودش چنان احساس حقارت یا قربانی بودنی داره که کارهایی از این دست رو ترحم معنی کنه. و ممکنه احساسی خودشون رو (قربانی بودن) رو فرافکنی کنن و معتقد باشن داره بهشون ترحم میشه. این هم نشونه ناآگاهیه.

بخش دوم هم که درباره نیت سازنده‌هاست که مسئله من نیست. نیت اونا هرقدر بد باشه، باید یه بحث جداگانه داشت. قطعا من هم باور دارم که توی «صنعت» سینما هدف پوله ولی خب این خودش یه بخث دیگه است.

نکته دیگه اینکه، حتا اگر نیت این شرکت‌ها اخلاقی نباشه، نتیجه ممکنه خوب باشه یا بد باشه. صرف اینکه کسی بخاطر پول اینکارو میکنه، به این معنی نیست که کارش نتیجه بدی داره. نیت و نتیجه لزوما وابسته به هم نیستن!

۴. «مخالفم ، این به معنی نژادپرستی نیست ولی سندرلا با پوست تیره یا چشم و ابرو مشکی رو نمیتونم قبول کنم ، همونطور که بلک پانتر رو نمیتونم قبول کنم یک سفید پوست بازی کنه»

این نظر در واقع استدلال نیست. صرفا یک «قبول نداشتن» ه. خب ما خیلی چیزا رو قبول نداریم اما دلیلی نمیشه وجود نداشته باشن یا اشتباه باشن. اما دلیلی داشت که این نظر رو آوردم. چون منو یاد یه حرف از یه دوست انداخت که شفاهی بهم گفت: من چون با این شخصیت بزرگ شده ام، تصورات کودکیم خراب میشه ازش. سوال من این بود، اگر تصورات کودکیت بخشی از یه فرهنگی باشه که نژادپرستی رو بازتولید میکنه، ترجیح نمیدی خراب بشه؟ چرا انقد احساسات ما برامون مقدس و خارج از دسترسه. مگر ما همه باورهای کودکیمون سالم و خوب اند. پدر و مادر ما توی بچگی قهرمان‌های ما بودن، فقط ده سال بعدش، نه تنها قهرمان نبودن بلکه کلی خطاکار به نظر میرسن. چرا تغییر کردن «احساسات» ما انقد ترسناک میاد؟ یا بهتر بپرسم، چرا دباره تغییر احساسات «معیارهای دوگانه» داریم؟ چرا نباید به این نگاه کنیم که بخش بزرگی از احساسات ما صرفا براساس یه دریافت ناخودآگاه و غیرارادی از جهان اطرافمونه؟ چرا نمیگیم «خب این هم اشتباه بود» به سادگی!

مخالف‌ها: تغییر رنگ پوست شخصیت‌ها مشکلی نداره.

این نظرات تقریبا همون حرفای منه. فقط واسه منصفانه بودن متنم آوردمشون.

۱. «اوکیه به نظر من. یادمه اون تایمی که پری دریایی تریلرش منتشر شد یه فیلم گذاشتن که این تریلره رو برا بچه‌های سیاه‌پوست گذاشتن و همه‌شون ذوق کرده بودن. یعنی داستان‌های خیالی به نظرم اوکیه و تاریخ نیست که بخوایم دقیقا شخصیتارو بازسازی کنیم.»

۲. «به طور کلی با این مخالفم. در شرایطی خاص که این داستان مال منطقه‌ای ناشناخته برای دنیا با فرهنگی در خطر نابودی باشه موافقم که باید جزء‌به‌جزء به داستان وفادار باشیم. ولی در غیر این صورت نه. چرا که فرهنگ یه چیز سیّاله و هنرمندان هم اثر مهمی روی فرهنگ دارند. می‌شه تغییرش داد و باهاش بازی کرد. می‌شه از بازیگر سیاهپوست یا شرق‌آسیایی هم استفاده کرد. در مناطق چندفرهنگی یا چندنژادی چنین داستانی می‌تونه جالب‌تر هم باشه چون انگار تناسب داره با محل زندگی آدم‌ها.»

۳. «به نظرم اگر به اصل اون اثر و محتواش خدشه‌ای وارد نشه و یا به قول عرفان مختص به منطقه خاصی نباشه، اوکیه. مثلا نمی‌شه که دوازده سال بردگی رو بدیم یه سفیدپوست بازی کنه. :// اما از نظر من اگر سفیدبرفی رو یک سیاه‌پوست بازی کنه خیلی هم قشنگه، چرا که نه.»

۴. «من مشکلی با استفاده از شخصیت سیاه پوست ندارم ولی نکته مهم این هست زمانی که داستان در مورد یک موضوعی هست و اتفاقا نوع نژاد و فرهنگ مشخصا به جایی خاصی مربوط هست احمقانه است که کسی بخواد به بهانه های مختلف از شخصیت غیر منطبق استفاده کنه ( مثلا سفید برفی سیاه). بطور کلی در مواردی که داستان اصلی دارای ویژگی های خاصی هست به نظرم یا باید کلا یک اقتباس تمام عیار با تغییرات زیادی باشه یا هم به  ویژگی های اصل داستان وفا دار باشه.»

سفیدبرفی فقط اشاره به زیبایی جادویی سفیدبرفی اشاره داره. اینکه سفیدی اون دلیل زیباییشه. که خب ربطی به برف نداره. اسمشو عوض کنن و هفتا کوتوله بذارن کنارش. چرا نشه؟

سخن آخر

اما تصور من از نژادپرستی چیه؟ باتوجه به اینکه نژادپرستی شکل‌های گوناگون داره و بسیار پیچیده و نهادینه شده من واسه خودم اینطوری تعریف می‌کنم: هرجایی در مواجه با هر کسی، من متوجه تفاوت‌های بیولوژیکی یا فرهنگی شدم، و برای قضاوت شخص به جای رفتارش، تفاوت‌هاش رو مبنای قصاوت قرار بدم، من نژادپرستم. و بله من نژادپرستم و این موضوع سالیان سال ذهنم رو مشغول کرده. همیشه در حال سنجش پیشفرضام هستم و حواسم هست که آیا براساس رفتارش قضاوت کردم، یا تفاوت‌هاش؟ در این موضوع خاص، هر جا من حتا «متوجه تغییر رنگ پوست بشم» نژادپرستم». چرا انقد این تفاوتا باید به چشم بیاد. من معتقدم باورامون رو باید شخم بزنیم. ما نیاز داریم باورهامون رو زیر سوال ببریم. دقت کنیم که چقدر روی رنگ پوست حساسیم. به عبارتی چقدر نژادپرستیم و باورهای نژادپرستانه تا کجا ممکنه رسوخ کرده باشه توی افکارمون.

اما چرا پرداختن به این موضوع مهمه؟ برای ما اصلا محل پرسش نیست چون ما اصلا با سیاه‌پوستا زندگی نمی‌کنیم! مهمه چون می‌تونیم خودمون رو بسنجیم. ما ممکنه حتا در مسائلی که باهاشون درگیر نیستیم هم جانبدارانه رفتار کنیم. می‌تونیم بفهمیم نژادپرستی می‌تونه تا کجاها پیش بره. اینکه ما از نژادپرستی مصون نیستیم. اتفاقا بسیار مستعدشیم. مسئله مهاجران کشور ما همیشه هست و گاهی فقط پررنگ میشه. حتا آدمهای بسیار موجه و «مودب» هم در بزنگاه رنگ عوض می‌کنن و برای نپذیرفتن باورهای نژادپرستانه دست به استدلال‌هایی مثل استدلال‌های بالا میزنن. در حالی که تنها چیزی که نیاز داری اینه که خودمون رو به جای اون اقلیت تحت ستم بذاریم تا بفهمیم باورمون اشتباهه.

اولا ممنون که تا اینجای متن خوندید و دوم من همیشه آماده صحبت و گفت‌وگو هستم.

commodified through code, a codemodified me lies (too many, too often) into my own devices: adrift in this digitally inflicted writing

brainpress CTRL+ALT+DEL if reboot = false: try(again) (again) (again) no else: burn(out)

Ambientes virtuais de aprendizagem (AVA ou LMS)

• Gnomio – hospedagem gratuita do LMS Moodle.

Plataformas de compartilhamento e colaboração

Nextcloud – instâncias

Nextcloud é uma plataforma de compartilhamento de dados e arquivos e de colaboração em nuvem de código aberto que possibilita a criação de servidores de hospedagem de arquivos privados ou empresariais.

• NCH

Creo que una de las formas más importantes de mejorar el mundo es aumentando el conocimiento de las verdades que gobiernan nuestra existencia. Entendiendo cómo funciona nuestro mundo (y nuestro universo) tendremos las herramientas para solucionar los problemas que lo aquejan y encontrar oportunidades para hacer de este un lugar mejor. También creo que saber la verdad, es decir, coincidir nuestras creencias con la realidad, es en sí un bien a alcanzar. Por todo eso es que en este artículo busco trazar un camino sobre el cual poder acercarnos lo más posible a la verdad.

Primero modelemos

Como soy computín, he pensado en concebir cada ser como un objeto. No me refiero a deshumanizar a la gente, sino a usar los principios de la Programación Orientada a Objetos. Cada objeto tiene un conjunto de atributos y valores asociados a esos atributos. Por ejemplo, agarremos una persona adulta ordinaria de nuestro tiempo y país. Esta persona:

• Nombre: Juan Gutiérrez
• Edad: 38
• País: Chile
• Previsión de salud: Fonasa
• etc
• etc
• etc

En este caso Nombre sería un atributo, y Juan Gutiérrez sería el valor asociado a dicho atributo.

También podemos usar un modelo inspirado en el realismo aristotélico, en el que cada ser es una substancia con esencia y accidentes. Cada atributo sería ya sea parte de la esencia o de los accidentes, pero no en ambos.

Personalmente pienso que debemos tener una consideración por todos los seres conscientes, es decir, aquellos que pueden pensar sobre si mismos, reflexionar sobre su propia existencia. No tienen que ser humanos necesariamente. El ideal es que todos ellos encuentran las respuestas a todas las preguntas universales. Veamos a qué me refiero con ésto.

Con preguntas universales, me refiero a las preguntas que todo el mundo puede hacerse. Las preguntas estereotípicas como ¿Quién soy?, ¿De dónde vengo?, ¿Para dónde voy? son ejemplos clásicos de preguntas universales, pero también pueden haber preguntas menos conocidas, tal como “¿Cómo garantizo mi supervivencia el mayor tiempo posible?” Esta pregunta tan cotidiana también es universal pues todos los seres vivos buscan sobrevivir.

¿Debemos saberlo todo?

Bajo este modelo, yo me he preguntado si es que tener respuestas a todas las preguntas universales implica conocer todo lo que existe. Usemos el modelo que acabo de exponer para responder a esta interrogante.

Entendamos el universo como lo que contiene todo lo existente. Entonces cada ser existente, existe dentro del universo. Por tanto, conocer el valor del atributo “Descripción completa de todo lo existente en el universo al que pertenezco” implica saber todo lo existente. Quizá no contenga lo no existente, pero si podemos imaginar lo no existente entonces lo no existente existe en nuestra imaginación.

Si consideramos lo anterior, y como cada ser existente pertenece a este mismo universo, entonces ¿Cuál es la descripción completa de todo lo existente en el universo al que pertenezco? es una pregunta universal y responderla significa tener una respuesta para todo lo existente.

Pero saberlo todo es una tarea titánica! ¿Será posible que algún día lo sepamos todo?

En la vida hay que ser pragmátic@s, rayemos la cancha

Encontrar las respuestas a todas las preguntas universales parece una tarea imposible, pues tomaría demasiado tiempo, y hay preguntas que podrían ser imposibles de responder. Entonces, llegar lo más posible a la verdad no consiste en saberlo todo. Propongo una forma de medir el progreso en esta materia según qué tanto nos distanciamos de la verdad.

¿Cuánto cuesta llegar a la verdad?

Daré un ejemplo de lo anterior. ¿Sabes cuánto es 2+2? Asumo que sí. ¿Pero podrías memorizar el valor de a+b para cualquier par de números enteros a y b? Obvio que no porque existen infinitos números enteros. Existen infinitas proposiciones verdaderas, así que en vez de intentar de memorizar todas las sumas, que es imposible, mejor creemos un método eficaz para conocer el valor de a+b para los valores de a y b que queramos o necesitemos. Actualmente es muy fácil hacerlo con ayuda de la calculadora, pues ésta combina una implementación de un algoritmo genérico que sirve para calcular sumas de números y un inmenso poder de cómputo. Pero antiguamente no era el caso y era necesario que los humanos calculáramos la suma usando nuestro cerebro como computador, lo que era mucho más lento. Lo que hicimos como especie fue reducir el costo de acceder a la verdad. Esta reducción de costos también ocurrió con la masificación de internet, la educación pública, etc.

Materia pasada, materia olvidada!

Ya tenemos el costo de acceder a la verdad, que claramente nos distancia de ésta. Ahora la educación es mucho más accesible, ¿pero qué tan efectivo es meter en la cabeza de las personas los contenidos? Seguramente has olvidado gran parte de lo que aprendiste en el fomegio (me refiero al colegio xd) o universidad. ¿Entonces de qué te sirvió pasar tantas horas estudiando esas materias obligatorias, aparte de obtener una buena nota? Por eso, otro factor que considero de suma importancia considerar, es la retención de las verdades que aprendemos. Existen técnicas para no olvidar, como la repetición espaciada, y se ha estudiado qué es lo que se recuerda mejor a largo plazo, por tanto ya hemos tenido avances al respecto.

¿Bajo costo o alta retención?

Escribiendo sobre los dos factores anteriores, consideré la posibilidad de que una alta retención de una verdad requiera un mayor costo de adquirir dicha verdad. Por ejemplo, si aplicamos la técnica de la repetición espaciada, tendremos que repasar varias veces lo que estamos aprendiendo, lo que incrementaría el costo de conocer esa verdad si queremos conocerla por más tiempo. No obstante, el beneficio obtenido de cada repaso es mayor porque con cada repaso el cerebro retiene lo aprendido por más tiempo. Por tanto, a largo plazo sí vale la pena invertir ese tiempo.

Importancia y alcance de lo que aprendemos

Con los dos primeros puntos satisfechos, ya tendríamos una forma fácil y rápida de saber las cosas que necesitamos y recordarlas a largo plazo. ¿Pero de qué sirve memorizar una bolsa de Oreo cualquiera? ¿Qué tanto nos va a ayudar para otras cosas? ¿No sería mejor aprender algo más útil? A continuación mostraré qué verdades son, a mi juicio por supuesto, las que por lo general más valen la pena encontrar para llegar a la verdad, sin considerar las ventajas no intrínsecas de saber la verdad.

Volvamos al ejemplo de las sumas: ¿Qué es mejor? ¿Memorizar un montón de sumas, o dominar un método general para calcular cualquier suma? Claramente la segunda opción es superior, porque para cualquier suma, se reduce el costo de llegar a su resultado. ¿Notas qué es lo que hace que sea mejor? Es su generalidad. Mientras más general sea una respuesta, mejor será porque reducirá el costo de llegar a verdades particulares. Las verdades más generales de todas son las verdades universales. Por eso creo que conocer respuestas a verdades universales ayudará mucho a acercarnos a la verdad.

Pero por otra parte, en algunos casos puede ser mejor trabajar en llegar a verdades particulares. En el ejemplo anterior sí convenía encontrar un método general porque hay infinitos números, pero si el costo de encontrar una verdad general es demasiado alto y no reduce suficientemente el costo de llegar a una verdad particular, será mejor trabajar en encontrar respuestas a varias preguntas de carácter más específico. Debido a esto es que no considero que la generalidad de las verdades sea un factor intrínseco a considerar para determinar qué tanto la población ha llegado a una verdad, sino que sirve en la medida que ayude a reducir el costo o aumentar la retención de otras verdades, pero aún así reconozco que la verdad general es una verdad en sí misma.

Cada quién es la medida de su verdad

Hay afirmaciones verdaderas para todo el mundo (¿o casi?), como que 2+2=4, pero también hay algunas que son muy relativas. Por ejemplo, para mí hace frío en Concepción pero para una familiar mía, más acostumbrada al clima, no hace frío en Concepción, sino que hace calor. Entonces, ¿la afirmación “Hace frío” es verdadera o falsa? La respuesta es depende, porque alude a una experiencia subjetiva del que emite dicha afirmación.

A pesar de que muchas verdades son subjetivas, es posible establecer un punto de partida para acercarnos a la verdad, o mejor escrito, a nuestra verdad. El objetivo entonces, es aumentar la retención y la generalidad y reducir el costo de llegar a nuestra verdad.

¿Lo sé de corazón, de cerebro, o de guata?

Me ha pasado muchísimas veces que he fracasado, ya sea en un concurso de programación o en el amor romántico, y he llegado a sentir que nunca voy a tener éxito. Claramente es falso, pues he llegado a obtener buenos resultados con práctica y perseverancia y otras personas también. El punto es que sé que es falso pero aún así se siente real, desde el estómago. Si dentro de nosotr@s hay múltiples “yo” conscientes, entonces hay que tener en cuenta todos esos “yo” existentes, tanto el consciente como el inconsciente, que al menos en los seres humanos es mucho mayor que la parte consciente. Aún no puedo afirmar mucho más al respecto porque no sabría identificar los “yo” existentes dentro mío, o al menos no todavía.

¿Y las mentiras y falsedades?

Hasta ahora he propuesto una referencia para medir qué tanto la gente se acerca a las verdades. ¿Pero qué pasa con las creencias falsas? Fácil, basta con invertir los dos factores que presenté antes: hay que aumentar la dificultad y el costo de llegar a creencias falsas y reducir la retención de dichas creencias.

Conclusión

He introducido factores a considerar para construir un punto de partida para acercarnos a la verdad. El ideal es conseguir, para la mayor cantidad de seres conscientes posible (incluso de los que no sepamos), una máxima retención y mínimo costo, y viceversa en el caso de lo que es falso.

Motores de pesquisa / buscadores

• Izito – metabusca
• Search Creative Commons
• Searx – metabusca
• DuckDuckGo

Criação de objetos educacionais

• H5P
• Lumi Education – [Torne a educação acessível, individual e estimulante. Crie conteúdo H5P interativo e envolvente. Disponibilize seu conteúdo para seus alunos.]
• eXeLearning

지난 10년 동안 베트남 골프 코스의 수가 급증하면서 전 세계의 골퍼들에게 세계 수준의 장소를 넓게 선택할 수 있게 되었습니다. 각 골프 코스의 품질과 도전 과제는 끊임없는 개선과 업그레이드를 통해 새로운 높이에 도달했습니다. 베트남의 경제가 번창함에 따라, 확장된 중산층이 골프를 받아들여, 전국적으로 그 인기가 늘어나고 있습니다.

베트남에는 현재 40개 이상의 골프 코스가 있으며, 또 다른 50개 이상의 프로젝트가 개발 중이거나 계획 중입니다. 베트남의 골프 코스 중에서는 다낭과 나짱 주변의 해안 지역이 가장 좋은 곳으로 꼽힙니다.

베트남의 골프 코스 중 가장 뛰어난 곳은 하노이의 BRG Kings Island Golf Resort, 하이퐁의 Vinpearl Golf, 다낭의 BaNa Hills Golf Club, 나짱의 Vinpearl Golf Club, 호치민시의 Vietnam Golf & Country Club 등이 있습니다. 이들 골프 코스는 각각 독특한 특징과 매력을 가지고 있어, 골프 애호가들에게 잊지 못할 경험을 선사합니다.

베트남의 골프 코스는 아시아의 골프 투어에서 '태국 다음'으로 불리며, 골프 애호가들에게 새로운 도전과 흥미로운 경험을 제공합니다. 이러한 이유로 베트남은 골프 여행지로서의 인기가 높아지고 있습니다.

in IT, get it, translate it or be lost as notI am:just listen to these ((

Rot ist die männliche Farbe. Sie steht für Feuer, die Sonne, Stärke und wirkt wärmend. Bei Naturvölkern ist es noch so.

Zur besseren Übersicht:

männlich	weiblich
Klinge	Kelch
rot	blau
Sonne	Mond
Mars	Venus
Feuer	Wasser
wärmend	kühlend
stark/statisch	fließend
fest	weich
intellektuell	intuitiv
logisch	kreativ
analytisch	ganzheitlich
wissenschaftlich	fühlend

Die weibliche Energie wirkt kühlend und beruhigend auf das erhitzte Gemüt der Männer, welche in alten Erzählungen nach einem langen Tag der Stärkedemonstration und Jagd nach Hause kamen und sich an der Schulter ihrer Frau ausruhten.

Im Pentagramm mit den Elementen ist die Symbolik leicht erkennbar:

Die Kirche / Satanisten haben die Farben vertauscht (Pentagramm gedreht) um die Energie zu schwächen. Rot ist die niedrigst schwingende Farbe und steht für Sexualität und Satanismus. Sie wird heute falsch als die Farbe der Liebe interpretiert. Valentin sei Dank.

Grün ist die Farbe der Herzensliebe. Das Herzsymbol leitet sich von alten Abbildungen mit Efeuranken ab. Grün ist die mittlere Farbe des Regenbogens und die Farbe des Herzchakras (Anahata ), welches ebenso der energetischen Mitte des Menschen entspricht. Es ist außerdem die wichtigste Farbe für die menschlichen Augen.

Hier ist auch das Zusammenspiel der Farben blau für das weibliche, rot für das Männliche und grün für die verbindende Herzensliebe ersichtlich:

Medium è morto. Almeno per tutti quelli che non scrivono in inglese. La piattaforma a un certo punto ha iniziato a chiedere soldi. Non per la manutenzione della piattaforma stessa, ma per pagare chi realizzava i contenuti. In inglese, ovviamente. E neanche tutti, ma con criteri che non sono mai stati chiariti, almeno fino a che sono stato dietro alle e-mail che venivano dalla piattaforma. Certo, quello che scrivevo in questo attacco era vero nel 2020, e fondamentalmente mi pare che continua a essere vero ancora oggi. E per scrivere questo post, che è di fatto quello inaugurale sul mio arrivo qui su noblogo, sono andato a curiosare un po' proprio su Medium, scoprendo che dei blogger italiani, uno degli ultimi ancora presenti lì è l'amico Peppe Liberti con un post di ormai giugno. Onestamente, per come avevo intenzione di utilizzare Medium, abbandonare quel luogo internettiano non è di per sé un dramma, per cui ora che da Lo spazio intermedio mi sono spostato qui, su questa Isola di Ula-Ula, penso di proseguire con il programma che mi ero prefisso: recuperare, con le opportune modifiche, i post pubblicati su Medium e riempire l'isola di altri contenuti, cose di facile scrittura come per esempio i recuperi di vecchi post che la facevano da padrone sul mio account di Medium. Tra l'altro ho potuto importare non solo quanto pubblicato, ma anche quanto scritto in bozza nel precedente spazio, per cui potrei riempire questo noblogo con maggiore costanza rispetto a qua.name.

Per cui... Medium è morto. Lunga vita a WriteFreely.

#scrittura #fediverso #medium #writefreely

چشمانم داشت گرم خواب می‌شد اما ذهنم درون جلسه روان‌درمانی امروزم می‌گشت. رسیدم به آن «فلسفی زیستن» چونان یک سبک زندگی، یک بینش، یک شیوه تفکر، و انتخاب. تناقضی که میان «فلسفی زیستن» و رفاه مادی و شغل پردرآمد وجود دارد. نقطه آغاز همین جاست. من می‌دانم که پرداختن به «چراهای» زندگی نیازمند زمان و تمرکز بسیار است، چنانچه پیگیری یک حرفه و شغل پردرآمد. از طرفی انتخاب یک راه، یعنی انتخاب نکردن راه‌های دیگر. با اینکه می‌بینم چگونه دل در گرو اندیشه فلسفی دارم، نمی‌دانم چطور می‌توان فلسفی زیست. امروز بی‌تا برای من توضیح داد که این پرسش خود یک پرسش فلسفی است. فلسفه نمی‌تواند چیزی جدای از زندگی باشد.

من می‌بینم که دشوار است در مقابل سبک زندگی پرلذت اطرافیانم مقاومت کنم. اما اینکه چنین میلی وجود دارد، آن سبک زندگی را برای من موجه نمی‌کند. راستش من آدم لذت طلبی هستم، مشکل اینجاست که من پرتوقع ام. من به دنبال چیزی بیش از لذت‌های زودگذر مادی ام. آن‌ها کافی نیستند. یا دست‌کم، جنس‌شان با روان من جور نیست.

شاید چیزی که نیاز دارم خویشتن‌داری است. خویشتن‌داری در جهان ما چیست؟ برای شروع، یک مکث و درنگ. در جهان پرسرعت ما، کمی مکث برای درنگ، ممکن است اجازه دهد که به این پرسش بیاندیشم. خویشتن‌داری برای من چیست؟

به اشتراک‌گذاشتن تصاویر و کلیپ‌های عاشقانه در شبکه‌های اجتماعی، ژانر محبوبی است که مانند هر محتوای دیگری که در این فضا وجود دارد، قسمت‌های نازیبای آن حذف شده است. گاهی آنقدر غیرواقعی به نظر می‌رسند که گمان می‌کنیم داشتن یک رابطه عاطفی و عاشقانه غیرممکن خواهد بود.

اما من ابایی ندارم از اینکه بگویم ما چقدر دعوا و جروبحث کردیم، چقدر ناامن شدیم، چقدر رنجیدیم تا بتوانیم حرف بزنیم یا چقدر سخت بود که بپذیریم نقاط ضعفمان شریکمان را ناامید کرده است. چقدر گریه کردیم و فکر کردیم ما هرگز نمی‌توانیم عشق را تجربه کنیم. گمان می‌کردیم الگوی مسموم و بیمار رابطه‌ی پدر و مادرمان قرار است تا ابد در زندگی ما نیز تکرار شود.

چقدر هنوز می‌ترسیم. چقدر از آینده می‌ترسیم.

ندیدم وقتی کسی درباره رابطه خوبش حرف می‌زند، ذکر کند که چقدر زمان گذاشته اند تا در آخر بفهمند که آتش همه‌ی جنجال‌ها از گور یک سوتفاهم برآمده است. اینکه بارها حس کردند که شریکشان زبان‌ نفهم است یا از سیاره دیگر آمده. فکر کردند که نکند زمان و انرژی‌شان را بیهوده برای این رابطه گذاشته اند؟

اما، حسام‌الدین، همیشه به من تذکر می‌دهد که هیچ نیمهٔ گمشده‌ای وجود ندارد، ما خودمان تصمیم می‌گیریم چه کسی نیمهٔ گمشده ما باشد. این حرف را آویزه گوشم کرده ام. حتا وقتی راه‌های تماس و گپ را مسدود کرده بودیم، ته دلمان امید داشتیم که هنوز می‌توانیم حرف بزنیم.

و گفت‌وگویمان به فرساینده‌ترین ساعت‌های رابطه تبدیل می‌شد. با اینکه گمان می‌کردیم ما متفاوتیم و همیشه به گفت‌وگو گشوده ایم و آدمی همیشه باید انتقادپذیر باشد، با اینحال گاهی مانند دو کودک خشمگین سر یکدیگر داد می‌زدیم و گاهی ناسزا نیز می‌گفتیم.

روزهایی که آرام و بالغ هستیم، به یکدیگر اطمینان می‌دهیم که هرگز نمی‌خواهیم به یکدیگر آسیب بزنیم و در صورتی که احساس ناامنی کردیم، می‌توانیم با یک پرسش ساده، منظور یکدیگر را روشن کنیم.

حالا می‌دانیم بهترین دستاورد رابطه ما تا اینجا این بوده است که جداشدن یک گزینه‌ی روی میز نیست. یک رابطه خوب ساختنی است. اگرچه قرار نیست یکدیگر را تغییر دهیم اما هرکس مسئول بهتر شدن خودش است. تعهد برای ما خیانت نکردن نیست، بلکه تلاش برای صمیمیت و امنیت در رابطه است، از راه ِ گفت‌وگو، رشدکردن، و همدلی.

می‌دانم تازه مسیرمان را آغازیده ایم. اما سالی که نکوست، از بهارش پیداست!

*هر اپیزود در رابطه‌مان به گذشتن از یک بحران اشاره دارد. بحران‌هایی که ممکن بود منجر به جدایی شود.

می‌گوید: مگر بار اولت است؟ تو همیشه حالت خراب است. خل وضع ای. باید منتظر باشیم تا بیفتی و بمیری تا همه از شرت خلاص شوند، حتا کسانی که اصلا نمی‌دانند وجود داری. تو نحس ای. حتا کودکان هم به صورت تو نمی‌خندند. آه کاش فقط نمی‌خندیدند، آنها گریه می‌کنند. تو شر ای. ذاتت خراب و پوسیده است. همه جا را به گند می‌کشی. می‌خواهی با جمله‌ها و اطوار درست، خوب به نظر برسی و کثافتت را پنهان کنی ولی شدنی نیست. بالا بروی، پایین بیایی تو کثافت ای.

حوصله ندارم داستان تعریف کنم. اصلا مسئله داستان‌ها نیستند. اصلا مهم نیست که چه شد این شد. در نهایت چیزی که هست، احساس زجرآوری است که حالا داریم و باید «یاد بگیریم» با آن کنار بیاییم.

می‌گوید: تو؟ کودن! اگر قرار بود چیزی یاد بگیری به اندازه کافی فرصت داشتی. تنها راهی که مانده دعاست. دعا نه برای شفا، بلکه دعا کن زودتر بمیری. باورم نمی‌شود آنقدر خودت را دوست داری که با این همه احساس گندی که در تو جمع شده باز هم تلاش می‌کنی زندگی کنی و آدم‌ها را گول بزنی که تو را دوست داشته باشند. همین خودش دلیلی است که تو چقدر اوضاعت خراب است. سالهاست می‌گویم خودت را خلاص کن. دوست داری هربار ببینی که خوب و کافی نیستی؟ لذت می‌بری از این همه زجری که می‌کشی؟ چندبار دیگر لازم است سیاه بودنت به رخت کشیده شود؟ چندبار دیگر باید تو را دیوانه و بد و بیمار و ضعیف و ناچیز و غیره و غیره خطاب کنند. چقدر حوصله داری زن! چقدر عاشق خودت هستی که هیچ کدام از اینها را به خودت نمی‌گیری. تا آخر عمر می‌خواهی با خودت بگویی حالا آنقدرها هم بد نیستم؟ بعد از ترس اینکه یکبار دیگر اینها را بشنوی، می‌خزی گوشه لانه‌ات که هیچ به هیچ. آه همیشه پاک کردن صورت مسئله راحت‌ترین است.

خودکشی هم پاک کردن صورت مسئله است.

اوه البته! آدم چیز چندش‌آور و کثیف را پاک می‌کند. آدم کثافت و خرابی را از بین می‌برد؛ مثل تو. تو یک زندگی آفت‌خورده ای. تو مرض ای. و تنها با مردنت خوب خواهی شد. گاهی حل مسئله شبیه به پاک‌کردن صورت مسئله است. می‌بینی؟! چیزی نداری بگویی. چیزی برای گفتن نیست. دیگر نمی‌توانی به آن جمله‌های مقوایی تکیه کنی که با یک قطره اشک مچاله و خراب می‌شوند. نه نه دیگر کف‌گیرت خورده به ته دیگ. یا خودت تمامش می‌کنی یا آنقدر این‌ها را می‌گویم تا ذره ذره نابود شوی. می‌دانم خودآزاری، لذت می‌بری چنین خار و خفیفت کنم. آه گاهی واقعا دلم برایت می‌سوزد. چون واقعا تقصیر تو نیست که به چنین موجود چندش‌آوری تبدیل شده ای اما این تقصیر توست که زنده ماندی و چنین موجودی را پروار کردی. زخم‌های کوچکی که تنها درد تو بود حالا پر از بیماری و کثافت اند که روی آدم‌های دیگر می‌پاشی. خب می‌خواهی بگویی آنها هم اینکار را می‌کنند؟ خب آنها هم باید از بین بروند. خسته ای؟ بمیر و تا ابد استراحت کن. فکر می‌کنی برای بی‌تا بفرستی که دست مرا رو کنی؟ آه تو واقعا مرا به خنده می‌اندازی. تو واقعا موجود ضعیف و بیچاره‌ای هستی. اگر من به تو اهمیت نمی‌دهم چرا دیگری باید اهمیت بدهد؟

The group of people that administer MastodonUno and the Diggitaverse is known under the name of Devol. The group grows up in the shadow of filippodb – former web 2.0 sorcerer, prodigal techbro, and de facto Devol group leader. It is an error to infer a 100% overlap between their own thoughts and filippodb’s since the group shows some degree of independent judgement. However, this is not the case we discuss today. It seems a ChatGPT-like stochastic parrot was trained on filippodb’s messages and wrote an appeal on Devol’s official blog. The group makes accusations against the author of the blog you are currently reading, against people in the fediverse sharing its posts, and against fediverse instances hosting those people. At the moment being, their accusations are made of informal, both public statements and private messages.

Their words are made to let people think they will promote legal actions against them. As far as I know, nobody has received a formal cease-and-desist letter by their lawyer. However, the use of pettifoging language is intended to “persuade” people to stop keeping themselves informed and it similarly affects the public discourse as legal bullying (a sort of para-legal bullying?). You can find a few words about 101 Criminal Law as bonus part at the bottom of the post.

Instead of preventive self-censorship, one should do the opposite, documenting and sharing information. The key is solidarity, so that one will not feel alone and isolated by such baseless accusations. Do not trust Devol’s reconstructions and wanna-be quotes. Always read the context where words are written. Several examples as follows: – The fact that «Filippo Della Bianca himself enthusiastically rolled out the red carpet to Claudio Messora [...] one of Della Bianca’s old acquaintances, from the days when Byoblu was “yet another” HIV/AIDS denialist blog under the Diggita umbrella» becomes – in Devol’s words – that Filippo Della Bianca is accused of belonging to a sort-of “HIV/AIDS denialist” sect, and of supporting these theories («parte di una sorta di setta di “ HIV/AIDS denialist” e appoggiare queste teorie»). It is a straw man to avoid criticism.

Figure 1: Diggita sharing button on young Byoblu website. October 2008.

Figure 2: Diggita sharing button on Byoblu website before the 2019 restyling. February 2018, ten years later.

Figure 3: “Hello, world. Welcome, Freedom!”. filippodb boosts Byoblu admin account (which belongs to Messora). 15/04/2020.

Figure 4: filippodb’s enthusiasm about 10k new users in the fediverse cannot be undermined by Byoblu node spreading fake news. 19/04/2020.

Figure 5: Byoblu looking for experts for a video. 21/04/2020.

Figure 6: “Byoblu got everybody in the line!”. filippodb’s enthusiasm is actually esteem (envy?). 09/05/2020.

• The fact that «Mastodon Uno silences critics against their “welcoming behaviour” towards fascists-and-the-like, [N.A.: the reference is the sentence before, i.e. Byoblu itself that at the time has already fully developed a red-brown third-positioning] mainly the accounts of isolateByoblu and isolateGab. (screenshot)» becomes that Filippo Della Bianca is accused of having a site doing [sic] “welcoming behaviour” “towards fascists-and-the-like” («avere un sito che fa “welcoming behaviour” “towards fascists-and-the-like”»). Another straw man.

Figure 7: MastodonUno instance silences isolateByoblu and isolateGab counter-information initiatives, which used the tag #byoblu to spread awareness about Byoblu instance. In the meantime, posts by Byoblu supporters were visible. That way, no one in the MastodonUno could be reached by isolateByoblu and isolateGab. 06/08/2020.

Figure 8: such abused Martin Niemöller’s sermon, adapted for Byoblu, the time self-organised instances de-federated Byoblu. filippodb boosts the toot, roughly meaning “We will not de-federate it”. 20/04/2020.

Figure 9: filippodb defies criticism. “If MastodonSocial does not de-federate Byoblu, therefore MastodonUno will not take responsibilities.” 17/04/2020.

Figure 10: again, filippodb defies criticism. The fact that Byoblu spreads out the fediverse was not enough to de-federate it. Byoblu promised they will block far-right content (!) so that is enough for MastodonUno. 19/04/2020.

Figure 11: again x2, filippodb defies criticism. Byoblu updated policy to block fascist content. That is enough for MastodonUno. 24/04/2020.

Figure 12: 6 months later, MastodonUno had still been federating Byoblu. Since isolateByoblu accounts outside MastodonUno were silenced by MastodonUno, the initiative made a brand-new account on MastodonUno. The day after, isolateByoblu on MastodonUno was silenced, so that its messages could not go in the MastodonUno home and federated timeline. 18/10/2020.

• Conversely, the fact that the brand owners do not file a complaint against Devol does not mean that their websites are authorised by the brand owners («I siti mastodon(dot)uno, peertube(dot)uno, pixelfed(dot)uno, funkwahale(dot)it [sic] mobilizon(dot)it ecc. sono tutti autorizzati dai rispettivi proprietari dei brand»). This is just a blatant lie.

Figure 13: Funkwhale developers collective blocks FunkwhaleIt. 02/04/2020.

Figure 14: Framasoft (the NGO developing Mobilizon and Peertube) warns against country-based or language-based centralising strategies. In reply to people asking for the officialism of MobilizonIt and PeertubeUno. 16/11/2020.

If Devol made arguments of this kind, I hope you would not mind some suggestion: – Do not give in to provocation. Aggressive stances are made on purpose to attract any kind of criticism, so that they can cherry-pick which kind of criticism and deflect criticism as a whole with whataboutism. Don’t give them a chance. – Consider to de-federate MastodonUno. Federation means trust. It is not the first time you expose your user base and your server to legal action, and professional data harvesters are fed by your user base (unencrypted!) messages, interactions, and metadata. For such a long time, we have lost the focus that this para-legal bullying puts the existence of self-organised instances and the lives themselves of both hosts and guests at perils.

P.S.: Legal self-awareness about accusations of defamation and calumny

I am sorry for technicalities but I think knowing some basics of Criminal Law helps us to face that kind of accusations. ⚠️ N.B.: do not take my words as legal advice.

First of all, just for the sake of example, let us assume the conducts we treat here are relevant in Italy and Italian jurisdiction holds, according to electronic commerce regulations. Do not take that assumption for granted: consider it as a worst case scenario.

The concept of freedom of speech in Italy is different from other countries, e.g. U.S.A.: there is no absolute right to tell the truth. The Court of Cassation (the Italian court of last resort) identified the following 3 criteria to discriminate freedom of speech from defamation, which is a criminal offence: 1- countenance of language 2- truthfulness of the events narrated 3- public relevance of the fact So, as long as the 3 criteria are fulfilled, one can sleep soundly. For further information, read Casarotti’s recap here (N.B.: Italian). Can these 3 criteria be applied in our case? Who reads is left to make their own judgement. If that is the case, who admin the Diggitaverse are fully responsible of bad reputation with their conducts.

Last but not least, if: 1- anyone accuses – even informally – someone of a criminal offence, 2- the events narrated are false, and 3- that might provoke an investigation by Italian authorities, then it is calumny (the “formal slander”) and it is on turn a criminal offence. The “might provoke” part is the key, since it is a crime even if the act itself did not cause harm to the protected interests: it is a “crime of danger” (“Gefährdungsdelikt”). Words written on a fairly unknown blog have – even abstractly – zero risk to start an investigation by Italian authorities. Consider that, the post you are currently reading is the first where the criminal relevance of brandjacking conducts is discussed, not because we have ever had some sort of interest in criminal prosecution. We are forced to discuss it because we are on turn accused of another crime – calumny. And the discussion is trivial: copyright infringement (the umbrella term for brandjacking etc.) shall be filed by the copyright holder as a complaint, otherwise there is no criminal relevance. And all the offences that are prosecuted on complaint cannot be the premise of a calumny, unless the complaint is filed and investigations are needed to check whether the offence itself is punishable only by complaint (some clue here, page 10, N.B.: Italian), which is totally not the case for copyright infringement.

La struttura dell'atomo

Gli esperimenti di Millikan del 1916 e di Compton del 1921 fornirono indizi sulla natura dell'elettrone e delle sue interazioni con la materia. Sono del 1924 i due lavori indipendenti di Albert Einstein e di Louis de Broglie che suggeriscono l'esistenza di onde di materia le cui frequenza e lunghezza d'onda sono definite dalle due relazioni:

$\nu = \frac{E}{c}$ $\lambda = \frac{h}{p}$

L'anno dopo ecco arrivare la famosa equazione di Erwin Schroedinger, che può essere intesa come una sorta di generalizzazione matematica dell'equazione di Planck-Einstein. E infine nel 1927 ecco l'esperimento di Davisson e Germer dove un cristallo di nichel viene fatto attraversare da un fascio di elettroni. Ci sono tutti gli ingredienti per suggerire una descrizione il più accurata possibile dell'atomo. Il primo a lanciarsi in tale impresa fu Niels Bohr con il suo famoso modello planetario dell'atomo di idrogeno; a seguire quello che potremmo chiamare l'atomo di de Broglie, dove l'elettrone si muove oscillando intorno al nucleo guidato da un'onda di materia; infine ecco arrivare l'atomo di Schrodinger, dove l'elettrone è visto come un'onda la cui struttura è simile a una sfera di densità. L'elettrone è così delocalizzato intorno al nucleo. Tale descrizione è stata verificata nel 2013 con la prima osservazione degli orbitali dell'atomo di idrogeno.

#meccanica-quantistica #atomo-di-idrogeno #fisica

Hay cosas que no tienen solución. Solo queda intentar seguir adelante.

Today, we're going to explore the palace, and also complete the next part of カタリナ's plan. There's actually some NPC guards to talk to! I bet they're loaded with information!

...they all say that, actually.

Anyway, let's figure out how to format these more exploration-based sessions! I'll start by listing some actions and the responses they give, similar to how I capture dialogue scenes.

(When I talk to a guard) 「ご苦労さまです！」 (When I examine a locked door) 「カギが かかってるわ。。。。」 (When I go to the throne room and examine the throne) 「ミカエル様の玉座。。。。 恐れ多い」

Then, we can just go through each line, like before!

ご苦労さまです！ ご苦労(くろう)さま: interjection meaning “thank you for your hard work” or “I appreciate your efforts”. These kanji mean “suffering” and “labor”. The さま at the end can be written as the usual kanji for that pronunciation – 様 – or not. Thank you for your hard work!

カギがかかってるわ カギ: either lock or key. But this is カタカナ, why? It turns out that we can use katakana to write regular 日本語 words when we want to emphasize them (like using italics or ALL CAPS). So for everyone's benefit, I'll go ahead and note that 鍵(かぎ) can mean key or lock. かかってる: without Kanji, this verb can mean several different things. But we can figure it out in context, as we'll see on the next line. 鍵(かぎ)がかかってる: phrase meaning “it is locked”. It is LOCKED.

ミカエル様の玉座。。。。恐れ多い 玉座(ぎょくざ): throne! We already learned this as part of 玉座の間 earlier. 恐れ多い(おそれおおい): awesome, awe-inspiring, gracious. Can mean other things, but those wouldn't make sense in this context. Mikhail's throne... awe-inspiring.

Next time, we'll venture into the castle's jail for a small but key interaction. (It literally involves a key.)

This is a shorter entry, just two lines of dialogue from the 大臣, then we're back to exploring.

大臣： 「そうか、そうか。 明日までゆっくり お体みになるのが よろしかろう。」

Not a lot of 漢字 this time around!

そうか、そうか。 そうか: really, I see. I see, I see.

明日までゆっくりお体みになるのがよろしかろう。 明日(あした): tomorrow. Like 今日 from the last entry, the reading is unique but also worth learning. ーまで: until, up to. ゆっくり: well, comfortably. Has other meanings too – but in the context of rest, it's the “well” in “sleep well”. なる: to become. Nominalized here with the の ending. よろしい: good, very well. Conjugated somehow. Until tomorrow, to become well rested, would be good.

Why is that, Mr. Minister? What's going on tomorrow, eh? He thinks he's got a surprise for us, but we'll be ready! Next time, we explore the palace and do one more small piece of preparation.

Account Reinstatement can be tricky, as there is a lot at stake and sometimes little things can make a huge difference. Amazon Seller Account Reinstatement Services will analyze and evaluate what lead to your suspension and share valuable tips with you on how to prevent being suspended again in the future.

Choose the Best Amazon Reinstatement Service

After depositing our 装備 (and I remembered that word, yo), it's time for カタリナ to step outside and explore the castle! ...almost.

As soon as we leave the room, the 大臣 approaches us. We talk:

カタリナ： 「これは大臣殿、 何か御用でしょうか？」 大臣： 「モニカ様は どうしておられる かな？」 カタリナ： 「今日はお疲れの御様子 たった今お休みに なられました。」

これは大臣殿、何か御用でしょうか？ 殿(どの): Mr., in polite language. 御用(ごよう): your business, your need, official business でしょうか: a very informative answer on Stack Exchange helped me here. So this could be a worried and polite question, or it could be a more assertive/rude rhetorical question. Since I think カタリナ was somewhat surprised to see 大臣, the first interpretation is the one I'm going with. Here, Mr. Minister, what is your need?

モニカ様はどうしておられるかな？ どうしておられる: how are you? Jisho was little help here – seems like this is a phrase, and I'm not sure how common it is. ーかな: particle indicating uncertainty How is Monica, I wonder?

今日はお疲れの御様子たった今お休みになられました。 今日(きょう): today. Unusual reading for these 漢字, you just have to memorize them. And this is such a common word, you'll want to. お疲れ(おつかれ): tiredness/fatigue. Can also be used as an expression of thanks, but it's not used that way here. 御(ご): honorable prefix. My keyboard couldn't find 御 by itself but when I combined it with the term below and typed ごようす, there it was! 様子(ようす): state of affairs. たった今(たったいま): just now, a moment ago. お休み(おやすみ): sleep/rest/holiday. The お prefix may be optional? WaniKani taught me this word as just 休み, after all. なられました: polite and past tense form of なる, to become / to result in. Today, in the state of being tired just now, [Monica] has become asleep.

大臣殿 will have a bit more to say next time, and then we'll explore the palace and engage in some NPC dialogue!

Now, let's take a look at カタリナ's 装備! If we're going to go to the trouble of hiding it, and saving it, and re-equipping it, we should at least know what we're going through the effort for.

This screen is divided into two columns. The left column is for 武器, and the right is for “防具”.

The first column: マスカレイド: the English word “masquerade”, in カタカナ. It's an epee. 長弓(ちょうきゅう): longbow. Jisho claims that “ちょうきゅう” is the reading for this, but the Samsung 日本語 mode didn't offer those kanji as an option. 傷薬(きずぐすり): potion/salve. 精(せい)霊石(れいせき): two separate words. 精 means spirit (among other things, look it up), and 霊石 means magical stone.

The second column: 防具(ぼうぐ): defensive armament. Armor, basically. シルティーク: silk shirt. I get the shirt part, at least.

Underneath these columns is some data about the currently selected piece of equipment. Most of these things don't require any explanation, like the 長弓 or the 傷薬, but マスカレイド and the 精霊石 seem unique, so let's see what the item descriptions are for them!

マスカレイド： 武器威力：９ 重量：１ 小剣、片手用 特殊：ウエイクアップ

威力(いりょく): weapon power. 重量(じゅうりょう): weight. Each piece of equipment has weight, which affects how late the character acts each round. 片(へん)手(て)用(よう): one-sided, hand, use. Indicates that the weapon is one-handed, so the character can also use a shield alongside this weapon. 特殊(とくしゅ): special, particular. Indicates that the weapon has a special property – in this case, the カタカナ seems to say “wake up”.

精霊石： 道具、片手用 戦闘で敵にダメージを与える

道具(どうぐ): tool 戦闘(せんとう): battle. We already learned this as part of 戦闘陣形, but now we see it by itself. 敵(てき): opponent, adversary, menace, enemy. ダメージ: damage 与える(あたえる): to give (to someone of lower status), to cause, to bestow, to provide, to supply, etc. Spirit magical stone: tool, one-handed. During battle, to the opponent/enemy, give damage.

Since マスカレイド is a unique and named item, we definitely want to stash it. We probably don't want it to fall into the hands of the enemy, right? So I'll do that, and proceed with a bit more gameplay next time!

푸꾸옥은 베트남의 중남부 지방에 위치한 도시로, 해변과 자연 경관이 아름다운 관광지입니다. 이곳에는 다양한 엔터테인먼트 시설이 있으며, 그 중 가라오케 업소들이 인기를 끌고 있습니다.

푸꾸옥의 가라오케는 다양한 장점을 가지고 있습니다. 가장 큰 장점 중 하나는 저렴한 가격입니다. 시간당 요금이 매우 저렴하며, 일부 가라오케는 음료나 간단한 음식도 무료로 제공합니다. 따라서 예산을 고려하는 방문객들에게 매우 유용한 시설입니다.

또한, 푸꾸옥의 가라오케는 최신 시설과 장비를 갖추고 있습니다. 많은 업소들이 최신 노래와 노래방 시스템을 제공하며, 노래방 고객들의 만족도를 높이기 위해 노력하고 있습니다. 따라서 방문객들은 편안하게 노래를 부르고 즐길 수 있습니다.

하지만, 푸꾸옥의 가라오케는 일부 단점도 가지고 있습니다. 일부 업소들은 너무 시끄럽고 혼잡한 분위기가 있을 수 있으며, 노래방 시설의 품질도 업소마다 다를 수 있습니다. 또한, 일부 업소들은 외국인 방문객들에게는 영어 노래 제목이나 노래방 시스템이 제대로 제공되지 않을 수 있습니다.

푸꾸옥의 가라오케는 매우 인기 있는 시설이며, 방문객들이 가격과 시설을 고려하여 선택할 수 있습니다. 따라서 방문객들은 자신이 원하는 노래를 부르며 즐길 수 있는 좋은 장소를 찾아내기 위해 다양한 가라오케 업소를 방문해보는 것이 좋습니다.

또한, 푸꾸옥의 가라오케는 가족이나 친구와 함께 즐길 수 있는 좋은 장소입니다. 많은 가라오케 업소들이 넓은 방과 다양한 노래를 제공하며, 친구들이나 가족들과 함께 노래를 부르며 즐길 수 있습니다. 또한, 일부 가라오케 업소들은 자체적으로 노래 대회나 이벤트를 진행하기도 하며, 방문객들은 이를 통해 새로운 경험을 쌓을 수 있습니다.

푸꾸옥의 가라오케는 가격도 저렴하며, 대부분의 가라오케 업소들이 시간당 요금으로 이용료를 받습니다. 일부 업소들은 음료나 간단한 음식도 무료로 제공하기 때문에, 예산을 고려하는 방문객들도 매우 만족할 수 있습니다. 또한, 일부 업소들은 시간제 이용이 아닌 노래별로 이용료를 받는 경우도 있으며, 방문객들은 자신이 원하는 방식으로 가라오케를 즐길 수 있습니다.

하지만, 일부 방문객들은 푸꾸옥의 가라오케가 불건전한 업소들도 있을 수 있다는 것을 염두에 두어야 합니다. 일부 업소들은 고객들에게 음란물이나 금지된 노래를 제공하기도 하며, 방문객들은 이러한 업소들을 피해야 합니다. 따라서 방문객들은 검증된 가라오케 업소들을 선택해야 하며, 만약 어떤 업소가 의심스러워 보인다면, 다른 업소를 찾아보는 것이 좋습니다.

푸꾸옥은 다양한 가라오케 업소들이 있지만, 어떤 업소를 선택해야 할지 고민이라면, 푸꾸옥에서 추천하는 가라오케 업소 몇 곳을 소개해드리겠습니다.

Saigon Phu Quoc Karaoke – 사이공 푸꾸옥 가라오케 이 가라오케 업소는 푸꾸옥 섬 내에서도 가장 넓은 면적을 가진 업소 중 하나입니다. 넓은 공간과 다양한 노래 선택, 그리고 무료 음료 서비스 등으로 유명합니다. 또한, 사이공 푸꾸옥 가라오케는 깨끗하고 현대적인 분위기를 자랑하며, 가족, 친구들과 함께 즐길 수 있는 가라오케 업소로 추천드립니다.

Vi Khoa Karaoke – 비코아 가라오케 이 업소는 적당한 크기와 깨끗한 분위기로, 여행객들에게 매우 인기 있는 가라오케 업소입니다. 무료 음료 서비스와 매우 친절한 서비스를 제공하기 때문에, 방문객들은 매우 만족스러운 체험을 할 수 있습니다. 또한, 이 업소는 비코아 해변 근처에 위치하고 있어서, 해변을 즐기는 방문객들에게 매우 편리한 위치에 있습니다.

Phuong Dong Karaoke – 푸옹둥 가라오케 이 업소는 푸꾸옥 내에서 가장 오래된 가라오케 업소 중 하나입니다. 그러나, 그만큼 역사와 전통적인 분위기를 자랑하며, 방문객들은 이곳에서 고전적인 노래와 함께 시간을 보낼 수 있습니다. 또한, 이 업소는 노래방과 라이브 공연을 함께 즐길 수 있는 공간을 제공하며, 지역 뮤지션들의 공연도 자주 열립니다.

• 동남아 황제투어 다낭 선택이 정답인 이유
• 꽃보다 경규 여정 마친 이경규, 나한테 감동 받아 우는 여자는 처음이야
• 비엣젯항공, 9월부터 호치민- 멜버른/시드니 노선 항공편 증편
• 다낭 황제투어 : 골프, 마사지, 가라오케, 풀빌라 패키지
• 하노이 가라오케 모든 정보 및 김실장 후기, 가격 정보 2차 정보 비용등

• 호치민 가라오케 추천 TOP 7
• 하노이 가라오케 정보와 가격 및 TOP 5 추천
• 다낭 가라오케 추천 TOP 10

1. 벤탄시장 (Bến Thành Market) 호치민의 중심부에 위치한 벤탄시장은 베트남의 대표적인 시장 중 하나입니다. 이곳에서는 음식, 의류, 액세서리, 공예품 등 다양한 제품을 구매할 수 있습니다. 시장 내부에는 먹거리 가게들이 많아서 현지 음식을 맛볼 수 있는 곳으로도 유명합니다.

2. 동남아 전쟁박물관 (War Remnants Museum) 호치민에 있는 동남아 전쟁박물관은 베트남전에서의 전쟁의 역사와 관련된 전시물을 소개합니다. 전시물 중 일부는 실제로 사용된 무기, 탱크, 핵폭탄 등이 포함되어 있어서 전쟁의 현장을 경험할 수 있습니다.

3. 푸총쿠 와터파크 (Phuoc An River Eco-Tourism Park) 호치민에서 시원한 물놀이를 즐기기에 좋은 장소로 푸총쿠 와터파크를 추천합니다. 즉석에서 빌릴 수 있는 캐노, 바나나보트, 제트스키 등의 워터스포츠를 즐길 수 있으며, 평화로운 강을 따라 자전거를 타거나 누워서 쉬기에도 좋습니다.

4. 노타르담 대성당 (Saigon Notre-Dame Cathedral) 호치민의 대표적인 종교적인 건축물 중 하나로 노타르담 대성당이 있습니다. 프랑스의 의식을 반영하는 건축 양식으로 지어졌으며, 밝은 빨간색 벽돌과 아름다운 유리 창문이 특징입니다.

5. 후아룽 가든 (Hua Huarong Garden) 호치민에서 휴식과 산책을 즐길 수 있는 후아룽 가든은 조용하고 평화로운 분위기가 특징입니다. 이곳에서는 베트남 전통적인 건축양식의 건물들과 아름다운 정원을 구경할 수 있습니다.

6. 남산(山) 먹거리 거리 (Nem nuong Ninh Hoa) 호치민에서 대표적인 현지 음식 중 하나인 남산 먹거리 거리는 남산 지역에서 유래한 넴누옹(Nem Nuong) 요리를 맛볼 수 있는 거리입니다. 넴누옹은 소세지와 비슷한 형태의 돼지고기 고기냉채 요리로, 새콤달콤한 소스와 함께 즐기는 것이 일반적입니다.

7. 사이공 궁전 (Saigon Central Post Office) 호치민의 중심부에 위치한 사이공 궁전은 프랑스식 건축물로, 국제적인 우편 서비스 제공 공간으로 사용되어 왔습니다. 건물 내부는 화려한 스테인드글라스 창문과 오래된 전화기, 우편함 등이 전시되어 있어서 역사적인 분위기를 느낄 수 있습니다.

8. 정공 (Jade Emperor Pagoda) 호치민에 위치한 정공은 베트남에서 가장 중요한 사찰 중 하나로 여겨집니다. 사찰 내부에는 흥미로운 조각과 유물이 전시되어 있으며, 상급 불상, 용, 거북 등 중국식 신화와 베트남식 종교적인 문화를 함께 볼 수 있는 곳입니다.

9. 피타촐리 (Pizza 4P's) 호치민에서 유명한 이탈리아 음식점 중 하나인 피타촐리는 호치민 내외에서 인기 있는 장소입니다. 이곳에서는 독자적으로 만든 자연 친화적인 치즈를 사용한 피자와 파스타 등의 이탈리아 요리를 맛볼 수 있습니다.

10. 호치민시의 밤문화 (Nightlife in Ho Chi Minh City) 호치민에서는 다양한 밤문화가 즐길 수 있습니다. 가장 유명한 밤문화 지역은 버팔로 바(Buffalo Bar)와 고장 지역(Pham Ngu Lao Street)입니다. 이 지역들은 칵테일, 맥주 등 다양한 음료와 함께 현지 음악과 춤을 즐길 수 있는 곳으로, 외국인들 사이에서도 인기가 높습니다.

이상으로 호치민에서 가볼만한 10개의 장소를 소개해드렸습니다. 즐거운 여행 되시기 바랍니다!

• 나트랑 골프 클럽 및 골프장 추천 TOP 3
• 베트남 푸꾸옥 골프장 특징 및 가격
• 베트남 다낭 골프 추천 베스트 5

I can't say enough good things about these 5 Java homework help sites – read more on https://www.jpost.com/special-content/5-best-java-homework-help-sites-pay-to-do-my-java-assignment-738947. Their expert assistance is truly top-notch and helped me achieve great results.

？那不然呢？难道要心疼那男的？

组员男宝妈C又在说屁话，“男孩子不能哭”，什么毛病？无关性别，你是没情绪的机器人吗，不会哭？未成年人大脑没发育好，情绪控制不好很常见吧也？ 这位估计是从另一个组员女宝妈G那学来的所谓“小朋友的事情就让小朋友之间解决”，问题人女宝妈G说的“小朋友自己解决”是适用于小朋友之间的聚会是否赴约，不看情景和梗小鬼有什么区别？（不如说这货就是梗小鬼） 说的明明就是校园霸凌抢东西，这还小孩解决？是要小孩用笔把对方刺瞎来解决？ 我上小学也被人抢过文具，那可不是小孩解决。我姥来的，叫对方家长管好自己的手 XD 好笑的是，这是俩小男孩抢东西，塑料基友情2333

那个女宝妈G还吐槽过女儿长的胖，G也算个烂货。小孩只要长高就行，壮实有什么不好？上医院查查，不肥胖就可以了呗？

다낭은 베트남의 중앙부에 위치하고 있으며, 해변이 있는 대표적인 관광도시입니다. 이곳에서는 매년 많은 관광객들이 방문하여 여유로운 시간을 보내고 있습니다. 이곳에서는 아름다운 해변과 다양한 역사적인 건축물을 볼 수 있습니다. 또한, 맛있는 음식을 즐길 수 있는 레스토랑과 거리에서 쇼핑을 즐길 수 있는 상점들이 많이 있습니다. 이외에도, 다낭에서는 다양한 액티비티, 예를 들어 서핑, 스노클링, 다이빙, 자전거 타기 등을 즐길 수 있습니다.

이번에는 다낭에서 꼭 가볼만한 장소와 추천 맛집을 소개해드리겠습니다.

1. 미켈레 호텔 (Mecure Danang French Village) 미켈레 호텔은 프랑스 양식으로 지어진 고급 호텔입니다. 프랑스 양식으로 지어져 있어 다낭의 아름다운 해변과 조화를 이루며, 고급스러운 분위기를 느낄 수 있습니다. 다낭 유흥 더보기

2. 다낭 시장 (Danang Market) 다낭 시장은 다양한 물건들이 판매되는 시장으로, 다낭 여행객들의 필수코스 중 하나입니다. 시장에서는 다양한 식자재, 의류, 액세서리, 공예품 등을 구매할 수 있습니다.

3. 드래곤 다리 (Dragon Bridge) 다낭의 드래곤 다리는 매우 유명한 관광지입니다. 밤에는 드래곤 다리 위에서 불꽃놀이가 열리며, 매우 아름다운 광경을 볼 수 있습니다. 다낭 황제투어 더보기

4. 아시아 파크 (Asia Park) 아시아 파크는 다양한 놀이시설과 야외 공연장을 갖춘 대규모 테마파크입니다. 가족과 함께 즐길 수 있는 장소이며, 다양한 쇼와 먹거리를 즐길 수 있습니다.

5. 명화 마을 (Mural Village) 명화 마을은 다양한 예술가들이 벽화를 그린 마을입니다. 벽화를 바라보면 다양한 이야기들을 느낄 수 있으며, 인스타그램 등에도 인기 있는 장소입니다.

6. 미스티 박물관 (Museum of Cham Sculpture) 미스티 박물관은 베트남의 역사와 문화를 보여주는 박물관입니다. 특히, 챔문화와 조선시대 유물 등 다양한 전시물을 감상할 수 있습니다.

7. 소실 호수 (Sơn Trà Peninsula) 소실 호수는 다낭에 위치한 천혜의 자연경관입니다. 해안가를 따라 산책하며, 바다와 산, 자연을 모두 느낄 수 있습니다. 이곳에서는 다양한 해변과 해안 경치, 그리고 다양한 식물과 동물을 볼 수 있습니다.

8. 바나힐스 (Bana Hills) 바나힐스는 다낭의 산중턱에 위치한 테마파크입니다. 일정한 시간마다 케이블카를 이용하여 산 정상에 위치한 테마파크로 이동할 수 있으며, 여러 가지 놀이기구와 다양한 테마 존, 그리고 맛집들이 위치해 있습니다. 다낭 골프 추천 더보기

9. 해운대 (My Khe Beach) 해운대는 다낭에서 가장 유명한 해변 중 하나입니다. 넓은 백사장과 청명한 바다를 감상할 수 있으며, 다양한 물놀이나 서핑을 즐길 수 있습니다.

10. 쿵푸파다오 (Kung Fu Panda) 쿵푸파다오는 중국 요리 전문점으로, 다양한 중국 요리와 마실거리를 즐길 수 있습니다. 중국 무술 영화인 '쿵푸팬더'의 캐릭터들이 디자인된 매우 독특한 분위기의 레스토랑입니다. 하노이 밤문화 더보기

11. 님푸르 (Nem Restaurant) 님푸르는 다낭에서 유명한 분짜 전문점으로, 다양한 종류의 분짜를 맛볼 수 있습니다. 또한, 분짜 이외에도 다양한 베트남 요리를 즐길 수 있습니다.

12. 블랙 머플린 (Black Sheep) 블랙 머플린은 다낭에서 인기 있는 바로, 다양한 칵테일과 맥주를 제공합니다. 또한, 고급스러운 분위기와 함께 다양한 안주도 맛볼 수 있습니다. 하노이 황제투어 더보기

다양한 관광지와 맛집이 위치해 있는 다낭에서는 즐길 거리가 많습니다. 다양한 관광지를 방문하며 지낼 수 있는 다낭의 매력적인 여행을 즐겨보세요!

Stavo leggendo gli Appunti sul fumetto fascista di Stelio Millo sulla ristampa anastatica di Linus #10 (gennaio 1966) quando a un certo punto viene citato Guido Fantoni, fumettista italiano, e accreditato come autore della storia Sul trono di Titania, che Millo supponeva essere riscrittura e ridisegno di una avventura di Brick Bradford.

Cercando maggiori informazioni sulla storia, mi imbatto in un’altra opera di Fantoni, una prosecuzione delle avventure di Flash Gordon, all’epoca pubblicato dalla Nerbini:

via La testa delle nuvolette

La storia, che forse è stata scritta da Federico Fellini e forse no, nasce come diretta conseguenza della perdita dei diritti di pubblicazione del personaggio da parte dell’editore toscano.

A ogni buon conto, tornando a Fantoni, su di lui si trovano ben poche informazioni. Ad esempio sul sito della Fondazione Franco Fossati si legge quanto segue:

Disegnatore, padre di Liliana e Mario. Nel dopoguerra disegna un seguito delle avventure di Flash Gordon per l’editore Mario Nerbini. Realizza poi alcune avventure a fumetti di Capitan Walter, su testi di Mario Basari. Per Topolino giornale disegna alla fine del 1945 L’isola dei pinguini, dal romanzo di Pina Ballario.

In effetti anche gli episodi conclusivi di Sul trono di Titania vennero pubblicati su Topolino, nella sua versione giornale, dopo una prima pubblicazione sull’Avventuroso. Maggiori informazioni biografiche su Fantoni le fornisce egli stesso sul Vittorioso:

Padre dei suoi due fedeli collaboratori, ha avuto una giovinezza movimentata come produttore di giornali illustrati. “Fin dalle elementari scoprii in me il pallino dello scrittore e del disegnatore. Con una chiara calligrafia a stampatello, compilai un intero romanzo d’avventure L’Aquila della partica corredandolo di illustrazioni a colori. Ogni settimana una dispensa, che poi distribuivo a turno ai compagni di classe, dietro versamento di un soldo.” Ed allora, senza trascurare gli studi, il nostro scrittore-disegnatore-editore in erba, approfondisce la sua cultura in materia, passando in rassegna Cooper e Wells, Verne e Rosny, non trascurando le principali relazioni di viaggi intorno al mondo. “Forte della scienza acquisita, accolsi con entusiasmo l’invito rivolto agli alunni dal prof. Matini, insegnante di italiano, su una monografia a piacere, corredata da figure o da cartoline illustrate. Ero appena arrivato alle Scuole Medie. Con passione scrissi un fascicolo sui Mayas, i Toltechi, gli Aztechi et similia, roba che a quell’epoca non era certamente all’ordine del giorno nè agli onori della cronaca, corredando le trenta pagine di testo con illustrazioni “originali” in tocco di penna.” L’episodio caratteristico si concluse con una sospensione di tre giorni, per il nostro genio incompreso in quanto alcuni disegni erano stati ritenuti troppo e macabri dall’insegnante. Tali… successi giovanili lo invogliarono a dirigere più tardi, un proprio stabilimento di Smaltaggio Artistico. Addestrando i propri dipendenti ebbe occasione di aiutare e consigliare un giovane apprendista che collabora con vignette ad un settimanale illustrato. “La riuscita del giovane m’invogliò a… seguirlo. Con novelle, romanzi ed illustrazioni collaborai poi per molti anni, a buona parte di periodici adatti alla gioventù, finchè m’imbattei con il Vitt ed ebbi l’incarico di studiare la realizzazione del famoso personaggio Capitan Walter. Ma per una settimanale produzione cosi impegnativa non potevo certo disimpegnarmi da solo. Invitai quindi i miei figli a collaborare con me.”

(scan dell'articolo via Fumetti classici)

#GuidoFantoni #fumetti #FlashGordon

Since Mastodon Uno is turning into a suite of software as a service, it is appropriate to spend some word about.

Mastodon Uno is a predatory Italophone instance that indulges in aggressive marketing strategies and, by design, gets people mystified about its goals, ownership, and approach to the fediverse. The project is deeply against the concept of federation itself, and is intended to seize the relational and structural capital of other Italian-speaking instances towards a local centralization. The same applies to all the nodes of mainly-federating software maintained by the Devol group, led by the de facto leader filippodb account a.k.a. Filippo Della Bianca, a so-called “ethical entrepreneur” or simply techbro, former Google intermediary and founder of Mastodon Uno.

We call that network of instances “Diggitaverse”, from filippodb’s “Diggita”, which on turn brand-jacks the well-known citizens’ journalism software Digg and propagates by the means of SEO automated translations from the Spanish equivalent Menéame. (further info) To name a few: Mastodon Uno, Peertube Uno, Pixelfed Uno, Funkwhale It, Mobilizon It, and Noblogo Org belong to the Diggitaverse.

Devol and filippodb misappropriate other software identities as elected predatory marketing strategy, often declined in the Italian-speaking context. Similarly to other instances of the Diggitaverse, Mastodon Uno is misconceived as “the flagship instance of the Italic [sic] Fediverse”, “the first [whatever it means] Mastodon instance in the Italian Fediverse”, a sort of Italian chapter of Mastodon approved by the main Mastodon developers. That happened many times, and not without controversy. They show themselves as if they lead a grassroots project, also mimicking the discourse and the language of the self-organised instances. This practice is called “astroturfing”, from the commercial name of a synthetic grass. However, strengthened by their past as web 2.0 sorcerers, they are perfectly aware of how to spread fear, uncertainty, and doubt (FUD) towards grassroots instances, even with McCarthyist and slanderous intents of dire consequences putting both hosts and guests of self-organised instances at perils.

On the one hand they make false accusations, on the other hand they unscrupulously had facilitated fascists “with suit and tie” in the fediverse for half a year, i.e. until most of the information capital had been extracted from fascists’ instance. In fact, Filippo Della Bianca himself enthusiastically rolled out the red carpet to Claudio Messora, owner of Byoblu, an Infowars-like media company with tentacles in television, publishing, and marketplaces. Please consider that, Messora is one of Della Bianca’s old acquaintances, from the days when Byoblu was “yet another” HIV/AIDS denialist blog under the Diggita umbrella, i.e. when Byoblu’s red-brown third-positioning wasn’t fully developed. In the meantime, Mastodon Uno silences critics against their “welcoming behaviour” towards fascists-and-the-like, mainly the accounts of isolateByoblu and isolateGab. (screenshots) Eventually, after the cordone sanitaire around Byoblu instance succeded and Masto Host (which hosted Byoblu and hosts Mastodon Uno) changed its policy, Mastodon Uno de-federated Byoblu. Mastodon It, which is under the hood the guide of Mastodon Uno to Mastodon... Uno, cured a so-called “black list” of “problematic instances”. The list has been uncritically and implicitly adopted by the de facto “decoy guides” Mastodon Link and Fediverso Info too. Mastodon It and Mastodon Link had been listed as “External links” in the Mastodon page of the Italophone Wikipedia for a while.

Mastodon It threw all the Italophone self-organised instances in the “black list” cauldron, putting them at the same level of e.g. the fascist Byoblu. Notwithstanding, they did not defederate the self-organised instances, whereas the ghost of Byoblu [cf. above] became another vessel of defamation. However, although Mastodon Uno federates the grassroots instances, we have proof of Mastodon Uno silencing or suspending 100+ accounts hosted by grassroots instances – 60+ of which belong to individuals. Not by chance, these accounts are also among the long-running ones on the Italophone fediverse, aware of Mastodon Uno astroturfing, and critical to their centralization strategy. That is a dangerous transparency sinkhole for Mastodon Uno users, fooled by the misleading motto “There is no algorithm on Mastodon”.

Most of the other Italian-speaking nodes, whether convincing or not, did not isolate Mastodon Uno and other Diggitaverse instances. The approach was partly due to explain who was on the Diggitaverse what kind of instance they were into. Also, there was a concrete fear of isolating themselves from the rest of the fediverse. But Mastodon Uno admin silences all those critical voices of their predatory strategies, in order to mask their original intent, and to keep their users in a golden cage. It is a way of engineering the filter bubble around their users, covering up all the “holes” of the bubble.
The results are, some people dropped Mastodon and the fediverse, convinced that Mastodon was Mastodon Uno, in some way indistinguishable from Twitter and therefore preferring the original. Others abandon social networking as a whole... which in principle is not a bad idea, but should be decided on different basis than experiencing a faux fediverse onboarding.

Tags: Brandjacking, Astroturfing, FUD, McCarthyism PredatoryStrategies, AggressiveMarketing, Fediverse, Centralisation

Die Mahatmadrachen entsprechen den Golden-atlantischen Drachen nach Diana Cooper. Sie sind die Hüter des Großen Kristall von Atlantis und ist es nicht ein bemerkenswerter Zufall, dass ausgerechnet am Salto Cristal ein großes Portal der Atlantischen Drachen ist...

Es waren außerdem viele Erd- und Wasserdrachen da und in einer Vision am nächsten Morgen habe ich gesehen, dass die bisherigen Hüter, eine kleine Indiofamilie, ihren Platz am Wasserfall über eine große, breite Holztreppe links neben dem Wasserfall verlassen haben.

Aufgrund der Energieerhöhung am 22.11. durch die Portalöffnung wird der Platz um das Portal jetzt wieder von Erddrachen bewacht.

Nachdem ich mit meinem Mann durchs Becken geschwommen bin und die hohen Energien unter dem Fall kaum noch auszuhalten waren, kam auch die Sonne noch raus. Wir danken von Herzen für diese wundervolle Erfahrung.

A tünetek súlyossága a fájdalomtól és a fülcsengéstől a kognitív nehézségekig terjed.

A Nemzeti Tudományos, Mérnöki és Orvosi Akadémiák szakértői bizottsága 2020 decemberében arra a következtetésre jutott, hogy a mikrohullámú energia (konkrétan az irányított impulzus RF energia) “tűnik a legvalószínűbb mechanizmusnak az ilyen esetek magyarázatában azok közül, amelyeket a bizottság figyelembe vett”.

Az érintettek olyan tüneteket írtak le, mint halláskárosodás, memóriavesztés és hányinger. A spekulációk középpontjában egy hangfegyver állt, egyes kutatók az infrahangot jelölték meg lehetséges okként.

A tünetek első fázisa (néha szorosan egy hallási vagy érzékelési esemény után) a következő tünetek közül egy vagy több tünetből állt: fejnyomás, dezorientáció, hányinger vagy fejfájás, egyensúlyzavar, vagy hallási vagy látási szindróma. A tünetek második, valamivel később jelentkező fázisa kognitív hiányosságokból, egyensúlyzavarokból vagy mindkettőből állt.

Impulzus elektromágneses energia és ultrahang

2022 február 1-én egy titkosítás alól feloldott amerikai hírszerzési jelentés (IC Experts Panel on Anomalous Health Incidents) az impulzusos elektromágneses energiát és az ultrahangot nevezte hihető okoknak, és azt mondta, hogy léteznek olyan elrejthető eszközök, amelyek előidézhetik a megfigyelt tüneteket.

Mikrohullámok

2018-ban Douglas H. Smith, a Pennsylvaniai Egyetem 21 érintett havannai diplomatát vizsgáló, a JAMA-ban megjelent tanulmányának vezető szerzője egy interjúban azt mondta, hogy a mikrohullámokat “fő gyanúsítottnak tekintik” a jelenség hátterében. A Neural Computation című folyóiratban Beatrice Alexandra Golomb által 2018-ban közzétett tanulmány elutasította azt az elképzelést, hogy hangtámadás lenne a tünetek forrása, és arra a következtetésre jutott, hogy a tények összhangban vannak az impulzusos rádiófrekvenciás/mikrohullámú sugárzásnak (RF/MW) való kitettséggel. Golomb azt írta, hogy (1) a diplomaták által jelentett zajok jellege összhangban volt az impulzus RF/MW által a Frey-effektuson keresztül okozott hangokkal; (2) a diplomaták által jelentett jelek és tünetek megegyeztek az RF/MW-expozícióból eredő tünetekkel (alvási, megismerési, látási, egyensúlyi, beszédproblémák; fejfájás; nyomás- vagy rezgésérzet; orrvérzés; agykárosodás és agyduzzanat); (3) “az oxidatív stressz az RF/MW-károsodás dokumentált mechanizmusa, amely összeegyeztethető a jelentett jelekkel és tünetekkel”; és (4) a múltban a Moszkvában lévő amerikai nagykövetséget a Moszkvai Jelnek nevezett mikrohullámú sugárzásnak tették ki. A Moszkvai Jelet egy szovjet kémkedési technikának vélték, amely egészségügyi hatásokkal is járhatott. Allan H. Frey idegtudós, akiről a Frey-effektust elnevezték, életképesnek tartja a mikrohullámú elméletet.

2020 decemberében a Külügyminisztérium megbízásából az Egyesült Államok Nemzeti Tudományos, Mérnöki és Orvosi Akadémiáinak szakértői bizottsága által készített tanulmány közzétette jelentését, amely a következő következtetést vonta le: “Összességében az irányított impulzus RF energia ... tűnik a legvalószínűbb mechanizmusnak az esetek magyarázatában azok közül, amelyeket a bizottság figyelembe vett”, de “minden lehetséges ok spekulatív marad”, és “a jelentés nem tekinthető véglegesnek”. A David Relman által elnökölt bizottság tagjai Linda Birnbaum, Ronald Brookmeyer, Caroline Buckee, Joseph Fins, David A. Whelan és mások voltak. A bizottság megállapította, hogy az információ és a közvetlen bizonyítékok (például az érintett személyek orvosi vizsgálati adatai) hiánya korlátozta azt, hogy a jelenség magyarázatára vonatkozóan milyen következtetéseket tudott levonni. Egy 2021-es interjúban, amelyet Sarah McCammon-nak, az NPR műsorvezetőjének adott, Relman elmondta, hogy a bizottság a sérülések “legvalószínűbb” mechanizmusaként az “impulzusos vagy időszakos formában előforduló mikrohullámú sugárzást” azonosította, de nem tudott magabiztosan azonosítani semmilyen okot, mivel nem állt rendelkezésre “közvetlen bizonyíték arra, hogy ez biztosan megmagyarázná az egész történetet, vagy akár csak annak egy részét”. Relman elmondta, hogy a bizottságnak nem állt rendelkezésére elegendő információ annak értékeléséhez, hogy “mik lehetnek az ilyen impulzusos mikrohullámú energia különböző forrásai”, de a tények alapján a bizottságnak “az a nagyon is nyugtalanító elképzelése maradt, hogy ezt szándékosan állították elő más szereplők, akiknek a céljait nem igazán vagyunk abban a helyzetben, hogy megfejtsük”. Relman szerint “a lényeg az, hogy ez még mindig egy zavarba ejtő történet, amely további vizsgálatokat igényel”.

Több történet különböző, a tengerentúlon, köztük Oroszországban állomásozó nyugati diplomatáktól olyan rejtélyes betegségekről számol be az elmúlt évtizedek során, amelyek a mikrohullámú eszközöknek tulajdoníthatóak. 2014-ben egy nem titkosított NSA-jelentés szerint az 1990-es években egy ellenséges ország rendelkezett egy “nagy teljesítményű mikrohullámú fegyverrendszerrel, amely képes lehet arra, hogy idővel és bizonyítékok hátrahagyása nélkül meggyengítse, megfélemlítse vagy megölje az ellenséget”.

Havana syndrome

The symptoms range in severity from pain and ringing in the ears to cognitive difficulties

an expert committee of the National Academies of Sciences, Engineering, and Medicine concluded in December 2020 that microwave energy (specifically, directed pulsed RF energy) “appears to be the most plausible mechanism in explaining these cases among those that the committee considered”

Affected people described symptoms such as hearing loss, memory loss, and nausea. Speculation centered around a sonic weapon, with some researchers pointing to infrasound as a possible cause.

The first phase of symptoms (sometimes closely after an auditory or sensory event) consisted of one or more of the following symptoms: head pressure, disorientation, nausea or headache, vestibular disturbance, or auditory or visual syndromes. The second phase of symptoms, occurring sometime later, consisted of cognitive deficits, vestibular disturbances, or both.

Pulsed electromagnetic energy and ultrasound

On February 1, 2022, a declassified US intelligence report (IC Experts Panel on Anomalous Health Incidents) called pulsed electromagnetic energy and ultrasound plausible causes and said that concealable devices exist that could produce the observed symptoms.

Microwaves

In 2018, Douglas H. Smith, the lead author of a University of Pennsylvania study of 21 affected diplomats in Havana published in JAMA , said in an interview that microwaves were “considered a main suspect” underlying the phenomenon. A 2018 study published in the journal Neural Computation by Beatrice Alexandra Golomb rejected the idea that a sonic attack was the source of the symptoms and concluded that the facts were consistent with pulsed radiofrequency/microwave radiation (RF/MW) exposure. Golomb wrote that (1) the nature of the noises the diplomats reported was consistent with sounds caused by pulsed RF/MW via the Frey effect; (2) the signs and symptoms the diplomats reported matched symptoms from RF/MW exposure (problems with sleep, cognition, vision, balance, speech; headaches; sensations of pressure or vibration; nosebleeds; brain injury and brain swelling); (3) “oxidative stress provides a documented mechanism of RF/MW injury compatible with reported signs and symptoms”; and (4) in the past, the U.S. embassy in Moscow was subject to a microwave beam called the Moscow Signal. The Moscow Signal was inferred to be a Soviet espionage technique that might have also had health effects. Neuroscientist Allan H. Frey, for whom the Frey effect is named, considers the microwave theory viable.

In December 2020, a study by an expert committee of the U.S. National Academies of Sciences, Engineering, and Medicine, commissioned by the State Department, released its report, concluding, “Overall, directed pulsed RF energy ... appears to be the most plausible mechanism in explaining these cases among those that the committee considered” but that “each possible cause remains speculative” and that “the report should not be viewed as conclusive”. Chaired by David Relman, the committee included Linda Birnbaum, Ronald Brookmeyer, Caroline Buckee, Joseph Fins, David A. Whelan, and others. The panel stated that a lack of information and direct evidence (such as medical testing data about affected persons) limited what it could conclude about explanations of the phenomenon. In a 2021 interview with NPR's Sarah McCammon, Relman said that the committee identified “microwave radiation that occurs in a pulsed or intermittent form” as “the most plausible” mechanism for the injuries, but that it could not confidently identify any cause given the lack of “direct evidence that this could explain the entire story for sure or even parts of it.” Relman said the committee lacked information to assess “what the various sources of such pulsed microwave energy might be” but that the facts left the committee “with this very sort of disconcerting notion that it had been produced deliberately by other actors whose purposes we really weren't in a position to fathom.” Relman said that “the bottom line is that this is still a perplexing story that still needs further investigation.”

Multiple anecdotes from various Western diplomats stationed overseas, including in Russia, describe mysterious ailments during past decades that might be due to microwave devices. In 2014, an unclassified NSA report indicated a hostile country in the 1990s possessed a “high powered microwave system weapon that may have the ability to weaken, intimidate or kill an enemy over time and without leaving evidence.”

https://wikiless.org/wiki/Havana_syndrome

https://wikiless.org/wiki/Electronic_harassment

A nem halálos elektromágneses fegyverek néhány gyakori biológiai hatása a következő: – légzési nehézségek – tájékozódási zavar – hányinger – fájdalom – szédülés – egyéb szisztémás panaszok

Some common bio-effects of non-lethal electromagnetic weapons include: – Difficulty breathing – Disorientation – Nausea – Pain – Vertigo – Other systemic discomfort

https://wikiless.org/wiki/Directed-energy_weapon

https://web.archive.org/web/20221118204102/https://www.informed.hu/egpol_new/havanna-szindroma:-mi-az-es-mi-okozhatja-243328.html

https://web.archive.org/web/20221118204245/https://respublika.hu/a-havanna-szindroma/

https://web.archive.org/web/20221118204528/https://www.egeszsegkalauz.hu/orvosnal/diagnosztika/ezt-a-hangot-hallottak-a-havanna-szindromas-tisztviselok-video/dd9ryct

(from en.wiki)

#aaronswartz #wikipedia #internet

Miért van visszatérőben a pogányság és a boszorkányság?

Egy nemrégiben a Massachusetts állambeli Salem-ben tett utazásom során ugyanezt a kérdést hallottam: Tényleg létezik a mágia? Számomra a válasz igen.

Két héttel ezelőtt, a Halloween előtt, a világjárvány kezdete óta először látogattam el a Massachusetts állambeli Salem-be. Megújítva éves halloween-i zarándoklatomat, el voltam ájulva attól, amit a Boszorkányvárosban találtam: nagyobb tömeg, hosszabb sorok és a különböző vallási hagyományoknak és etnikai identitásoknak megfelelő áruk szélesebb és üdvözlendő választéka.

A fekete köpenyeket és kúpos kalapokat viselő, kíváncsi tömegek között, a jólétet fokozó házi varázslatkészletekkel és gyertyákkal teli táskák között ugyanazt a kérdést hallottam: Tényleg létezik a mágia?

Számomra a válasz igen.

Egyike vagyok annak a több mint egymillió amerikainak, akik – akár büszkén, akár titokban, akár a fogyasztói társadalom erejéből fakadóan – gyakorolják a boszorkányság valamilyen formáját. A boszorkányság, amely magában foglalja a wicca-t, a pogányságot, a népi mágiát és más New Age hagyományokat, az egyik leggyorsabban növekvő spirituális út Amerikában.

A connecticuti Trinity College 1990-ben 8000 követőre becsülte a wicca követőinek számát. Az Egyesült Államok népszámlálási hivatala 2008-ban 342 000-re becsülte ezt a számot. A Pew Research Center 2014-es tanulmánya ezt a becslést többszörösére növelte, amikor azt állapította meg, hogy az amerikaiak 0,4%-a vallja magát pogánynak, wicca-nak vagy New Age-esnek. (A legtöbb modern pogány vallás, amelynek egyik fajtája a wicca, az elemek [bálványok] tiszteletében a kereszténység előtti hagyományokra támaszkodik). A jelentés szerint 2050-re az “egyéb vallásokat” – a judaizmuson, kereszténységen, iszlámon, hinduizmuson és buddhizmuson kívüli hiteket – gyakorló amerikaiak száma megháromszorozódna “nagyrészt az egyéb vallásokba (például a wicca és a pogány vallásokba) való átállás miatt”.

Az Amerikában élő boszorkányok pontos számát nehéz meghatározni, mivel sok gyakorló magányos, és – akár saját döntésükből, akár a körülmények miatt – nem vallják magukat nyíltan boszorkánynak. A növekedés azonban nyilvánvaló, különösen azok számára, akik életcéljuknak tekintik a közösség tanulmányozását.

“Egyértelműen növekszik” – mondta Helen A. Berger, aki a múlt héten beszélt velem telefonon. Berger az egyik legjelentősebb tudományos szakértője a kortárs boszorkányságnak és pogányságnak Amerikában, és a pogány közösség vonzerejéről az általa közösen vezetett felmérésekből merít ismereteket.

Berger szerint a wicca-t az 1960-as években kezdték el gyakorolni Amerikában a feministák, a környezetvédők és a strukturálatlan spiritualitást keresők. Nagyrészt földalatti mozgalom volt, de az 1980-as és 1990-es években megjelent, a boszorkányságról szóló kereskedelmi könyvek, például a “Charmed” és a “The Craft” című produkciók megnövekedett érdeklődést váltottak ki a fiatalok körében. Az online közösségek megtalálásának lehetőségével és a hagyományos vallásokhoz való kötődés csökkenésével a boszorkányság kezdett belépni a főáramlatba. ...

E gyakorlatok középpontjában az áll, hogy a boszorkányság lehetővé teszi számomra, hogy kiegyensúlyozottabb szemüvegen keresztül lássam a világot. Éreztem már a túlvilágiak megnyugtató jelenlétét a nehéz körülmények közepette, és tudom, hogy varázslat történik, amikor erőt gyűjtök, hogy meghúzzam a határokat, vagy elhessegetem a bűntudatot, amikor felbugyog, ha az önimádatot választom az önfeláldozás helyett.

Nem vagyok egyedül ezzel a tapasztalattal. Az olyan online platformok, mint a TikTok és az Instagram a mágikus gyakorlatok minden aspektusáról kínálnak útmutatókat. A boszorkányság hashtag-nek több mint 7 millió posztja van az Instagram-on, és több mint 11 milliárd megtekintés a TikTok-on, vagy ahogy a közösségben ismerik, WitchTok [BoszorkányTok]. A boszorkányságról szóló podcast-ok elvarázsolják az étert. A keresztek és Dávid-csillagok mellett a nagyobb kiskereskedelmi láncok, mint a Walmart és az Amazon, árulják a pentagramma boszorkánysági szimbólumot, az ingás jóslóeszközöket és a varázslatokhoz és rituálékhoz szükséges szárított gyógynövényeket. A Tarot-kártyák használata elszaporodott a “lux” [cosmo. lux=luci>lucifer] magazinokban.

Érthető, hogy néhány követő kritizálta a kommercializálódást, azzal érvelve, hogy a halloween-i boszorkányjelmezek fenntartják a negatív sztereotípiákat, a házi varázslatkészletek árusítása pedig bagatellizálja a szent [értsd: sátáni] gyakorlatokat.

Ez a trend azonban teret teremtett az elismerésnek és a reprezentációnak. A boszorkányság elterjedése két időtlen és egyetemes késztetést tükröz: az igényt, hogy értelmet nyerjünk a káoszból, és a vágyat, hogy irányítsuk a körülöttünk lévő körülményeket. Az éghajlatváltozás [hazug], a háborúk és a jogfosztottság okozta szörnyű katasztrófák láttán nem meglepő, hogy a boszorkányság azok számára vonzó, akik meg akarják javítani azt [hazugság, mert azokat szolgálják, amelyek mindent bemocskolnak], ami bennünk és a világban elromlott. [Ez egy inverziós hazugság, ellentét. Ha ez igaz lenne, akkor Jézust követnék. Ezeknek az isteni szép és jó, ami szerintük romlott, és a normálisak számára romlott ezeknek a jó.]

Vannak a közösségen kívüli kritikusok is – azok, akik a boszorkányság minden formáját lenézik. Egy volt kollégám gyakran hangoztatta megvetését az én “hókuszpókuszom” iránt. De néhány hét szörnyű szerencsétlenség után egy nap bejött az irodámba, csendben becsukta az ajtót, és a segítségemet kérte. Tudok-e valamilyen varázsigét, valamilyen megoldást, ami megtörhetné az átkot, amelyről azt hitte, hogy szenved?

A boszorkányok régóta dicsérik az energia [gonosz], a tárgyak [bálványimádás] és az emberek közötti kapcsolatot, így megértettem a félelmét és a vágyát, hogy helyrehozza a dolgokat. Nem vagyok benne biztos, hogy valaha is beismerné, de a segítség, amit adtam neki, és a mögötte álló elmélet ma is visszhangra talál a tudományos és egészségügyi gyakorlatban. [PHARMAkia=varázslás]

Nézzük csak a kvantum összefonódást, amely az idei fizikai Nobel-díj középpontjában áll, és amely szerint a tárgyak láthatatlan módon befolyásolhatják egymást, még nagy távolságokról is. Vagy gondoljunk csak a nagyon népszerű tudatossági mozgalomra. A stressz és a traumák hatásainak csökkentésére szolgáló mélylégző gyakorlatok, pozitív megerősítések és vezetett meditációk – mint például a varázslatok – a test és elme kapcsolatát használják az önimádat elősegítésére és a körülmények javítására.

Hétfőn, amikor emberek milliói ünneplik a Halloween-t (a boszorkányok Samhain néven ismerik a halottak tiszteletére rendezett pogány ünnepet), számtalan Jack-o'-lantern [töklámpás] fogja díszíteni az ajtók küszöbét szerte Amerikában. Különös vigaszt nyújt számomra az a tudat, hogy ezeket az izzó tököket, egy maradandó pogány [értsd: sátánista] szokást, oly sokan elfogadják közülünk. Ez emlékeztet arra, hogy a mágia egyszerre lehet jelzőfény [értsd: lucifer] az éjszakában, valamint a remény és a gyógyulás [értsd: megszállottság] forrása, amikor a legnagyobb szükségünk van rá. [Ezeknek a démonoknak van szüksége a még több lélekre.]

(cikk)

WER SIND DIE MENSCHEN?

Warum der Mensch einzigartig und mächtig ist

Wer sind wir? Warum sind wir besonders? Das sind Fragen, die ich mir mein ganzes Leben lang gestellt habe. Glaube mir, es war eine lange Reise für mich, um die Antworten zu finden. Jahre des Hinterfragens, Jahre des Kanalisierens, Jahre der interdimensionalen Abrufe und des Nachforschens. Ich habe die Menschen immer als Hühner mit abgeschlagenen Köpfen gesehen, die nicht wissen, wer wir wirklich sind und was wir auf diesem Planeten tun. Selbst Religionen hatten keine großartige Erklärung für diese Existenz. Und doch ist dieser Planet seit Anbeginn der Menschheit ein intergalaktisches Schlachtfeld für hoch- und niedrigschwingende Wesen. Wir haben eine große Anzahl von interdimensionalen Wesen, die uns unterstützen, aber auch eine große Anzahl, die versuchen, uns zu unterdrücken. Ich habe mich immer gefragt, ob wir der einzige Planet da draußen sind, der diese Art von Interaktion erlebt, oder ob wir einzigartig sind? Lange Zeit bekam ich keine Antwort, also nahm ich einfach an, dass das alles nach intergalaktischen Standards ganz normal ist. Eines Tages gab mir die Galaktische Föderation endlich die Antwort, nach der ich gesucht hatte. Die Menschen sind in der Tat etwas Besonderes und das, was auf diesem Planeten geschieht, ist einzigartig und hier sind die Gründe...

Der Mensch ist eigentlich ein Experiment

Die erste Runde von Antworten, die ich 2012 erhielt, lautete: Die Menschen sind eigentlich ein Experiment der GFL (Galaktische Föderation des Lichts). Der wichtigste Aspekt unserer experimentellen Existenz ist unsere einzigartige DNA und genetische Zusammensetzung. Ich bekam Flashbacks und Erinnerungen an mich selbst an Bord eines GFL-Mutterschiffs, wo ich die Entwicklung der Menschen überwachte. Ja, die Weiterentwicklung, nicht unbedingt die Schöpfung. In gewisser Weise wäre es falsch zu sagen, dass interdimensionale Wesen die Menschen erschaffen haben, denn sie mussten mit einer Art Basis beginnen. Die „Basis“, von der sie ausgingen, waren meiner Meinung nach die ursprünglichen Homo Erectus-Wesen auf dem Planeten Erde. Die Erde wurde nicht einfach „zufällig“ als Planet ausgewählt. Sie war ein prophezeiter Planet, der seit Milliarden, ja, Milliarden von Jahren von höheren Wesen überwacht wird. Dieser Planet wurde aufgrund der Evolution des Lebens und seiner Fähigkeit, kohlenstoffbasierte Lebensformen zu erhalten, ausgewählt. Alle Elemente, die zusammenkommen, um diese Art von Umwelt zu schaffen, haben die Kapazität, eine sehr vielfältige Anzahl von Lebewesen zu erhalten. Mir wurde gezeigt, erinnert und erzählt, dass wir Menschen eine Vielzahl von DNA verschiedener Arten in uns tragen. Im Laufe unserer Entwicklung wurde uns buchstäblich in jedem einzelnen Aspekt der Evolution geholfen. Ja, wir haben DNA von anderen Wesen, aber wir haben auch Sprache, Geometrie, Wissenschaft, Werkzeuge, Technologie, Mathematik und alle anderen Aspekte unserer modernen Zivilisation erhalten. Uns wurde das GEGEBEN, was wir haben. Noch einmal: Nichts an den Menschen auf dem Planeten Erde ist zufällig, absolut NICHTS. Hinweis: Die meisten anderen Planeten und Arten im Universum entwickeln sich auf natürliche Weise, das ist einer der Gründe, warum dieser Planet und die Menschen so besonders sind. Ich könnte tief in die uralte Geschichte der Menschheit eintauchen und in die ewigen Kriege, die zwischen den Annunaki, Reptiloide, Plejadiern, Grey und so weiter ausgetragen wurden... aber das wäre genug Inhalt für ein ganzes anderes Buch oder eine Reihe von Büchern. Das Wichtigste ist: Jede dieser Arten hat uns ihre DNA gegeben, damit wir uns weiterentwickeln können. Hätten wir diese Gaben nie erhalten, würden wir wahrscheinlich unseren Affenverwandten ähnlicher sehen als den engelsgleichen Wesen, denen wir heute ähneln. Ich bin mir sicher, dass wir noch mehr DNA von anderen Spezies in uns haben, aber der Einfachheit halber sind dies die fünf wichtigsten Spezies, mit denen wir DNA teilen (in der Reihenfolge, in der wir die DNA erhalten haben). Ich habe auch angegeben, in welcher Dimension sie sich am häufigsten aufhalten, obwohl sie in einer Vielzahl von Dimensionen vorkommen können:

Annunaki (10.-11. Dimension) Reptiloide (4. Dimension) Plejadier (8. Dimension) Grey (6. Dimension) Engel (7. oder 11. Dimension)

Wir sind also hier als Homo Erectus Wesen der 3. Dimension mit einer Vielzahl anderer DNA-Stränge und anderer Schwingungsfrequenzen. Weißt du noch, als ich darüber sprach, dass zwei Frequenzen nicht im selben Raum koexistieren können? Ja, kannst du dir vorstellen, wie lange es gedauert hat, die DNA all dieser verschiedenen Wesen zu vereinheitlichen? Viel Zeit, viel Versuch und Irrtum... VIEL. Der Grund, warum wir im Laufe der Geschichte von beiden Seiten des Spektrums so stark beeinträchtigt wurden, ist, dass wir buchstäblich ihre Kinder sind. Sie haben viel Zeit und Ressourcen investiert, um uns zu erschaffen. Das ist auch der Grund, warum wir so kontrolliert wurden, obwohl wir auf unserem Weg so viel Unterstützung bekommen haben. Der „Dienst zum Selbst“ (Wesen mit niedrigeren Schwingungen) wollten uns gewissermaßen als ihre „Sklaven“ haben und wollten nicht, dass wir verstehen, wie verdammt mächtig wir sind (sogar mächtiger als sie!). Der „Dienst für Andere“ (höher schwingende Wesen) hingegen wollte uns helfen, zu unserem wahren Selbst zu erwachen und unser wahres Potenzial zu erkennen. Dieses seltsame Gebräu aus DNA und verschiedenen Schwingungswesen hat im Grunde einen Krieg auf diesem Planeten ausgelöst. Der Krieg um das „Eigentum“ der Menschen. Zu wem gehören wir WIRKLICH? Letzten Endes weiß die GFL, dass wir niemandem gehören außer uns selbst. Wir haben uns als Seelen entschieden, hier zu verkörpern... mit der Supermacht unseres freien Willens. Andere Wesen (ohne Namen zu nennen) haben tatsächlich geglaubt, dass wir ihnen nicht nur als Zivilisation gehören, weil sie uns miterschaffen haben, sondern auch, dass ihnen dieser Planet gehört, weil sie zu den ursprünglichen Spezies hier gehörten. Okay... warum also? Mal im Ernst, Leute, warum macht man sich all die Mühe, Zeit und Ressourcen, um uns zu erschaffen? Es muss doch einen Grund geben! Erst 2016 erhielt ich ENDLICH den Hinweis darauf, WARUM wir dieses große Experiment sind.

Kurze universelle Geschichte

Endlich hat die Galaktische Föderation es mir verraten. Es war so ein großer Austausch, dass ich glaube, ich habe danach drei Tage lang geweint. Alles, was ich dachte, war: „Wie soll ich den Leuten das sagen?“ und „Werden sie damit umgehen können?“ Letztendlich musste ich vertrauen. Ich weiß, dass ich die Informationen zur richtigen Zeit erhalten habe, als die Menschheit bereit dafür war. Ich habe lange gewartet, bis ich und die Menschheit bereit waren. Aber die Informationen, die ich erhielt, waren es so sehr wert. So beschrieb die Galaktische Föderation des Lichts die Menschheit als ein Experiment: „Ihr seid ein Friedensvertrag für das Universum.“ Sie zeigten mir Bilder von Kriegen im ganzen Universum (an die ich mich tief im Innern erinnerte, weil ich sie in früheren Leben miterlebt hatte). Jetzt, da wir unser Universum als binäres System verstehen, das sowohl aus niedrigen als auch aus hohen Schwingungen und Dimensionen besteht, können wir dieses System auch auf alle Wesen im Universum anwenden. Die Wesen, die sich in dichteren Schwingungen befinden, sind daher stärker von der Quelle getrennt und leben in einer eher „angstbasierten“ Schwingung. Durch diese Art der Trennung werden diese Wesen sehr „selbstbezogen“, da sie Schwierigkeiten haben, etwas zu begreifen, das über ihre eigene Existenz im gegenwärtigen Moment hinausgeht. Das bedeutet natürlich, dass es Wesen gibt, die das Gegenteil sind, Wesen, die die Lektionen der Trennung durchlebt haben und verstehen, dass wir alle aus der gleichen Quelle kommen. Deshalb geht es bei diesen Seelen, die als höher schwingende Wesen verkörpert sind, um das kollektive Bewusstsein. Sie gelten als Wesen im „Dienst für Andere“ und haben daher die Aufgabe, allen zu helfen, sich zu verbinden und zu ihrer kollektiven Wahrheit zu gelangen. Diese Wesen mit höheren Frequenzen haben kein Verlangen, sich auf die „Spiele“ oder das Hin und Her der Wesen mit niedrigeren Schwingungen einzulassen. Die Wesen, die sich um sich selbst kümmern, interessieren sich jedoch nur für sich selbst. Deshalb neigen sie dazu, viel Unruhe im Youniversum zu stiften. Hier kommt die Gründung der Galaktischen Föderation ins Spiel, die die notwendige Struktur schafft, um das Universum und alle Wesen darin in Einklang zu bringen. Der Zweck der Galaktischen Föderation besteht nicht darin, eigene Regeln zu schaffen, sondern die Gesetze des Universums durchzusetzen. Ich werde hier nicht auf alle diese Gesetze eingehen, aber ich habe einige davon in Videos auf meinem YouTube-Kanal erwähnt. Es war mir wichtig, ein wenig über die Geschichte des Universums und der darin existierenden Wesen zu erklären, damit du verstehen kannst, wie unglaublich diese ganze Situation wirklich ist. Letztendlich war dieser Konflikt zwischen den höheren und niedrigeren Frequenzen von der Quelle beabsichtigt, um sich selbst zu helfen, zu lernen und zu wachsen und sich selbst in einem Abbild zu sehen. Aufgrund der Existenz der Polarität innerhalb dieser verkörperten Wesen hat es einen Krieg gegeben, der seit Milliarden von Jahren geführt wird... wahrscheinlich Billionen von Jahren. Seit der Entstehung des Universums gibt es einen Kampf zwischen beiden Seiten. Eine der wichtigsten Lektionen, die sich die Quelle vorgenommen hat, ist die Lektion der HARMONIE. Wenn sie in der Lage ist, die Dualität/Polarität zu harmonisieren, hat sie die größte Lektion, die sie lernen wollte, abgeschlossen.

Friedensabkommen

Die GFL hat viele, und ich meine VIELE Friedensabkommen geschlossen, um dieses Problem der Disharmonie und Störung zu lösen. In den Augen der GFL ist das völlig in Ordnung; es muss Wesen mit niedrigeren Schwingungen geben, um den Fluss des Universums aufrechtzuerhalten, aber warum können wir nicht einfach alle miteinander auskommen und in Frieden und Harmonie innerhalb der Polarität leben? Trotz dieser zahlreichen Versuche, alle Arten im Universum zu versammeln und eine Art Friedensabkommen zu schließen, kam es immer wieder zu einer Störung oder Umgehung dieser Verträge von Seiten der Wesen mit niedrigeren Schwingungen. Es gibt immer ein Wesen, das es für alle versaut. Letztendlich kann die Gier eines einzigen Wesens diese schriftlichen Verträge brechen. In ihrem Kopf denken sie: “Warum dem Kollektiv helfen, wenn ich mir selbst helfen kann? Ich verstehe das, aber trotzdem... Nach vielen gescheiterten Versuchen kam die GFL schließlich auf den ultimativen Friedensvertrag: eine hybride Spezies. Wenn es ihnen gelänge, alle Meister der Genetik im Universum zu versammeln und einige der mächtigsten höher schwingenden Wesen zu nehmen und ihre DNA mit den niedrig schwingenden Wesen zu mischen, könnten sie diesen ewigen Streit vielleicht lösen. So begann das Experiment mit den Menschen. Die GFL arbeitete bereits an den genetischen Kombinationen der DNA, lange bevor die Erde überhaupt entstand. Tatsächlich war der gewählte Planet das letzte Teil des Puzzles. Sie mussten erst beweisen, dass dieses Konzept tatsächlich funktionieren konnte. Jede Spezies stimmte zu, an diesem lebenden, atmenden, laufenden und sprechenden Friedensabkommen teilzunehmen. Wenn diese besondere Spezies in der Lage war, „miteinander auszukommen“, wenn sie in der Lage waren, sich trotz des genetischen Mixes zu lieben, dann würde das beweisen, dass es im Universum einen nachhaltigen Frieden zwischen allen Spezies geben kann. Obwohl beschlossen wurde, dass es nach der genetischen Manipulation keine Beeinträchtigung zwischen der ursprünglichen Spezies und der neuen hybriden Spezies geben würde, war dies nicht so eindeutig, wie es hätte sein sollen. Die niederen Arten argumentierten, dass die höheren Arten den Hybriden helfen, indem sie ihnen Daten und Informationen zur Verfügung stellen. Die höhere Spezies konnte dies tun, weil es im Einvernehmen mit den universellen Gesetzen war, insbesondere dem Gesetz der Nichteinmischung. Die höheren Wesen waren in der Lage, dieses Gesetz zu umgehen, indem sie ihre Seele auf diesem Planeten verkörperten, um zu helfen und das zu schaffen, was ich als Starseeds bezeichne. Informationen können auch leicht übertragen werden, da wir ihre DNA teilen, wir müssen nur danach fragen. Seit unserer Inkarnation haben die meisten von uns jedoch ihr Wissen über den Planeten Erde verloren, was es schwierig macht, hier zu sein. Die niederen Spezies nahmen dies als Zeichen, dass auch sie sich einmischen könnten, und das haben sie auch getan. Wieder einmal wurde der Kampf des gesamten Universums gespiegelt und hierher auf den Planeten Erde gebracht. Wir, die Menschen, sind der Friedensvertrag. Wir stehen an der Schwelle zur Expansion, und die niederen Wesen können nichts mehr tun. Ja, sie schlagen zurück, aber sie haben die Schlacht bereits verloren. Wir Menschen erwachen und erkennen unsere WAHRHEIT, unsere Macht und unsere Bestimmung. Wir ERINNERN uns daran, wer wir sind. Die größte Möglichkeit für die GFL, den Menschen zu helfen, ohne die Gesetze des Universums außer Kraft zu setzen, besteht darin, dass sie selbst freiwillig als Menschen hier inkarnieren. Deshalb werden hier all diese unglaublichen und mächtigen (Indigo-, Regenbogen- und kristallinen usw.) Kinder geboren. Nun... was denkst du? Es fällt mir schwer, ein so intensives Kapitel zu beenden, weil ich gar nicht weiß, wie ich mit diesen Informationen weitermachen soll. Ich möchte dich nur wissen lassen. Wie ich bereits zu Beginn dieses Buches erwähnt habe, sind die Informationen, die ich präsentiere, nicht nur eine interessante Geschichte. Es ist Wissen, das buchstäblich deine DNA verändern wird. Selbst wenn du dich noch massiv gegen diese Informationen wehrst, gibt es irgendwo tief in deiner Seele eine Resonanz, die dich verändern wird, egal ob du daran „glauben“ willst oder nicht. Die Veränderung und die Erinnerung an diese Informationen werden dich dazu bringen, die erstaunliche, interdimensionale DNA zu entschlüsseln, die du besitzt. Wenn du diese DNA entschlüsselt hast, wirst du dir der unendlichen Weite der Informationen im Universum bewusst und erlebst sie im wahrsten Sinne des Wortes. Auch wenn ich in diesem ersten Buch nicht alles behandeln kann, gibt es noch ein paar weitere Konzepte, die ich für wichtig halte, bevor wir diese Extravaganz der Erleuchtung zum Abschluss bringen!

Auszug und freie Übersetzung aus dem Video https://youtu.be/vYCkKVBBixk?t=2569

G: Wie bereits im Buch erwähnt, wurden die Menschen als Friedensvertrag und Prophezeiung erschaffen. Wie du bereits weißt, sollen die Menschen den Krieg um das Universum beenden. Was du jedoch nicht weißt, ist, WIE die Menschen den Krieg beenden sollen. Ich: Okay. ja, von meinem Verständnis her bin ich einfach davon ausgegangen, dass, weil die Menschen die Schöpfung einiger der am niedrigsten und am höchsten schwingenden Wesen des Universums sind, alle anderen unsere ultimative Wahl respektieren und sich daran halten müssen. Ähnlich wie wenn man einen Hund zwischen Elternteil eins und Elternteil zwei stellt, zu wem auch immer der Hund geht, ist sein Liebling. Und das andere Elternteil muss diese Wahl einfach respektieren. Das ist es, was ich seit Jahren annehme, seit die GFL mir sagte, dass wir ein Hybridexperiment und ein Friedensvertrag sind. G: In einem perfekten Universum würde es so funktionieren. Aber aufgrund der Gier und Machtgier einiger dieser Zivilisationen würde das befolgen der Entscheidung der Menschheit den Krieg nicht beenden. Ich: Wow okay, das ist neu für mich. Wie genau werden die Menschen die Kriege im ganzen Universum beenden? Nebenbemerkung: eine weitere lange Pause von G. Fast so, als ob er ängstlich ist, dies auszusprechen. Die Auswirkungen fühlen sich real an. G: Mit der Zeit werden die Menschen die mächtigste Spezies sein, die jemals im Universum existiert hat, aufgrund eurer einzigartigen Hybridisierung und eurem schnellen Wachstum. Als der äußere Einfluss, aus dem ihr erwachsen seid, werden die Menschen in der Lage sein, jedem Wesen oder jeder Spezies, die die Gesetze des Universums nicht respektiert, ein langfristiges Ende zu bereiten. Was euch von allen anderen Spezies da draußen unterscheidet, ist eure komplexe hybrid-DNA. Ihr als Spezies braucht keine Technologie, um eure Absichten zu verbessern (Anm. d. Übersetzers: Fähigkeiten zu erweitern?). Ihr habt alles, was ihr braucht, von innen heraus. In dieser Hinsicht seid ihr völlig einzigartig. Deshalb wurde von beiden Seiten die größte Menge an Ressourcen in euch investiert. (so episch). Nebenbemerkung: ich musste nach dieser Erklärung eine Pause einlegen. Ich atme ein paar mal tief durch und integriere, was er sagt. Ich finde die Worte, um fortzufahren. Ich: Ich habe das Gefühl, das letzte Stück gefunden zu haben. Obwohl wir in unserem höhlenmenschenähnlichen zustand derzeit keine Bedrohung darstellen, werden wir später eine Bedrohung für die ruchlosen Wesen im Universum darstellen. G: Das ist richtig.

王妙如，名保福，泉唐人氏。幼时性质聪慧，且嗜书史。年二十三，匹予为偶。予每自负得闺房益友，乃结褵。未足四年，而竟溘然长逝矣。其生平所著之书，有《小桃源传奇》《女狱花》小说、《唱和集》诗词，而《女狱花》一部尤为妙如得意之作。 尝对予曰：“近日女界黑暗已至极点，自恨弱躯多病，不能如我佛释迦亲入地狱普救众生，只得以秃笔残墨为棒喝之具。虽然革命之事先从激烈、后归平和，眇眇一身，难期圆满。惟此书立意，将革命之事源源本本，历道其详。非但一我妙如之现影，实千百万我妙如之现影。” 云每作一回书，必嘱予略加批点，以为互相规劝之举。乃杀青未几，人已云亡。披览遗稿，我心惨惨；体厥遗志，付之剞橛；聊誌数言，以当序、跋。

光绪甲辰，仲春，泉唐罗景仁誌于双人轩。

录入者注： 褵：亦作“缡”。古代女子出嫁时所系的佩巾。佩之于前，可以蔽膝；蒙之于上，可以盖头。女子嫁前，母亲把佩巾结在女儿身上，称结褵。后成为一种装饰。《诗·豳风·东山》：“亲结其缡，九十其仪。” 剞劂：雕刻用的弯刀。引申为雕版；刻书。

话说许平权开了一个女学堂，那日演说一番，心中很是爽快。从此尽心教育，女学上很有进步。一日正当功课完后，坐在书房内，心里忽想道：“我们二万万女子，大都无知无识，如鹿豕一般。区区这个女学校，教育安能普及？师范学堂，今日亦很要紧的。”即刻命工人将里边坍败的房屋修理起来，作为讲堂卧室；立了一个详细章程，额招师范女学生六十名。 那日来考者，竟有六百余人之多。平权即将各种普通学与各学生当面问答，又出一个论题，令学生各做一篇。

待至学生去后，已是傍晚时候。平权吃了夜膳，即在书房内，将那些论说阅着。则见各人论中皆有“男人不得压制女人，女人不可受男人压制”“女人须用强力夺权利，男人决不肯轻将权利给女人”“非我族类，其心必异。女子最男人，须用对异族之法”的各种话。 平权心中思量：“前时我们女子，皆守‘以顺为正’之道，决无有与男子抗抵的。今日女权如此发达，岂非由沙雪梅破坏手段酝酿所成吗？”欢喜了一会，忽又感慨道：“照这样子看来，只知强权、不知义务，必使祥云袅袅的家庭神圣园，变为惨雾沉沉的家庭修罗场。那时男女争权，恐世界非但不能进化，将要退化了。”心中闷闷不乐，即走出书房阶前散步，不知不觉走到花园里来。 那夜正是积雪初晴，皎洁洁的一片月光照在白梅花上，好比琉璃世界一般。赏玩了好一会，觉得几阵松风冷入心髓，一连打了几个寒噤。即忙回到书房里来，见案前坐着浑身通红的一位男子，心内很是惊讶。急走几步，仔细将他一看。原来是那个宗祥，低着头看那些论说，身上披着一件大红的雪衣。 宗祥见平权进来，即立起身来问候。 二人坐谈了一息，宗祥问平权道：“我闻天的生人，无分男女。则男女是应该平等的。我们国中，素来重男轻女；国家上的权利，女人一些没有，倒也说得过去。但在欧洲各国，号为平等，何以女子犹无参政权呢？” 平权道：“昔时的欧洲，与今日的中国，真是一样。我记得西人有一个笑话，说前时阿拉伯有一个人，叫他第一妻挑水、第二妻磨谷；第三妻貌甚美，故现不叫他做下等事情。照此看来，欧人前时亦很野蛮的；惟近来力求进步，稍稍发文明的光辉；但今日犹在幼稚时代，一切制度尚未完备。不必说女子没有参政权，很是不公平；就是细腰的这件事，何异小脚的陋习么？若后来文明日进，细腰的陋习自必竭力除去，参政权亦男女共有的。” 宗祥听了，很是佩服，说了几句赞美平权的话。 平权又说道：“妹妹近日心内思想，有一件事，实男女间之大不平等；但那件事平等的时候，即人类灭绝的时候了。你想男女交媾，共享欢娱；何以生育子女的苦痛，要女子独受呢？文明极顶的时候，做女子的定剏（创）出各种避孕之法；决不必等地球的灭日，人类已是没有的。自此以后，必有比人高等的动物管理世界；其生育子女，雌的决不受一些苦痛，另有神妙的方法；但这个方法，即问今日有名的哲学家，也不能说出来；因其身体构造不知是什么样子，其安能妄断呢？”说至此，与宗祥大笑了一回。 自鸣钟上已是十二点零五分，宗祥告别回家，平权也是睡了。次日起来，将那些论说看毕，定了名次，即上班去教授。

光阴迅速，转瞬一年。女学堂学生皆已学习专门科学，师范女学生亦毕业；又另招了一班新生教授。 过了十数年，城里城外皆有好几个女学堂。那时，女子状态很是文明，与前时大不相同；做男子的，亦大半敬爱女子。 平权心内想道：“我前时与宗祥立约，本说‘女界振兴之日，为你我完姻之日’，今日女界也可算昌明了。虽宗祥见我时，并不将此事提起；但是他也如我的样子，用了心血数十年，竭力把女界洗出光明。今日不与他完姻，未免失信。且我若不婚嫁，国中普通女人必误会我不悦男子；将来愈传愈误，必人人欲为沙雪梅、欲为文洞仁，大伤天地生成之道。安可因区区一身的习惯，为二万万女子的祸根么？”主意已定，即将此意告知宗祥。宗祥亦很以为是。

成亲之日，宗祥对平权作揖道：“恭喜妹妹大事成了。” 平权亦回揖道：“这个功劳应该归哥哥的。妹妹近日看世界大势，移风易俗，莫妙于小说。世界上的人，或有不看正书，决无有不看小说的；因正书中深文曲笔，学问稍浅的人决不能看，即使看了，亦是恹恹闷倦；惟小说中句句白话，无人不懂，且又具着嬉笑怒骂各种声口，最能令人解颐，不知不觉将性质改变起来。哥哥啊，我想你数十年中对着一盏孤灯，吮着几点残墨，绞脑筋、洒热血，叫醒女人的长梦，痛骂男子的强权。今日我们女子香闺前的自由花而，岂不是哥哥一枝妙笔中生出么？” 宗祥道：“如此说来，哥哥又要崇拜妹妹了。哥哥前日有一番议论，说一国之中，若没有女国民，决没有男国民的。一个人小的时候，心中皆无定见，只有摹仿的能力；母子之间最为亲切，则一举一动自然而然学作母的样子。你想前时我们女子，有光明正大的举动么？即使幼时出外游学，思想竟能开发起来；到得成亲以后，困于家常琐屑，英气也渐渐消灭。妹妹啊，你怀着菩萨心肠，舍身渡世，将直接之善女人，间接的善男子。从火坑提到金莲座上，非特我们二万万裙钗女子，皆当焚香叩首；我们二万万须眉男儿，也当跪食慧果了。” 当日平权夫妇的恩爱，自可不言而喻；即普通夫妇，亦不像前时的野蛮。那夫妇的爱情，如胶似漆，真是说也说不能尽。 我记得那个大豪杰还有一首七绝，极描写“爱情”二字。我且讲出来，结这部《女狱花》。 诗曰：“嬴得书香胜粉香，文明小史演闺房。堂前燕子窗前蝶，岂独天台有阮郎？”

（罗景仁批：小说结尾，与“楔子”一般，一则须将全部笼照（罩），一则须将全部收束。庸手作此，或病拖沓，或病枯率。此书结尾，何等圆足？且有三长焉：虚虚收足木部之意，不将余义收尽，可使后人续补，一长也；带描出世界文明，夫妇相见如宾，充足《女狱花》之意义，二长也；合于寻常小说，归结于团圆，不使俗人訾（zī）议，三长也。吾观此回书，叹观止矣。）

录入者注： 訾（zī）议：不好的议论。

话说黄宗祥与许平权结伴同行，谈谈说说，渐有欲联婚之意。 平权早已看破，对宗祥道：“男女私情，人所不免。但妹妹此身已立誓许与我国四万万人，何敢自私自利？今又承哥哥眷爱，请与哥哥约结婚之期，请自今始；完姻之日，且待女学振兴之后。” 宗祥听了，忙拍手道：“妹妹实是妙人。哥哥敢不如命？” 从此二人愈觉爱亲，每日谈些科学，交换智识。

不多几日，到了本国。 宗祥本是富家，即拿出二三万银子，同平权办了一个大大的女学堂；堂中之事，皆请平权主持，自己却住在与学堂相近的家里，著些振兴女界的小说。 平权当时立了一个章程，请了几位女教习，招了一百个女学生。

那开堂的一日，平权演说道： “我的同胞妹妹啊！我的同胞妹妹啊！你们今日，量都知道女人权利被男子夺去了。但你们知不知道，女人权利什么缘故被男子夺了去呢？ “混沌初开的时候，本为毒蛇猛兽的世界；自体格最全、脑质最优的人类出后，战胜那毒蛇猛兽，方成了一个人类世界。但那时人类的性质，与毒蛇猛兽无异。你们看上古史中的凶恶酋长，每饮弱者的血以为酒，吃弱者的肉以为菜；可知那时只讲强权，不讲公理了。自来女人的势力比男人稍弱些，安得不受其压制呢？ “原男女共为体格最全、脑质最优的人类，并非‘男是高等动物，女是下等动物’；身体构造，亦无歧异，头同圆、趾同方、官同五、支（肢）同四，不过牝牡之间稍异的儿。何以女子的势力弱于男子呢？女人的弱点在于依赖性质。你们且想一想古时俗语，什么‘在家从父，出家（嫁）从夫，夫死从子’，什么‘夫荣妻贵’，什么‘男尊女卑’，这就是从来女子依赖性质的照相片了。 （罗景仁批：活画出无知女人状态。） “至于今日，这种劣根性较前更深。愚蠢的下流女子，我且不必说他；即在诗礼人家做女子的，早眠晏起、不治生业；日高睡醒，缠脚梳头，已虚度了半日光阴；中膳用过，或者凝粧静坐，或者看些闲书小说；至于管理家政，也要看他高兴不高兴；一生的大目的，只在夫婿登龙，博得一副花封紫诰，就是上了天堂了。咳，这种无行无业的女子，若不受忍苦耐劳的男子管束，亦非公理。 “非洲有一种蜜蜂，雌的性最勤俭，采花酿蜜，甚是忙碌；雄的性最懒惰，坐食雌蜂采来花蕊，日以交媾为事故。交媾完后，雌蜂即咬死他。照此来看，天下动植诸物，若要权利，先贵独立。同胞妹妹啊！我们今日，不必去夺男人的权利，只要讲求我们的独立。若我们能独立，那男子不得不将权利还我们了。 “讲求独立的方法仅有两条：一条是除去外边的装饰，一条是研究内里的学问。 “何为‘除去外边的装饰’？沙雪梅先生的《仇书》，大约你们已看过的。书中有一节说，女人种种的装饰，皆男人种种的制服。譬如带环儿即是插耳翦的意思，带手钏即是带手枷的意思，缠小脚即是刖足的意思，涂脂抹粉即是插了粪帚、搪了花脸儿、伏地请罪的意思。 （罗景仁批：奇想天开。） “他的说话，虽未免过于激烈；但我们女子真正何苦做这无益的事呢？且好好一双耳朵，无缘无故刺他两个洞，受这无罪的毒形（刑）；好好一双手臂，带这重累的物件，运动上诸多不便；至于紧缠小足，不但行路不稳，实为致人死病的魔鬼；花粉之质，尽属汞石，涂在脸儿上，最易侵害血管，这是我们应该赶紧除去的。除去以后，自然身体强壮、手足灵便；正可趁着如箭的光阴，做些光明正大的事业呢！ “何为‘考究内里的学问’？我们国中，普通女子，德育、智育、体育之事，一些儿也不讲究。做姑娘的差役媳妇，几如奴婢；做晚娘的虐待前子，无异仇敌；买来的丫鬟亦是人类，任意鞭挞，反不如善良家之猫狗。你想合不和合公理呢？ “我佛释迦涅槃说法，本为万古不灭的大教，应该人人皈依的。但那些和尚尼姑，非但大乘经典未曾入目，即小乘经典亦未能了解，名为佛徒，实则佛教的罪人；无知女子，偏将锱积铢累的血钱供他偷婆养汉的经费。你想，呆不呆呢？ “泰西女人，无不练习柔软体操，故筋骨强健，与男子无异。我们女人，专讲装得如花枝一般，嫌身躯雄健，每有减食为瘦弱的；非有大事，绝不肯散步街市，终日坐在深闺描鸾刺凤，以致思想呆滞，做起事来，较男子终逊一筹。 “照此看来，女人若有学问，决不如此举动，被男子种种看轻了。且更研究历史地理，则量世界大势，心中了然，思想自然而然发达起来；精通格致算数，可以制造器械、谋些铜钱，不必坐食男人的血本。咳，我们女子能殻如此，男子自恭恭敬敬，两手捧了权利还我们呢！这个道理，很容易明白的。俗话道：‘吃人一碗，被人所管’，今女子竟能自食其力，若男人犹行野蛮手段，无难与他各分疆域，强权是无逞的。 “且男女之间，天生成有一种特别的爱情，一切君臣、父子、兄弟、朋友的恩义，皆不足以比他。男子的所以压制女人，一则由于女子衣食专赖男子供结，经济上很多困难；一则由于不明道理的女人，男子宠爱他些，必至弄娇撒泼、生种种过分的要求，因这后大私欲的魔障，故把先天爱情压住了。今女子既能自谋衣食，不必累及男人；又能知书达理，为男人闺房中之益友。则男女的爱情，如枯木逢春，勾萌渐达。那时相见如宾，说不尽万种恩爱呢！ “同胞妹妹啊，你们仔细想想，做女子的，可不赶紧讲求独立吗？讲求独立，可不要赖学问吗？我劝你们，从此后，将恨男子强权的心思，变为恨自己无能的心思；将修饰边幅的时候，变为研究学问的时候。恐须眉男子将要崇拜我们了，安敢逞强权呢？” （罗景仁批：至理名言。） 当日平权演说已毕，众女学生拍手而散。未知后事如何，且听下回分解。

（罗景仁批：此回演说，下笔甚难。新奇之论，易流于激烈；平正之论，易流于庸腐。吾不知作者用尽几许心血，句句从学问上出之，不涉一些意气，自能使人娓娓动听，可谓尽演说之能事矣。）

《女狱花》，章回小说。又名《红闺泪》、《闺阁豪杰谈》。王妙如著，12回。 作者名保福，钱塘人，生于1877年左右。幼聪慧，嗜史书。年23，嫁唐景仁，未满4年而卒。著有《小桃源传奇》《唱和集》等。 叙两位女子为争取妇女解放所走的不同道路。侠女沙雪梅才貌双全，却嫁了一位狭隘的酸秀才。其夫待她如奴，雪梅忍无可忍，将他误杀。雪梅入狱后结识了革命党人，待从牢里逃出，和他们一起进行暗杀活动。一日，遇见主张和平革命的许平权女士，两人话不投机。后雪梅革命不成，愤而自焚。许平权留学日本归国后，与丈夫一起启民智、办女学，事业轰轰烈烈。 此书对妇女所受的压迫作棒喝之声有一定的进步意义。作者笔下的两位女性目的相同、前途殊异，表明作者拥护的是进行社会事业改造的维新主张，实未能指出妇女解放的正确出路。技巧上欲弃章回，以情节取胜，然未摸着新法，故时新时旧，不甚相协。光绪三十年（1904）刊本，又光绪间石印本。

录入者按： 这篇小说回答了许多女权觉醒的疑问，比如要不要化妆、要不要学习、要不要独立挣钱。局限性在于第十一章中对男女压迫的归因不够透彻。这里暂时不详说如何才能透彻，先说两个女党领袖人物的思路差异。 许平权的生活环境和沙雪梅等人不同，她爹已经是进步基础了，她的环境一早就比别人平等多了，所以她的做法也没有沙雪梅那么激烈。如第十一章许平权演说中提到的，女人变得强大，不说男的拱手让权，女人自立门户、威慑对方，让对方不敢造次。但是许平权没有说到，如果男的不支持、甚至反攻女学，女学岂不是四面楚歌了？许的思路是先办教育。但是，在男尊社会兴办女学，很容易被男尊渗透，女学沦为太太小姐的镀金场所，学些无伤大雅、影响不到男尊的花边内容。 沙的思路则是“破而后立”，“先打扫干净屋子再请客”。但是沙的想法略显急进，有时没有考虑到“后进”这部分的情况。比如当时许多女人缠脚、许多女人瘦弱，如果没有学会制作工具的知识，光靠体力、人数，难以胜过男尊。 其实，两个人结合起来，就是既要学知识、用工具，又要打扫。用好工具，扫好屋子，相辅相成。假设女党自己搞出来坚船利炮，不说扫净男尊吧，也可以和其分庭抗礼。就好像现在杀虫剂也没有万能的，只是能在一定范围内杀死虫子而已。

话说沙雪梅、张柳娟、仇兰芷、吕中杰、施如曌、岳月君，六个女将，日夜组织革命的方法。未知能革得成否？这个问题，是看官急欲知道的。但革命成败的时候，在雪梅诸人，用尽脑血、心血、颈血的数年之后。而此数年间，尤有紧要的事呢。今故将雪梅诸人，按下不讲。

且说许平权那夜与雪梅口战后，次日起来看雪梅，则见房门双双关闭。叫他几声，也不答应，知他尚是睡着。心内想道：“前日我有信与文洞仁，约定后日到他家内相会。若此刻不动身，决要失约了。且我会过了他，还要赶紧出洋去呢。这个沙雪梅的人品，虽是矫矫不群、令人爱慕，但话语昨日也说完了，今朝不会他也不妨。”主意已定，即收拾物件起行。

过了两日，就到文家。洞仁接待的很是亲切。平权说出雪梅之事，并将自己一番议论同告诉他。洞仁赞叹不置（止）。 是夜，平权又说起出洋之事。洞仁道：“姊姊既要去游学，决不敢作儿女之情，阻君壮志。且隔壁董奇簧姊姊亦想出洋学习，今与姊姊同伴，实为两便。”说着，即嘱丫鬟请了（董奇簧）过来。三人谈了一夜。 次日，奇簧回家。（许平权）收拾行李，忙碌了几日，别了洞仁，同奇簧买舟而去。 那时正是深秋天气，满林枫叶红的如桃花一般，两岸芦花白的如柳絮一般。平权看了，忽感慨起来，对奇簧道：“这个情景，像煞是春天。妹妹几欲错认了他。难怪世上无知的人，每到中年时候，犹自为幼少，顽顽耍耍，不做一些正经事业。岂知再过几年，就要‘呜呼哀哉’呢？” 奇簧听了，亦是浩欢，说了好些“日月无情，人生难再”的话语。 不觉舟子已到通商码头。二人即带了行李上岸，在客寓中住下一宵。次日又到街上买了几种食物，乘了一只往长崎的轮船。

不多几日，到了该处，则见众山峨峨，远连云表。平权内心想道：“这个地方，前时我们的学士大夫，也误认为蓬莱岛，说甚么黄金铺地、碧玉为桥；人若到此，即能白日飞升。但在今日，即愚蠢无学之人，已无不知道是日本国了。可见列国交通，于智识上大有益处。譬如我前日住在内地，见几个租界即当作福地洞天，岂知这里住了几日，那租界已看不上眼。我若到西洋去，恐连这里也看不上眼的。可见游历亦是很要紧呢！” 平权正在思想，则听奇簧说道：“姊姊，我们赶紧收拾物件起身，火车将要开了。” 于是二人乘了火车，到了东京。平权入师范学校，奇簧入医学校。 光阴如箭，转眼数年，二人学问皆已毕业。惟内地著书醒世的文洞仁一病而亡。 那日噩耗传来，二人悲伤得了不得。究竟平权达观生死，壮志未灰，约定奇簧游历世界一遭。

于是二人复治装起行，一路上赏玩名胜、考察人情，不知不觉到了法国巴黎。坦坦大道，全体敷石；车轮行过，一些声息也没有；且常有人拿着香水，到处敷洒。 平权爱恋此地，即找了一间客栈住下。次日又同着奇簧到国民图书馆去，见他规模宏大， 所藏的书籍竟有三百万部之多。平权心内想道：“法国是自由发生的地方，果然与别国不同。”游玩了好几个时辰，才由旧道而回。路上又随手买了一张新闻纸，拿到客寓内观看。 奇簧见他看了一息，神色忽然发呆起来，叫他也不答应。又响响的叫了几声。 则见他将头摇了一摇，口中叹了一口气，对着奇簧说道：“你来看，你来看。” 奇簧走到平权身边，见报纸上已滴着许多泪珠。仔细将报一看，里面载着“女界革命党首领沙雪梅，因大事不成，同其友张柳娟等七十余人自焚而死。”奇簧看到这里，泪如泉涌。 平权对奇簧哭说道：“姊姊，你想我们女界，黑暗了二千余年。幸亏得文洞仁、沙雪梅、张柳娟诸人，或用笔墨，或用口舌，唤醒他们的迷梦，近来才有一线光明。不幸文洞仁去年病死，那时妹妹已感伤得很；姊姊虽竭力劝我，到了今日，犹是耿耿于怀。岂知沙雪梅、张柳娟诸人，今又罹此巨祸。你将女界前途一想，安得不令人悲伤么？咳，沙雪梅、张柳娟诸人，虽手段过于激烈，妹妹早逆料其不能成功；但此等人在内地运动运动，亦不可少。今既先后丧亡，恐女界又要黑暗了！妹妹此刻，已立定主意，即回国去，办些女学堂，启发他们的智识，造成真正革命的基础。不知姊姊还是同我回去，还是再游历一周呢？” 奇簧道：“妹妹听说美国医学极其讲究，意欲到那边考察考察。但我与姊姊，自洞仁处认识后，情同意合，姊妹花一般。到了东京，你住在师范学校，我住在医学校，每逢星期，仍聚首谈心。今一旦忽然分离，你到地球的这面去，我到地球的那面去，心中实是恋恋不舍。” 平权含泪答道：“姊姊既有志到美国去考察医学，何必作此儿女态度？你我日后自有相见之日。我们此刻就收拾物件，明日动身罢。你迟了一日，就迟了一日祖国的学问；我迟了一日，就迟了一日女界的文明呢！” 奇簧只得含泪答应。到了次日，二人一揖而别。

奇簧在美洲游学了一年，乘船回国，开了大大的一个医学堂。我们医学进步，大半奇簧所造。这是后话，此书无暇细讲。 且说平权别了奇簧，坐在轮船上，长吁短叹，茶饭也无心进用。见旁有一个面庞极熟、洋装的中国少年，时时对他观看。 一日，那少年忽问道：“平权姊姊，你为着何事，这般伤怀？人生行乐耳，何学孤雁之哀鸣？” 平权听得此话，即正色答道：“看你的外貌很是文明，何以说话如此轻薄，一些道德心也没有？” 那少年忙陪笑说道：“我心中实爱惜姊姊，不欲幽闷伤人；忽听见船外雁声，故胡乱说出此话。姊姊，你在东京已住了三年；留学生会馆中，我与你又会过两次。你想我黄宗祥，岂是无赖荡子呢？” 平权听得此话，心内恍然：原来是高等学校卒业的宗祥，平日亦竭力唱（倡）导女学。二三月间，他游历欧美，近来想是回国，故在此处会见。亦堆下笑脸，说了几句“不是”的话。 （罗景仁批：“高等学校”二句写出宗祥实非无赖荡子。） 宗祥又问道：“姊姊端的为着何事，这般幽闷？”平权即将洞仁、雪梅、柳娟的事说了一遍，宗祥亦感伤起来。 二人结伴同行，每当平权愁闷的时候，宗祥又谭（谈）些学问，解解幽闷。平权很是佩服。宗祥敬重平权之心，更是十分浓厚，渐有欲联婚之意。未知平权肯应否，且听下回分解。

（罗景仁批：前数回中，既言沙雪梅磨刀霍霍，决意激烈革命矣。若不将他革命之事铺排一番，未免笔墨疎（疏）漏；然必叙他招罗女党几何，杀僇（戮）男子几何，则又成笨伯矣。作此回中一笔带过，却含着无数余缊（韵），何等神妙！吾不知作者此种笔墨从何处得来。）

话说沙雪梅与许平权话不投机，忽忽地出了平权房门。走到自己床前，模（摸）出时辰表一看，已是三点零四十九分。就在床内和衣睡下，翻来覆去也睡不着。则听蚊市成雷，鸡声报晓，耐心片刻，朦胧睡去。 及至次日十一点半钟起来，即到隔房来看平权，那知平权已动身走了。只得回至房内，吃了饭食，会了钱钞，出了客栈。走了几步，心内想道：“前因贪玩野景，路上耽搁好几日。今野景大概已赏玩过，况此地至张柳娟处，又是一水之路，不如坐船为便。”漫漫的走到轮船局内，买了一张票儿，附轮而去。

不多几日，到得柳家，二人一见如故。（张柳娟）请雪梅至书房内吃酒，且与二位女友相见。一位姓吕名中杰，即前时送报纸与文洞仁的；一位姓仇名兰芷，即前时结夜亲，与夫不睦，到此来的。 四人传杯递盏，畅谈心曲。雪梅说起平权之事。 柳娟道：“这人我本认识，且其历史知之甚详。他的住处离此地不过二百里之遥，本是个书香人家。他父亲叫做许杰，亦是一个怪男儿，平生以三尺剑、万卷书为第二个性命，却不欢喜仕途。中年选择一位才女，做了妻房，生下一男一女。男的取名保国，女的取名平权。‘佛婢’乃是他（许平权）自己取的别号。” “当日许杰夫妻，抚弄子女，沉吟诗酒，极享家庭幸福。每当酒酣耳热的时候，常对妻子道：‘世人云“女子无才便是德”，又云“做女儿的时候，不可使其读书识字；若通了文理，就有什么楼头柳色、窗前蝶影，做出许多坏事”；不知做出坏事的女子，正因文理不通、不能看深奥的书，只能看浅近小说。我们现在的小说，大半无赖荡子，序些儿女私情，没有一点学问话头；就有几种为才子游戏笔墨，做女子的不能知其运笔构思，只见海市蜃楼，以为实有其事，所以闹出“东阁聆琴”“西厢待月”的笑话来了。咳，这些腐败的小说，实女子的大魔头。我已立志用些心血，将旧时的小说世界，洗涤一番，普救种种陷溺的女子。但我这个女儿，长大起来，要比儿子格出尽心教育，使他日后做些光明正大的事业，以塞老朽的嘴巴。’” “平权的母亲道：‘教育女儿，亦是父母的天职。我想世上无知的老头儿，生下一个儿子，欢欢喜喜，以为是我的后代；生下一个女儿，愁愁闷闷，以为是人的媳妇。所以贫苦人家，凑些铜钱，使儿子读两年书；富贵人家，儿子廿来岁时，还请着先生教育他。至于女孩儿，贫贱人家，没有一个读书的；富贵人家中，文理粗通的女子，亦好比晨星硕果。岂知人人不使女孩儿读书识字，日后我们娶来的媳妇亦木偶人一般，儿子大受其害。且西哲尝云：‘女子者，国民之母也。’假使身体羸弱，所产子女亦羸弱；思想呆滞，所产子女亦呆滞。照此看来，女孩儿不读书识字，卫生学不讲，身体自然是羸弱；世界事不知，思想自然是呆滞。羸弱、呆滞之母，安能产果敢、活泼之子呢？’所以平权父母，将他兄弟二人，一体教育。妹妹亦曾在该处读过好几年书呢。” 雪梅道：“你既同他认识，何不请他来此，同叙大义？” 柳娟答道：“你且不要性急，听我漫漫的讲下去。” 中杰与兰芷齐声说道：“我们且饮几钟（盅）再谈罢。” 四人各饮了好几杯。 柳娟又说道：“妹妹去读书的时候，保国只有八岁，平权只有六岁。他二人历史、地理的大略，都已知晓。妹妹初时很是惊讶，后知他呀呀学语之日，他的母亲将天文、地理各种歌，略教他学习；故到六七岁时，已明世界大势。光阴迅速，转瞬六年，平权的父亲一病而亡，母亲亦相继而逝；妹妹那时，仍与他兄妹二人，一堂研究学问，且与平权结为异姓姊妹。又过了两年，平权的哥哥保国，见我国政府与外国立了密约，知道组北东们地方已被他人骗去，心中很是愤恨，而又无计挽回，自刎而死。那时妹妹已开设这个女报馆了，听了这个凶信，即请平权到此地来同住；岂知平权自他父亲死后，性质忽然更变，日日夜夜看着大乘佛经，为人甚是冷淡，与妹妹的意恩（思）渐渐儿不合；故妹妹去叫，他一味推脱不来。到了去年，常因女权之事，与妹妹大起冲突。他的古怪话语，我也不欲尽说。你看前年这个包（报）上，‘女界普救主’的‘男女平等’论，并与妹妹论学书，就知道这人的性格了。”说至此，柳娟脸上含有怒意。 兰芷道：“平权的历史，雪梅姊姊想已知道。我们且饮罢。” 四人又饮酒了一会，下人拿了一封信来递与柳娟。柳娟看了，顿觉柳眉紧锁、杏眼低垂，颇有愁虑的意思。究竟是什么缘故？因这封书信从文洞仁处寄来，内有“近来忽患吐血毛病，所作《女界灯》小说，万不能届期交到”的话头。柳娟正为这月的报章将要付印，缺这一回小说，安得不着急呢？ 许平权（录入者注：此处许平权并未在场，此为笔误。根据下文（第11回）推测，实际应为沙雪梅。）问明了缘故，即以另一部自任。柳娟方才开心饮酒。

过了两日，居然做成了数章。他的书名叫做《仇书》。柳娟看了，很是佩服。即印在报上了。 不多几日，又来了两位女友。一位姓施名如曌，一位姓岳名月君。二人亦是女界健将。从此六人日日夜夜织革命的方法。未知能革得成否，且听下回分解。

（罗景仁批：此回书中，据《水浒传》等笔法论之，理应许平权出场。但使烈烈轰轰之惊天女子变为冷冷清清之退院老僧，读者未免扫兴。然此回犹只叙沙雪梅，不叙许平权，亦未免喧宾夺主。作者手写甲处，眼注乙处，其笔墨真出乎天、入乎人矣。）

补充资料： 【东阁聆琴】或指卓文君事。 【西厢待月】指《西厢记》，情节为深闺女子与人私奔。可参阅《红楼梦》中贾母批判“才子佳人”一节（第五十四回、五十五回）

录入者注：仇兰芷谐音“仇男子”。施如曌，是如曌，曌指武则天（武曌）。 三层引号的处理办法跟三层书名号的处理办法相同。即当双引号内再有引号时，用单引号；单引号里又有引号时，用双引号。

Doing this with sieve server-side has my preference, but apparently it's not trivial to determine the age of a message, which is the core logic needed here. Also, the processing of sieve rules is normally only during reception of messages, not ad-hoc or on some other event, although dovecot and pigeonhole have some options for this, among others the sieve-filter tool.

I really only found one implemenation online which roughly solves the same problem I was having, but this involved more than needed I think.

My solution consists of 3 parts:

1. the sieve script that handles DMARC reports on reception and age-ing;
2. use of an extension that calls an external program to evaluate expressions to determine age;
3. a daily job that runs the sieve script in the scope of the designated folder.

Here's the sieve script which deals with DMARC reports both in the normal INBOX flow and a special treatment after 14 days. The latter part is not automatic by dovecot on reception of emails, but triggered by a run of the sieve-filter program.

require ["date","fileinto","relational","variables","environment","imap4flags",
         "vnd.dovecot.execute", "vnd.dovecot.environment"];

# Parameters
set "dmarc_folder" "Folder.for.dmarc-reports";
set "purge_days" "14";

# Move DMARC notifications when received
if environment :is "vnd.dovecot.default-mailbox" "INBOX" {
  if anyof (
    header :contains "From" "dmarcreport@microsoft.com",
    header :contains "From" "noreply-dmarc-support@google.com",
    header :contains "From" "opendmarc@mail.arctype.co",
    header :contains "From" "opendmarc@box.euandre.org"  )
  {
    addflag "\\Seen";
    fileinto "${dmarc_folder}";
    stop;
  }
}

# When running in the dmarc_folder, archive when age is <purge_days>
if environment :is "vnd.dovecot.default-mailbox" "${dmarc_folder}"
{
  if currentdate :matches "julian" "*"
  {
    # Run a simple bc expresssion to get <purge_days> ago from todays julian day
    execute :output "fourteen_days_ago" "bc" "${1} - ${purge_days}";

    # Compare this with Date header and archive when age reached
    if date :value "le" "Date" "julian" "${fourteen_days_ago}"
    {
      fileinto "Trash";
      stop;
    }
  }
}

The first part of the sieve script just moves the mails into the dmarc-reports folder and is a normal sieve processing rule. The second part runs if the default folder is the dmarc-reports folder. If so, it uses the ext_program extension of the sieve interpreter to let the bc program evaluate the expression for the age of the message.

This uses a tiny script in the configured sieve execute bin directory of the ext_programs extension

#!/bin/sh
echo ${1} | /usr/bin/bc

which just pipes the input given by the sieve line into the bc program. On returning, stdout is put into the fourteen_days_ago variable. I'm using execute because I do not need to pipe the whole message into the external program, but specify input specifically.

With the above configuration I can set a cron job in the crontab of the vmail user to run

sieve-filter -We -u <mymailaccount> \
             /path/to/vmail/mymailaccount/sieve/dmarc-archiver.sieve \
             Folder.for.dmarc-reports

which executes the sieve script mentioned above in the IMAP folder <dmarc_folder> only.

I'm not sure why sieve makes it so difficult to get the age of an email (unless I'm missing something). Protonmail solves this by having a custom extension 'vnd.proton.eval' which does something similar like the above, but in the scope of the sieve language itself without having to shell out to an external program explicitly. (I think; I have not seen their implementation)

My approach above obviously has some drawbacks:

• the bc external program is called for every mail that matches, fine for 10 or 20 I guess, but rather inefficient if the amount of matched messages is big. For now, not a problem.
• unsure what sort of security consequences this has, the execution scope and environment is very limited, but we're still giving control to a script calling other programs.

Ilya Budraitskis, esponente della sinistra radicale russa, ricostruisce la natura imperialista dell’aggressione all’Ucraina e racconta un paese nel quale sono tornate egemoni le vecchie idee della destra più reazionaria. Fin dai primi giorni dell’aggressione all’Ucraina ci sono state prese di posizione nette e iniziative contro la guerra da parte di gruppi dell’opposizione russa. L’importanza di queste iniziative va oltre l’attuale momento di guerra e ci offre la possibilità di guardare cosa accade in Russia «in basso a sinistra». Ilya Budraitskis, attivista della sinistra radicale russa e autore del libro Dissidents among Dissidents uscito all’inizio del 2022 per la casa editrice Verso, è un testimone importante e interessante di questa prospettiva.

In Italia, ma anche in Europa occidentale, siamo abituati a guardare la Russia da una prospettiva geopolitica, cioè attraverso il suo rapporto con le altre potenze (Stati Uniti, Europa, Cina). Di conseguenza leggiamo le politiche dei governi russi solo in funzione di queste relazioni. Come vivono i dissidenti e gli oppositori politici di Putin questa lettura?

Penso che dovremmo parlare dell’attuale guerra, delle ragioni dell’invasione russa dell’Ucraina non solo in termini di geopolitica globale ma anche tenendo conto delle sue radici nei trent’anni di Russia post-sovietica, dell’evoluzione della coscienza dell’elité russa e della complicata relazione tra Russia e Ucraina. Se guardiamo al risultato immediato dell’invasione russa salta all’occhio come la crescente militarizzazione dell’Europa orientale o la possibile adesione alla Nato di paesi come la Finlandia o la Svezia siano risultati immediati della decisione delle autorità russe e non sembra una buona strategia per impedire la crescita della Nato. Come si vede è problematico leggere questa invasione in termini geopolitici, anche perché non si può dire che ci fosse una chiara strategia geopolitica, cioè rivolta alle relazioni internazionali nel loro insieme.

Quali sono le caratteristiche fondamentali della Federazione Russa dal punto di vista economico, politico e internazionale?

La Russia è sicuramente una potenza imperialista. L’imperialismo non è solo una logica puramente economica del capitalismo. C’è un’altra dimensione dell’imperialismo, che David Harvey chiama «logica territoriale». La Russia è soggetta a entrambe le logiche e sono profondamente intrecciate. Le imprese statali russe come Gazprom sono legate a questa logica territoriale. Hanno bisogno di assicurarsi il territorio per l’estrazione e gli accordi politici con gli stati per la spedizione del loro petrolio e gas attraverso gli oleodotti. Il capitale statale e fossile russo, e le loro logiche di imperialismo territoriale ed economico, sono così profondamente integrati che non è chiaro quale sia lo strumento dell’altro. Putin li ha fusi nel suo regime. Ma è un errore vedere il suo regime semplicemente come «capitalismo di stato»: ha concentrato il capitale fossile nelle mani dello stato perché era sia redditizio che strategicamente significativo, ma ha privatizzato quasi tutto il resto, specialmente la fornitura di assistenza sociale come la sanità.

Ideologicamente, il regime di Putin si è evoluto negli ultimi vent’anni. Nel suo primo decennio era per lo più un regime di natura apolitica e tecnocratica, e ha stabilito le basi della sua particolare combinazione di capitalismo di stato e neoliberismo. Nel suo secondo decennio si è sviluppato in una forma molto più ideologicamente nazionalista e autoritaria. Ciò è avvenuto in gran parte in risposta alle proteste democratiche in Russia contro il ritorno al potere di Putin nelle elezioni del 2012. La rivolta di Maidan del 2014 ha intensificato la svolta di Putin verso il nazionalismo anti-rivoluzionario. Ha iniziato a sostenere che lo stato deve difendersi dal cambio di regime. Ha usato queste idee per giustificare l’annessione della Crimea e le cosiddette repubbliche popolari nel Donbas. Ha anche iniziato a coltivare l’idea di un mondo russo, che ha messo in discussione l’esistenza stessa di tutti gli stati post-sovietici, non solo dell’Ucraina. Questo concetto sostiene che i confini della Russia dovrebbero essere quelli del suo vecchio impero ed estendersi a tutti gli stati post-sovietici con grandi popolazioni russofone. Vedendo tutti i russofoni come ostaggi da salvare con l’intervento russo e l’annessione.

Ecco perché mi sono opposto all’annessione della Crimea, nonostante la maggior parte della popolazione l’abbia accolta con favore. Ha creato un precedente di minaccia verso altri paesi. Una volta accettata questa logica, è difficile protestare contro un ulteriore espansionismo russo. Ha messo Putin sulla strada per tentare quello a cui stiamo assistendo oggi: la conquista e la subordinazione dell’Ucraina come una semi-colonia russa.

Durante quest’ultimo decennio, Putin ha anche iniziato a strombazzare i cosiddetti valori tradizionali. Ha resuscitato una tendenza del pensiero conservatore russo del diciannovesimo secolo che vedeva nell’Occidente il terreno di coltura di idee che minacciavano la natura umana divinamente ordinata. Per Putin, lo stato russo è l’ultimo bastione che difende i valori cristiani tradizionali, specialmente la famiglia. Questo lo ha portato a lanciare una crociata propagandistica contro le persone Lgbtq, il femminismo e il liberalismo. Questa crociata non è marginale ma centrale per il suo progetto statale e ideologico. Sperava di usare questi cosiddetti valori tradizionali per coagulare i suoi sostenitori e fornire una risposta alla loro disperazione e senso di vuoto in mezzo alle disuguaglianze della Russia neoliberale.

Al di fuori di questa guerra, quali sono le basi del «putinismo»? Quali le radici del potere di Putin e della sua cerchia politica ed economica?

La prima cosa da dire è che le conseguenze di questa guerra sono già un disastro per l’economia russa: le sanzioni stanno distruggendo tutte le strutture dell’economia costruite durante gli anni del «putinismo». Questa guerra è un disastro anche per il grande business.

Se si guarda la struttura delle sanzioni, che toccano i cosiddetti oligarchi – l’élite russa super ricca – ci rendiamo conto che si basano sull’idea che il grande capitale sia politicamente influente in Russia, che la sua pressione possa in qualche modo fermare Putin dal proseguire la guerra. Ma si tratta di un’idea sbagliata: il grande capitale russo non ha radici profonde nella società russa. La struttura portante del capitalismo russo, la burocrazia statale, è relativamente autonoma e politicamente molto più potente del capitale autoctono. Questa guerra mostra perfettamente questo tipo di relazione tra la burocrazia e la classe capitalista in Russia. La classe capitalista non era e non è politicamente determinante, non ha una diretta influenza sul processo decisionale e non aveva e non ha strumenti politici per evitare questa catastrofe.

In Italia siamo abituati a considerare il presidente russo come un prodotto della geopolitica, una reazione alle pressioni occidentali contro la Russia e per questo non riusciamo a comprendere fino in fondo la ragione del suo crescente potere nella società russa. Che sostegno sociale ha realmente Putin? Ci sono differenze di classe fondamentali tra chi sostiene le politiche del suo governo?

Per la maggior parte della società russa, per le diverse classi sociali – dall’alto verso il basso – l’inizio di questa guerra è stato davvero inaspettato. Non si può dire che ci sia stata una vera e propria preparazione ideologica o politica nei confronti della società russa. Il problema è che la maggior parte della società russa non capisce le reali conseguenze di questa guerra per il paese.

Durante i vent’anni di potere di Putin c’è stato un processo crescente di depoliticizzazione della società, la distruzione di tutte le forme di autorganizzazione, di ogni forma di opposizione politica. In questo senso si può dire che il consenso sociale alla guerra sia stato preparato, in termini di assenza di qualsiasi tipo di resistenza dal basso, perché ogni possibilità di tale resistenza era già stata distrutta in precedenza.

Per quanto riguarda altri settori sociali – in particolare la classe operaia e gli altri «senza potere» – cosa pensano di questa guerra, dell’ideologia che la sorregge e della politica economica di Putin?

Nel momento in cui è iniziata la guerra contro l’Ucraina la classe operaia russa era in gran parte disorganizzata, senza la presenza di sindacati combattivi e reali organizzazioni dei lavoratori – che sono estremamente deboli e non rappresentative della maggioranza della classe operaia russa. Anche questo è il risultato dei vent’anni di governo di Putin e ancor prima del cattivo sviluppo del capitalismo russo in epoca sovietica e del sistema politico russo nel suo insieme.

Se quindi possiamo riconoscere l’esistenza di una classe operaia russa dal punto di vista economico e materiale, sul piano politico è del tutto inefficace e assente. Così il modello del capitalismo russo costruito negli ultimi trent’anni, basato sull’enorme disuguaglianza e su bassissime garanzie sociali per lavoratrici e lavoratori, prepara questi stessi lavoratori a essere solo vittime della situazione. La maggior parte dei lavoratori e delle lavoratrici sono vittime silenziose delle conseguenze di questa guerra.

È importante segnalare anche il carattere classista dell’esercito russo: in Ucraina sono già stati inviati migliaia di soldati russi di leva, giovani per lo più provenienti dalle città di provincia molto povere, dai villaggi dove l’unica opportunità per ottenere un lavoro o costruire qualche prospettiva per il futuro è quella di entrare nell’esercito. È evidente guardando le diverse aree di provenienza dell’alto numero di soldati russi uccisi in Ucraina, con un enorme squilibrio tra Mosca e San Pietroburgo da un lato e le regioni più povere della Russia dall’altro. In generale non ci sono molti soldati provenienti dalle grandi città: è un esercito di poveri, di persone provenienti dalla classe operaia che non hanno altre prospettive nella vita se non quella di arruolarsi. E nonostante che in Russia non ci sia ancora la mobilitazione generale della leva, i vertici militari hanno iniziato grandi campagne per reclutare nuovi volontari per l’esercito: il salario che propongono parte da 500 euro al mese per andare in Ucraina e probabilmente morire lì, ma questi 500, a volte anche 1.000 euro, sembrano uno stipendio fantastico per le regioni da cui proviene la maggior parte di questi soldati.

In Europa occidentale abbiamo qualche notizia sui più famosi dissidenti e oppositori del governo russo, ma sappiamo molto poco dei movimenti sociali e dei soggetti collettivi che si oppongono a Putin. Cosa si sta muovendo all’interno della società russa, sia dal punto di vista dell’opposizione politica diretta che di quella sociale e culturale?

Nelle prime due settimane di guerra ci sono state alcune proteste per le strade di Mosca, San Pietroburgo e poche altre grandi città; i principali partecipanti a queste proteste erano studenti, giovani non sostenuti dal resto della società russa. Chi ha manifestato è stato molto coraggioso e la loro iniziativa è stata molto importante perché ha reso visibile il dissenso esistente nella società russa. Purtroppo questi manifestanti erano abbastanza isolati socialmente e dopo l’ondata di brutale repressione del movimento contro la guerra, la resistenza all’aggressione in Ucraina si esprime soprattutto attraverso azioni individuali molto più clandestine: alcune persone di notte fanno dei graffiti, appendono manifesti o firmano delle petizioni collettive; e ancora, ci sono forme particolari e creative di resistenza, per esempio persone che scrivono sulle banconote slogan contro la guerra. Il sentimento contro la guerra c’è ancora e probabilmente sta anche crescendo, ma non è pubblico, non è offensivo, perché si esprime in un’atmosfera di paura: le persone temono di essere arrestate, di perdere il lavoro, di essere espulse dall’università e così via.

Si tratta di una situazione che potrebbe cambiare abbastanza rapidamente, perché la strategia principale del governo russo è stata quella di presentare questa guerra come un’operazione militare speciale molto rapida – come sapete anche il termine «guerra» non viene utilizzato, è persino proibito dalla legge, in base alla quale si rischia di essere arrestati se si descrive questa guerra come tale. Il governo sta cercando di vendere alla società russa la favola di un’operazione limitata nel tempo dopodiché tutto tornerà alla normalità. Per questo viene coperto il numero reale di perdite, che è davvero enorme. A fine aprile il ministero della difesa ammetteva la morte solamente di 1.300 soldati, un numero già molto grande ma decisamente più basso della realtà. Fonti indipendenti contavano già 16 mila soldati russi morti. Se pensiamo che durante gli otto anni di guerra in Afghanistan negli anni Ottanta erano stati uccisi 15 mila soldati russi, lo stesso numero è stato ora raggiunto in due mesi. Sappiamo bene che per l’Unione sovietica la guerra afghana è stata un fattore molto importante nella diffusione della disillusione verso il governo ed ebbe conseguenze importanti nella stessa fine dell’Urss. Penso quindi che non sarà possibile nascondere la reale portata della guerra alla società russa per un lungo periodo.

Prima della guerra quali erano i principali movimenti di opposizione e dissenso in Russia?

Nei due anni precedenti alla guerra, la maggior parte dell’opposizione organizzata era stata distrutta (specialmente i sostenitori di Naval’nyj); per questo ritengo che al momento dell’invasione dell’Ucraina qualsiasi percorso di dissenso e opposizione legale in Russia fosse già impossibile, questa formazione autocratica e repressiva era già presente e molto forte.

Tuttavia solo pochi mesi prima della guerra, nel settembre del 2021, nelle elezioni parlamentari il Partito comunista ha ottenuto ottimi risultati e una crescita del sostegno elettorale, non tanto per il suo programma o per le posizioni della sua leadership, ma perché appariva l’unica opportunità legale per esprimere una forma di protesta contro il governo. Nonostante la leadership del Partito comunista sia quasi completamente allineata con il Cremlino e giochi un ruolo vergognoso nel sostenere e promuovere questa guerra, ci sono alcune persone anche nel Partito comunista russo che si oppongono alla guerra. Quando è iniziata l’invasione dell’Ucraina solamente alcuni membri del parlamento russo hanno espresso apertamente il loro disaccordo e fatto dichiarazioni contro la guerra e la maggior parte di questi parlamentari erano del Partito comunista.

Per il resto le diverse aree della sinistra russa sono divise rispetto a questa guerra. Da un lato ci sono alcuni gruppi stalinisti che hanno apertamente sostenuto l’invasione con una posizione «antimperialista», perché considerano l’Ucraina uno stato nazista e perché sostengono che questo conflitto è anche contro il capitalismo occidentale e costituisce un’opportunità per una sorta di trasformazione socialista della società. Dall’altro lato esistono gruppi di sinistra antistalinisti e anarchici che si oppongono alla guerra, che hanno giocato un ruolo molto importante nelle mobilitazioni e che continuano la loro attività più o meno in modo clandestino.

Hai appena pubblicato un libro intitolato «Dissidents among Dissidents» (Verso, 2022): qual è l’esperienza storica dei dissidenti di sinistra in Russia?

Penso sia difficile paragonare l’esperienza dei dissidenti ai tempi dell’Unione sovietica e l’opposizione nella Russia di oggi, perché i dissidenti – specialmente i dissidenti socialisti – negli ultimi decenni di esistenza dell’Unione sovietica facevano soprattutto un lavoro intellettuale. Ora la nostra esperienza è diversa, in primo luogo perché il regime attuale non è ovviamente l’Unione sovietica con la sua stabilità e struttura consolidata, ed è basato su una disuguaglianza sociale molto profonda, su una divisione di classe molto evidente. Infatti non c’è un consenso sociale forte per il governo, come invece c’era anche nel periodo finale di esistenza dell’Urss.

Dovremmo imparare dai dissidenti socialisti del passato soprattutto le loro idee politiche, la loro critica verso l’Unione sovietica da una prospettiva marxista e di sinistra. Questa critica è stata molto importante per decostruire l’ideologia dell’élite. Oggi in Russia c’è una miscela ideologica molto eclettica e paradossale di imperialismo, nazionalismo e alcuni elementi di nostalgia sovietica e per questo l’eredità dei dissidenti socialisti ci aiuterà a lavorare e a criticare anche questo tipo di costruzione.

Cosa pensi che succederà nella politica e nella società russa come risultato della guerra in Ucraina? Si apriranno nuove prospettive per le opposizioni e le mobilitazioni potranno tradursi in una forma di soggettività stabile?

Questa guerra è già una sfida molto seria per l’élite russa, una sfida enorme per il modello politico creato da Putin, e se dovesse risolversi in una sconfitta aperta della Russia porterà sicuramente a dei cambiamenti nella società. Naturalmente saranno cambiamenti molto complicati, probabilmente una combinazione di alcune mosse all’interno dell’élite e alcune proteste dal basso. E questa combinazione potrebbe portare a una trasformazione della società russa. Le forze che saranno capaci di affrontare la diseguaglianza sociale e rivendicarne la fine potranno giocare sicuramente un ruolo importante in questi cambiamenti.

Negli ultimi anni sembra che le forme di internazionalismo siano quasi scomparse, a parte il sostegno all’esperienza del Rojava e altre iniziative occasionali di solidarietà con le discriminazioni storiche (soprattutto quella palestinese). In particolare qui in Occidente mancano quasi del tutto i rapporti con le esperienze antiliberiste, libertarie e di sinistra delle società post-sovietiche. Su quali basi pensi sia possibile costruire queste relazioni transnazionali?

In primo luogo la sinistra occidentale dovrebbe riconsiderare la sua visione della Russia, perché negli ultimi anni ci sono stati molti esempi di percezione della Russia come paese «antimperialista» o comunque che resiste all’ordine globale dominato dagli Stati Uniti. Si tratta di un modo per giustificare il regime russo, che non considera la natura di classe del paese e il pericolo dell’imperialismo russo per l’insieme della regione, non solo per l’Ucraina. Una visione e un’analisi completamente fuori strada e che va combattuta. Una visione, oltretutto, che non guarda all’esistenza e alla rappresentanza di paesi come l’Ucraina, gli stati baltici o altre repubbliche post-sovietiche che non attirano interesse e comprensione da parte della sinistra occidentale. Così ora, in Ucraina, dobbiamo considerare quella in corso come una lotta per l’autodeterminazione e l’autodifesa del paese, che dovrebbe essere sostenuta dalla sinistra esattamente come si è sostenuto il Rojava o la resistenza palestinese. Il fatto che il governo ucraino non sia progressista non dovrebbe essere una ragione per negare il sostegno alla loro autodeterminazione. Se vogliamo fare un’analogia, l’attuale direzione della resistenza palestinese da parte di Hamas non è decisamente progressista e di sinistra, ma questo non è un motivo per rifiutare di sostenerla.

Quale pensi possa essere il terreno comune di una relazione tra le sinistre antiliberiste e i movimenti sociali progressisti dell’Europa orientale e occidentale? Che tipo di iniziativa pensi si debba costruire per aiutare questi movimenti a incontrarsi?

In questo momento dobbiamo fare ogni sforzo per aiutare i e le rifugiate ucraine in Europa. Allo stesso tempo va sostenuta apertamente la sinistra ucraina – che esiste anche se è molto piccola – e il movimento russo contro la guerra. La sinistra radicale in Occidente può avere in questo senso un ruolo molto più attivo.

*Piero Maestri, attivista, è stato redattore di «Guerra&Pace» ed è coautore tra l’altro di #GeziPark (Alegre, 2013). Ilya Budraitskis è autore di Dissidents among Dissidents. Ideology, Politics and the Left in Post-Soviet Russia (Verso, 2022). Militante della sinistra radicale russa, scrive regolarmente di politica, arte, cinema e filosofia per le riviste «e-flux», «openDemocracy», «Jacobin» e altre. Insegna alla Scuola di scienze sociali ed economiche di Mosca e all’Istituto di arte contemporanea di Mosca

Antes del contest

• No tener hambre ni sed
• No tener ganas de ir al baño
• Tener agua u otro bebestible a mano
• Tener snacks a mano por si me de hambre
• Entrar a Codeforces (o el sitio donde se aloje la competencia) e iniciar sesión.
• Abrir un archivo de texto para cada problema con la plantilla a usar para la competencia
• Abrir emulador de terminal en el directorio asignado para la competencia
• Abrir esta lista de comprobación

Al resolver un problema

• Leer el enunciado cuidadosamente
• Determinar exactamente qué es lo que tiene que hacer el programa (matemáticamente si es posible)
• Comprobar límites de la entrada, de tiempo y de memoria

Encontrar la solución

• Buscar patrones (programación dinámica, búsqueda binaria, grafos, etc)
• Reducir a casos sencillos

Implementar la solución

• Escribir grandes pasos
• Escribir el código
• Probar con los casos de ejemplo
• Probar con pequeños casos borde

Si da Wrong Answer

• Probar con distintos casos de prueba en los que conozcamos la salida esperada. Si son grandes, generar los casos con números aleatorios y comparar nuestro programa con una solución de búsqueda exhaustiva
• Inspeccionar el código en busca de errores
• Intentar demostrar la solución
• Cambiar los ints por long longs por si hay un overflow escondido.
• Si todo lo anterior falla, implementar la solución de una forma diferente
• Si aún así nada funciona, cambiar de problema.

Si da TLE/MLE

• Reducir constantes
• Hacer pequeñas optimizaciones (arrays en vez de vectores, uso de variables globales, etc)
• Si aún así nada funciona, cambiar de problema.

Si da RE

• Fijarse en los subíndices de los arrays y vectores
• Evitar divisiones por 0
• Si todo lo anterior falla, implementar la solución de una forma diferente

Intervista ad Antonello Pasini, fisico climatologo del Cnr – di Serena Tarabini, «Il manifesto».

La differenza fra la meteorologia e la climatologia sta nel fatto che mentre la prima studia le caratteristiche «momentanee» del tempo atmosferico in una determinata area geografica, la seconda fa la «media» degli eventi che si svolgono in un arco di tempo di minimo trenta anni. Clima e meteo non vanno quindi confusi e i climatologi stessi sono sempre molto cauti nell’attribuzione degli eventi estremi, ma sono sempre i climatologi a verificare se e quando eventi come il caldo e la siccità che stanno caratterizzando l’Italia e l’Europa in questo momento abbiano dei precedenti, per trarne le relative deduzioni. Ne discutiamo con il professor Antonello Pasini, fisico climatologo del Cnr e docente di fisica del clima e sostenibilità ambientale.

Caldo e siccità, queste condizioni meteorologiche come si inseriscono nelle dinamiche climatiche attuali?

Noi climatologi stiamo osservando che gli eventi siccitosi della portata di quello che ci sta colpendo negli ultimi 10-15 anni hanno assunto una frequenza più alta, quindi sta effettivamente cambiando qualcosa. La stessa cosa riguarda le ondate di calore del Mediterraneo: eravamo abituati a una circolazione che si dirige da ovest verso est, il ben noto anticiclone delle Azzorre, ma da qualche tempo a questa parte ci troviamo alle prese con gli anticicloni africani: quindi anche la circolazione atmosferica è cambiata.

Come si correlano questi due fenomeni con l’innalzamento della temperatura globale dovuto all’intensificarsi dell’effetto serra?

I gas serra intrappolano il calore che la terra dovrebbe riemettere verso l’esterno, e quindi è facile da collegare all’aumento della temperatura media globale. Il problema è che cambiando i flussi di calore e di aria si modificano gli estremi all’interno dei quali questa temperatura varia, in particolar modo nel Mediterraneo. È un rapporto causa-effetto meno diretto, ma lo vediamo dai nostri modelli: la maggior immissione di anidride carbonica unita al minore assorbimento causata dalla diminuzione della copertura vegetale ha amplificato quella che è la circolazione equatoriale-tropicale verso nord: è chiaro che poi quando arriva l’anticiclone di tipo africano, fa più caldo e non piove.

E per quanto riguarda la crisi idrica?

Dal mio punto di vista la causa principale di questa siccità non risiede tanto nell’estate, ma nell’inverno. La riserva idrica per la primavera e l’estate è rappresentata dalla fusione della neve che si è accumulata in inverno. La neve cade a quote sempre più alte: se prima nevicava a 1.400 metri di altitudine ed ora nevica solo fino ai 1.600, quei duecento metri che una volta erano neve, ora sono pioggia, e li abbiamo persi, perché la pioggia si accumula meno e finisce velocemente in mare: la vera ricchezza idrica è la neve che si fonde lentamente. Questo è un fattore molto importante che ci fa anche capire come non bastano quindici giorni di pioggia, quando arriverà, per risolvere quattro mesi di siccità. Anche perché il problema di questi anticicloni è duplice: quando si ritirano, lasciano la strada aperta alle correnti fredde, che quando arrivano su un mare e un suolo surriscaldati possono provocare disastri, come le alluvioni.

Quali sono gli scenari possibili in caso di pioggia?

L’evaporazione intensa dovuta al calore determina piogge violente che quando arrivano trovano un terreno secco che assorbe pochissimo; la maggior parte dell’acqua, quindi, scivola in superficie e in poco tempo, tramite i fiumi, arriva in mare. Anche che se i millimetri di pioggia caduti fossero gli stessi di un anno non siccitoso, gli effetti sul territorio sono diversi, perché la qualità dell’acqua, diciamo così, è diversa.

Quanto è destinata a durare questa situazione anticiclonica?

Mentre in alcune parti del mondo, come l’Africa, è possibile fare previsioni stagionali accurate, sul nostro Mediterraneo è più difficile perché la circolazione a queste latitudini è più variabile e la geografia fisica più complessa; posso però dire che le previsioni stagionali della temperatura estiva formulate dal Centro meteorologico europeo sono sempre più affidabili: secondo gli ultimi dati forniti, il caldo estremo durerà fino ad agosto, con temperature al di sopra della media; per media mi riferisco a quella dell’ultimo periodo, non certo a quella pre-industriale, in tal caso non ci sarebbe da preoccuparsi.

C’è il rischio di un altro 2003?

Non solo, rispetto al 2003 abbiamo addirittura una situazione ancora più siccitosa; nel 2003 fu eccezionale la durata dell’onda di calore, da maggio a settembre, ecco siamo su quei livelli. E comunque in autunno quando questo anticiclone finalmente e ne andrà, rischiamo dei disastri notevolissimi: arrivano delle piogge violente, il mare è caldo e fornisce molto vapore acqueo ed energia all’atmosfera, i territori sono provati dalla siccità e dall’eccesso di calore: ci sono tutti i termini dell’equazione dei disastri che ho utilizzato in un mio libro per descrivere gli impatti dei cambiamenti climatici: quell’interazione di fattori che incide sull’esposizione al rischio nostra e delle nostre risorse. Dobbiamo stare attenti anche da qui a dieci giorni per quanto riguarda il nord Italia, quando è possibile che l’anticiclone cominci a cedere e che arrivino dei temporali violenti.

Lei è un osservatore non solo dei fenomeni fisici ma anche di quelli politico-sociali: che «clima» si respira?

Come sempre si rischia di agire solo in maniera emergenziale. Se non agiamo sulla base di un ragionamento a lungo termine, almeno trenta anni, questo problema non lo risolviamo. Queste ondate di calore e siccità ce le ritroveremo anche nel futuro: con la temperatura non si torna indietro, tant’è vero che l’obiettivo degli accordi di Parigi è il contenimento dell’aumento al di sotto di 1,5 gradi. Adesso siamo attorno a 1,2, una situazione ancora gestibile: dobbiamo evitare di andare oltre, perché diventerebbe ingestibile. Il che non può succedere se andiamo avanti con lo stesso modello di sviluppo. Questa situazione ci fa vedere che la possibilità di adattamento ha dei limiti: una volta superati, non c’è più nulla da fare. La dinamica naturale è lenta, ma inesorabile. Prendiamo per esempio i ghiacciai alpini: quello che vediamo è che la loro estensione e il loro volume non sono in equilibrio con la temperatura attuale, questo vuol dire che stanno ancora rispondendo al riscaldamento degli ultimi trenta-quaranta anni; i nostri modelli ci mostrano che se anche la temperatura rimanesse quella di adesso, i nostri ghiacciai alpini perderebbero il 30% della superficie e del volume. Se continuiamo come se nulla fosse, dal 30% passiamo al 95 e a quel punto è chiaro che non c’è adattamento possibile. Dobbiamo agire ora per vedere i risultati fra 20 anni. Pensiamoci quando parliamo di tornare alle centrali a carbone.

fonte: https://ilmanifesto.it/non-basta-un-po-di-pioggia-per-uscire-dallemergenza

La storia delle donne nella cultura e nella vita civile è stata una storia di emarginazione fino alla fine dell'Ottocento e in gran parte ancora fino alla metà del Novecento, almeno nei paesi industrializzati. In molti paesi in via di sviluppo, salvo rare eccezioni, le donne sono ben lontane non solo dall'aver raggiunto la parità con l'altro sesso, ma anche dal vedere loro riconosciuti i più elementari diritti di esseri umani. Quali possono essere le cause di questa situazione che risale indietro nei secoli? Forse già nelle epoche preistoriche, la forza fisica necessaria per sopravvivere, le numerose gravidanze e il lungo periodo di allattamento e di cura della prole hanno portato alla differenziazione dei compiti. Oggi, i progressi della scienza e della medicina, e le conseguenti applicazioni tecnologiche hanno annullato la condanna biblica – uomo lavorerai con fatica, donna partorirai con dolore – almeno nei paesi industrializzati. Per secoli le donne che potevano avere accesso all'istruzione erano quelle rinchiuse nei conventi. Forse per questo le donne che sono emerse nel passato erano soprattutto umaniste, pittrici, scrittrici, poetesse, ma molto più raramente scienziate. Infatti chi ha attitudini artistiche o letterarie può emergere anche senza una preparazione specifica, mentre le scienze, e in particolare le cosiddette scienze “dure” come matematica e fisica richiedono una preparazione di base, senza la quale è quasi impossibile progredire. Solo quelle poche favorite dall'avere un padre, un fratello o un marito scienziato disposto a condividere le proprie cognizioni, potevano farsi una cultura scientifica. Basta ricordare che ancora all'inizio del XX secolo in molti paesi europei alle ragazze era precluso l'accesso alle università ed anche ai licei. Perciò le donne, escluse dalle università, escluse dall'educazione scientifica, sono emerse là dove potevano emergere. Così è sorto il pregiudizio secondo cui le donne sarebbero più adatte alle materie letterarie e linguistiche che non a quelle scientifiche. Le stesse ragazze crescono in mezzo a questi pregiudizi e se ne lasciano influenzare, e scelgono le facoltà umanistiche anche contro le loro naturali inclinazioni, contribuendo così a rafforzare i pregiudizi stessi. Comunque oggi cresce sempre di più il numero di ragazze che scelgono materie ritenute tipicamente maschili come ingegneria. Malgrado le difficoltà incontrate, non sono poche le scienziate che hanno portato importanti contributi allo sviluppo della scienza. La storia ci tramanda i nomi di alcune famose scienziate. Ce ne furono una ventina nell'antichità, fra cui emerge il nome della matematica Ipazia; solo una decina nel medioevo, soprattutto nei conventi, quasi nessuna tra il 1400 e il 1500, 16 nel 1600, 24 nel 1700, 108 nel 1800. Oggi solo nel campo dell'astronomia sono più di 2000, ed in ogni campo dei sapere le ricercatrici universitarie superano il 50%, con punte dell'80% nelle facoltà umanistiche, del 60% in quelle di scienze biologiche, dal 30 al 40% nelle scienze abiologiche, più dei 50% nelle matematiche, mentre sono ancora al di sotto dei 20% in facoltà come ingegneria e agraria. Fra le matematiche va ricordata la già citata Ipazia (370-415 d.C.), figlia del matematico e filosofo Teone. Diventò capo di una scuola platonica di Alessandria d'Egitto frequentata da molti giovani. Fu uccisa barbaramente da un gruppo di fanatici cristiani, forse anche perché tanta genialità matematica in una donna poteva sembrare indice di empietà. Nel 1700 Maria Gaetana Agnesi (1718-1799) fu la prima donna ad essere chiamata a ricoprire una cattedra universitaria, all'Università di Bologna, e Sophie Germain (1776-1831) fu una riconosciuta esperta di teoria dei numeri e di fisica. Nel XIX secolo ci sono numerose grandi matematiche, fra le quali emergono soprattutto Sofia Kovaleskaja (1850-1891), professore all'Università di Stoccolma, e Emmy Noether (1882-1935), fondatrice dell'Algebra moderna. Fra le matematiche italiane di questo secolo ricordo Pia Nalli (1866-1964) professore ordinario di analisi matematica all'università di Cagliari e poi di Catania; Maria Pastori (1895-1975) ordinario di Meccanica Razionale all'università di Messina, Maria Cibrario Cinquini (1905-1992), ordinario di Analisi matematica a Cagliari e professore emerito dell'università di Pavia, Maria Biggiogero Masotti ordinario di geometria presso il Politecnico di Milano. Fra le fisiche e le astrofisiche vanno ricordate, naturalmente Marie Sklodwska Curie (1867-1934), premio Nobel per la fisica nel 1903 e per la chimica nel 1911, e prima donna professore alla Sorbona e la figlia Irene Curie (1897-1956) premio Nobel per la chimica nel 1935; Lise Meitner (1878-1856) premio Nobel per la chimica nel 1935 la quale scopre il fenomeno della fissione nucleare ed è la prima donna ad avere una cattedra universitaria di fisica in Germania; Marie Goeppert Mayer (1906-1968) premio Nobel per la fisica nel 1963 per la sua teoria sui “numeri magici” che determinano la stabilità degli atomi; Wu Chieng-Shiung (1913-1997), professore di fisica alla Columbia University, scopritrice della non conservazione della parità nelle interazioni deboli. Fra le astronome e astrofisiche va ricordata Caroline Herschel (1750-1848) che insieme al fratello William iniziò lo studio fisico del cielo, occupandosi di quello sfondo di stelle fino allora considerato poco più di uno scenario su cui si muovevano i pianeti. A loro si deve lo studio delle nubi interstellari, la scoperta di regioni apparentemente prive di stelle, che oggi sappiamo essere regioni ricche di polveri che ci nascondono le stelle retrostanti, e lo studio della distribuzione delle stelle sulla volta celeste. Maria Mitchell (1818-1889) è stata la prima famosa astronoma americana, docente di astronomia al Vassar College e direttrice dell'osservatorio, che ha preso il suo nome. Un terzetto di astronome americane che hanno legato il loro nome a scoperte e ricerche fondamentali per la moderna astrofisica sono Henrietta Swan Leavitt (1868-1921), Anne Cannon (1863-1941) e Antonia Maury (1866-1952). La prima scoprì la relazione che lega il periodo di variazione di luce di una classe di stelle variabili dette “Cefeidi” al loro splendore assoluto, facendo di questa classe di stelle uno dei migliori mezzi per la determinazione delle distanze delle galassie. Alla seconda si deve la classificazione degli spettri di più di 225.000 stelle; il risultato del suo lavoro è raccolto nel poderoso catalogo “Henry Draper” (dal nome dei finanziatone dell'opera) che è ancora oggi largamente consultato. La terza scoprì alcune caratteristiche degli spettri stellari, che permettevano di stabilire lo splendore assoluto di una stella, e quindi – misurato lo splendore apparente – risalire alla distanza. Essa ha anticipato di almeno due decenni il metodo di determinazione delle distanze dal semplice studio dello spettro. Una grande astrofisica, iniziatrice dei metodi di studio delle atmosfere stellari e della determinazione della loro composizione chimica è stata Cecilia Payne Gaposchkin (1890-1979). Iniziatrice dello studio dell'evoluzione chimica della Galassia è stata una giovane astrofisica, scomparsa prematuramente, Beatrice Tinsley (1941-1981). Oggi sono numerosissime le astrofisiche di fama internazionale che guidano gruppi di ricerca nei più svariati campi, dalla fisica stellare alla cosmologia, e delle più svariate nazionalità. Si può stimare che in tutto il mondo rappresentino dal 25 al 30% di tutti gli astronomi e astrofisici. Altrettanto numerose sono le scienziate nel campo della biologia e delle scienze mediche, molte insignite di premio Nobel. Per tutte ricordiamo Rita Levi-Montalcini (1909) premio Nobel per la medicina nel 1986. Sebbene oggi i contributi delle donne alla scienza vengano riconosciuti, resta il fatto che le scienziate per emergere devono generalmente lavorare di più dei loro colleghi e devono ancora superare numerosi pregiudizi, che, contrariamente a quanto si crede, sono maggiori nei paesi anglosassoni che non in quelli latini. Spesso mi viene chiesto se ho incontrato molte difficoltà nel corso della mia vita scientifica. Ritengo che molti degli ostacoli di cui si lamentano parecchie ricercatrici dipende anche dall'educazione ricevuta che, almeno fino a qualche decennio fa, tendeva a fare delle bambine persone arrendevoli e servizievoli, poco combattive e desiderose di protezione. Oggi mi sembra che le cose vadano cambiando, la vita e l'educazione comune a bambini e bambine li lascia più liberi di sviluppare le proprie attitudini naturali, senza imporre loro condizionamenti dovuti al sesso. Io ho avuto la fortuna di avere una famiglia in cui babbo e mamma erano perfettamente eguali, si dividevano i compiti in piena parità, e che non mi hanno mai imposto comportamenti o giocattoli legati a stereotipi sessuali. Anche lo sport che ho praticato per parecchi anni mi ha aiutato a sviluppare quella competitività che e necessaria per riuscire nell'atletica come nella scienza, per vincere sportivamente, allenandosi e studiando e avendo la costanza di perseguire lo scopo di battere un record o di ottenere un risultato scientifico, senza scoraggiarsi davanti agli insuccessi, perseverando con costanza. Credo perciò che l'ambiente familiare in cui ho avuto la fortuna di nascere sia stato estremamente importante per darmi fiducia nelle mie possibilità, e per non provare complessi di inferiorità che ho spesso notato in colleghe della mia generazione e anche più giovani. Malgrado i grandi progressi fatti dalle donne, ci sono ancora notevoli disparità nel mondo del lavoro, della politica e della ricerca. Nelle università per esempio le ricercatrici sono ormai più della metà di tutti i ricercatori, ma appena si passa al livello superiore, quello dei professori associati, le donne sono meno del 30% e al più alto livello dei professori ordinari sono appena il 10%. In politica è a tutti nota la scarsa rappresentanza femminile alla Camera dei deputati e al Senato. Al governo dei comuni sono ancora una minoranza le donne sindaco, mentre sono frequenti gli assessorati alla cultura assegnati a donne, il che mi fa malignamente pensare quanta poca importanza i politici tendono ancora a dare alla cultura, ritenuta un trascurabile centro di potere locale. Quasi sempre si attribuisce questa scarsa presenza femminile nei livelli più alti all'impegno familiare, alle cure dei marito e dei figli, e si chiede un maggiore impegno dello stato nel fornire asili nido, scuole materne, scuole a tempo pieno. Giustissimo! Però rarissimamente si afferma il diritto delle donne e il dovere degli uomini di dividersi al 50% le cure familiari, dalle più umili alle più importanti, anche se la legislazione familiare dà alle donne la possibilità di rivendicare questa reale parità. Sta alle giovani donne educare i propri compagni e ai giovani uomini di incitare le loro compagne ad affermarsi nella vita. Comunque ritengo che il crescente numero di donne affermate nella scienza, nella politica, nello sport e in tutti i campi dell'attività umana fornisca quei modelli che finora mancavano alle bambine, e che possono dar loro fiducia e stimoli ad eguagliarle.

I trasporti, il calore, gli abbandoni Per chi scalerà i muri delle mie paure E attraverserà il fossato della mia solitudine